Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa (Komisja) stwierdziła wniesienie odwołania przez Skarżącego, H. G., od decyzji Wojewody [...] (Wojewoda) z dnia [...] marca 2015 r. z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu Komisja wskazała, że zastępcze doręczenie powołanej decyzji miało miejsce dwukrotnie – pierwsze nastąpiło z dniem 30 marca 2015 r. drugie zaś z dniem [...] maja 2015 r. Termin wniesienia odwołania upływał więc odpowiednio z dniem [...] kwietnia 2015 r. i z dniem [...] maja 2015 r. Odwołanie wniesione zostało w dniu [...] lipca 2015 r., a zawarty w nim wniosek o przywrócenie terminu nie został uwzględniony, co oznacza że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał 134 k.p.a.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył do tutejszego sądu skargę zarzucając mu naruszenie art. 134 w związku z art. 44 § 4 k.p.a., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w jego ocenie nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu.
Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że organ pierwszej instancji wysłał decyzję najpierw na adres ul. [...],[...], a następnie na adres ul. [...],[...]
Komisja uznała, że doręczenie zastępcze na pierwszy z powyższych adresów miało miejsce [...] marca 2015 r., zaś doręczenie zastępcze na drugi adres miało miejsce w dniu [...]maja 2015 r.
Sąd wskazuje w tym miejscu, że Skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r.(skarga o wznowienie postępowania) jako adres do doręczeń wskazał [...]. Oznacza to, że wszelkie doręczenia winny być dokonywane przez organ na dres wskazany przez Skarżącego (i na ten adres kierowana była korespondencja w sprawie).
Następnie podkreślić należy, że czynność doręczenia decyzji musi mieć charakter jednorazowy i nie jest dopuszczalne ponowne jej dokonywanie. Przyjęcie innej koncepcji godziłoby w wyrażoną w art. 16 k.p.a. zasadę trwałości ostatecznych decyzji. Umożliwienie organowi ponownego doręczenia decyzji w miejsce wcześniejszego wadliwego prowadziłoby do skutków niemożliwych do zaakceptowania w świetle zasad postępowania administracyjnego. Takie kolejne doręczenie umożliwiałoby uruchomienie trybu zwykłego odwoławczego już po uzyskaniu przez decyzję administracyjną cechy ostateczności (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r, sygn. akt II OSK 2259/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 maja 2016 r. II SA/Wa 1920/15, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Wobec powyższego, w ocenie sądu, dla oceny, czy doszło do doręczenia decyzji a w konsekwencji, czy odwołanie od niej wniesione zostało z uchybieniem terminu czy też nie, w realiach niniejszej sprawy uwzględnić należy wyłącznie kwestie związane z doręczeniem decyzji na adres ul. [...].
Z adnotacji znajdujących się na kopercie wynika, że z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki pozostawiono ją w dniu [...] marca 2015 r. na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano powtórnie w dniu [...] marca 2015 r.
We wniosku o przywrócenie terminu Skarżący podniósł m.in., że wskazany przez niego adres do doręczeń to adres kancelarii adwokackiej. Poczta w tej kancelarii odbierana jest codziennie w dni robocze w godzinach 9.00-19.00. Dodatkowo wyjaśnił, że w budynku tym nie ma oddawczych skrzynek odbiorczych, lecz przesyłki odbiera w godzinach pracy personel recepcji.
W ocenie sądu, w świetle powyższych oświadczeń Skarżącego, pogląd Komisji dokonaniu zastępczego doręczenia przesyłki zawierającej decyzję na adres ul. [...] w K. z dniem [...] marca 2015 r. uznać należy za przedwczesny.
Analiza treści art. 44 K.p.a. prowadzi bowiem do wniosku, iż skuteczność doręczenia zastępczego uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie, stąd też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (fikcję doręczenia). Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może je odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata.
Skoro Skarżący wskazał, że w budynku przy ul. [...] nie ma oddawczych skrzynek pocztowych a korespondencja doręczana jest w recepcji w dni robocze, organ zobligowany był do sprawdzenia czy rzeczywiście w przedmiotowym budynku nie ma oddawczej skrzynki pocztowej. Ustalenie, że takiej skrzynki nie ma oznaczałoby bowiem, że nie można uznać za zgodne ze stanem faktycznym adnotacji znajdujących się na kopercie o pozostawieniu zawiadomienia o przesyłce i o możliwości jej odebrania. W konsekwencji, brak byłoby podstaw do przyjęcia, że doszło do doręczenia decyzji organu pierwszej instancji w trybie określonym w art. 44 k.p.a.
Sąd podkreśla w tym miejscu, że z akt sprawy wynika, iż wcześniejsza korespondencja kierowana przez organ pierwszej instancji do Skarżącego na adres ul. [...] odbierana była bezpośrednio, bez konieczności jej awizacji. Wskazana na kopercie data [...] marca 2015 r.(jako data pierwszej awizacji) to dzień roboczy, w trakcie którego, jak wskazywał Skarżący, korespondencja odbierana jest przez recepcję.
Podsumowując, w ocenie sądu wydając postanowienie o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu organ zaniechał zbadania stanu faktycznego sprawy w zakresie prawidłowości doręczenia zastępczego, nie ustalił bowiem czy w budynku przy [...] znajdowały się w marcu 2015 r. skrzynki oddawcze. Powyższe zaniechanie stanowi w ocenie sądu naruszenie przepisów postępowania, to jest art.7, 77§ 1 i 80 k.p.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. w związku z w z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych i 17 złotych tytułem opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa.