Uzasadnienie
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w K. z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu R. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego, utrzymała w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. odmawiającą zatwierdzenia wskazanej uchwały.
W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podniosła, że Sekcja Nauk [...] po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu poprzedniej decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w K. z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu R. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego (za uchyleniem decyzji 3 głosy, przeciw 27 głosów, wstrzymujących się 5 głosów).
Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału (za utrzymaniem decyzji 11 głosów, przeciw 0, wstrzymujących się 0).
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podkreśliła, że ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, iż argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nadal nie pozwalają na uznanie, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny [...], wymagany zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.).
Organ wskazał, że w postępowaniu dotyczącym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powołano kolejno dwu recenzentów, którzy przedstawili jednoznacznie negatywne opinie zawierające argumenty potwierdzające zasadność odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu R. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego. W opiniach tych ponownie zwrócono uwagę na zasadnicze wady rozprawy habilitacyjnej oraz zasadnicze braki warsztatowe habilitanta. Podkreślono, że rozprawa habilitacyjna nie stanowi faktycznie wkładu w rozwój dyscypliny habilitacji.
Zaznaczono, że dorobek naukowy habilitanta jest niewielki i ma niewielką wartość naukową. Nie było podstaw, by uznać ten dorobek jako znaczny, spełniający wymagania art. 16 powołanej ustawy, od czego zależała możliwość wszczęcia omawianego przewodu.
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podniosła, że recenzenci Rady Wydziału wskazali jedynie część wad rozprawy habilitacyjnej i dorobku naukowego habilitanta, większość tych wad ujawniło dopiero postępowanie Centralnej Komisji. W świetle wyników tego postępowania Rada Wydziału nie miała wystarczającego uzasadnienia, by wszcząć przewód habilitacyjny R. K. i nadać mu stopień naukowy doktora habilitowanego.
W tym stanie rzeczy Prezydium Centralnej Komisji za uzasadnione uznało zatem stanowisko Sekcji sprzeciwiające się uchyleniu decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały nadającej R. K. stopień naukowy doktora habilitowanego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki przez przyjęcie, że rozprawa habilitacyjna nie stanowi znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej.
W obszernym uzasadnieniu skarżący odniósł się do opinii recenzentów wyznaczonych przez Centralną Komisję i przedstawił szereg argumentów świadczących - jego zdaniem - o tym, że opinie te jako dowody nie mogą stanowić wystarczającej podstawy faktycznej do wydania negatywnych decyzji.
Skarżący podniósł ponadto, że żaden z tekstów recenzji, które otrzymał od Centralnej Komisji nie jest podpisany przez autora. Nazwiska niektórych wynikają jedynie z pism przewodnich organu, ale nie jest to regułą.
R. K. wniósł o uchylenie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, podnosząc, że umożliwi to ponowne rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o materiał dowodowy zebrany zgodnie z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, czyli w oparciu o opinie obiektywnych recenzentów, którzy merytorycznie ustosunkują się do poziomu jego dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej.
W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, że postępowanie przed Centralną Komisją przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami, zarzuty skarżącego maja zaś charakter polemiczny i dotyczą głównie opinii recenzentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W ocenie sądu skarga jest niezasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2006 r. jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. nie naruszają prawa.
Na wstępie podkreślić należy, że ze specyfiki postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego wynika, że sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny przedstawionych w danej sprawie recenzji, nie ocenia dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz tego czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Sąd administracyjny dokonuje jedynie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji.
Postępowanie przed Centralną Komisją, w tym postępowanie w sprawie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego podjętej przez radę właściwej jednostki organizacyjnej uregulowane jest w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) i tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 29 ust. 1). Poza wskazanymi uregulowaniami moc obowiązującą mają również przepisy Statutu przyjętego na posiedzeniu plenarnym w dniu 19 kwietnia 1991 r. Zaznaczyć należy, że Statut uchwalony na podstawie delegacji zamieszczonej w art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) obowiązuje również pod rządami nowej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.
Postępowanie przed Centralną Komisją w przedmiocie zatwierdzenia uchwały rady wydziału o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego zostaje wszczęte z chwilą przedstawienia przez radę wydziału uchwały wraz z dokumentacją przewodu habilitacyjnego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki Centralna Komisja działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy. Organami Centralnej Komisji są przewodniczący, prezydium i sekcje (art. 35 ust. 2).
Kompetencje organów Centralnej Komisji, jej tryb działania oraz sposób powoływania recenzentów określa Statut z dnia 19 kwietnia 1991 r.
Wskazać należy, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 Statutu prowadzenie postępowania opiniodawczego i podejmowanie uchwał w zakresie ustawowych zadań Centralnej Komisji związanych z nadawaniem stopni naukowych należy do zadań sekcji stałej. Organem zatwierdzającym uchwały sekcji w sprawach nadawania stopni naukowych jest Prezydium Komisji (§ 4 pkt 1 Statutu). Zaznaczyć należy, że Prezydium Komisji nie jest związane decyzją podjętą przez Sekcję (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 393/99, LEX nr 46275).
Stosownie do treści § 7 ust. 1 i 2 Statutu uchwały Prezydium Komisji i sekcji Komisji w sprawach zatwierdzenia uchwał rad wydziałów dotyczących nadania stopni naukowych zapadają w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością oddanych głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków.
Postępowanie opiniodawcze w sprawach dotyczących oceny kwalifikacji kandydatów do stopni naukowych prowadzone jest w sekcji stałej, której kompetencje najbliższe są specjalności reprezentowanej przez ocenianego kandydata (§ 8 ust. 1 Statutu).
Zgodnie z § 9 ust. 3 Statutu w sprawach dotyczących zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego decyzja Komisji odmawiająca zatwierdzenia tej uchwały zapada po zasięgnięciu opinii co najmniej dwu recenzentów. W postępowaniu opiniodawczym sekcji po otrzymaniu negatywnej opinii recenzenta powołuje się recenzenta dodatkowego spoza składu Komisji (§ 9 ust. 4 Statutu). Sekcja powołuje dodatkowych recenzentów lub wnioskuje o ich powołanie przed powzięciem uchwały w danej sprawie (§ 9 ust. 5 Statutu).
Zaznaczyć trzeba, że w myśl § 11 Statutu recenzent przedstawia swą opinię na piśmie i referuje ją na posiedzeniu właściwej sekcji oraz uczestniczy w dyskusji poświęconej opiniowanej sprawie. Z ważnych powodów sekcja może zgodzić się na rozpatrzenie danej sprawy bez osobistego udziału recenzenta w posiedzeniu; w tym przypadku otrzymaną opinię recenzenta referuje przewodniczący sekcji lub upoważniony przez niego członek sekcji.
Uchwałę sekcji referuje na posiedzeniu Prezydium przewodniczący sekcji, a w razie jego nieobecności – zastępca przewodniczącego sekcji, któremu równocześnie przysługują na tym posiedzeniu uprawnienia członka Prezydium. Prezydium Komisji po zapoznaniu się z uchwałą sekcji podejmuje, na wniosek przewodniczącego właściwej sekcji, uchwałę w sprawie. Przed powzięciem uchwały Prezydium może zasięgnąć opinii dodatkowego recenzenta i po jej uzyskaniu albo rozstrzygnąć sprawę albo zwrócić sprawę sekcji do ponownego rozpatrzenia z wykorzystaniem tej dodatkowej opinii (§ 12 Statutu). Stosownie zaś do § 14 Statutu postępowanie Centralnej Komisji do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny.
Dokonując kontroli działalności Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w oparciu o wskazane wyżej przepisy prawa, Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że postępowanie przed Centralną Komisją w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w K. o nadaniu R. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego przebiegało zgodnie z obowiązującymi w tym postępowaniu regułami. Podstawą decyzji odmawiających zatwierdzenia uchwały były negatywne opinie recenzentów, którzy zostali – zdaniem sądu - prawidłowo powołani przez Centralną Komisję. Nieuzasadnione są więc twierdzenia skarżącego, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa.
Odnosząc się zaś do podnoszonego w skardze zarzutu dotyczącego braku podpisów na recenzjach otrzymanych od Centralnej Komisji wskazać trzeba, że przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz Statut Centralnej Komisji z dnia 19 kwietnia 1991 r. nie regulują niniejszej kwestii. Brak podpisów na recenzjach przekazywanych osobie ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego jest wynikiem specyfiki postępowania przed Centralną Komisją, które – jak wyżej wskazano - do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny. Autorzy poszczególnych recenzji znani są jedynie organom Centralnej Komisji prowadzącym postępowanie.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zarówno zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2006 r., jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. nie naruszają prawa.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.