Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. A.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], mocą której uznano za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze wypłacone na syna J.D., na podstawie decyzji z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], w okresie od [...] kwietnia 2017 r. do [...] września 2017 r. w łącznej kwocie [...] (pkt 1), zobowiązano skarżącą do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego na syna J.D. wypłaconego na podstawie decyzji z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], w okresie od [...] kwietnia 2017 r. do [...] września 2017 r. w kwocie [...] (pkt 2) i stwierdzono, że łączna kwota odsetek ustalona na dzień podjęcia decyzji wynosi [...], a odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane są od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty świadczenia uznanego za nienależnie pobrane (pkt 3).
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wykonalność decyzji spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki, a także będzie prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody, które będą miały wpływ na jej małoletnie dzieci. Wykonanie decyzji wiąże się z zapłatą określonej sumy pieniężnej, która jest dla niej i jej dzieci ogromnym obciążeniem finansowym. Podała również, że aktualnie nie dysponuje aż tak dużymi środkami finansowymi, co oznacza, iż aby wykonać decyzję będzie musiała ograniczyć – ograniczone już do minimum – wydatki, w tym wydatki na dzieci, co i tak nie pozwoli na wykonanie decyzji. Zauważyła, że obowiązek o charakterze pieniężnym ma z natury odwracalny charakter, jednak nie w tym przypadku, gdyż niczym nie da się odwrócić skutków ograniczenia podstawowych potrzeb życiowych małoletnich dzieci.
Zaznaczyła również, że jej sytuacja jest o tyle skomplikowana, gdyż nie otrzymuje pomocy w wychowywaniu dzieci ze strony ich ojca, jak również bliskiej rodziny, która mogłaby ją wspierać. Przedstawiła zestawienie dochodów i wydatków w miesiącu kwietniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a.
Mając na uwadze treść powołanego przepisu oraz okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należało, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zasługuje na uwzględnienie. Decyzje, których wstrzymania domaga się skarżąca uznają świadczenia wychowawcze pobrane na syna J.D. za nienależnie pobrane i nakładają na stronę obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwocie [...] wraz z ustawowymi odsetkami. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę sytuację osobistą i majątkową skarżącej, wykonanie tej decyzji stanowiłoby dla niej znaczną dolegliwość finansową i bez wątpienia spowodowałoby w sposób istotny ograniczenie środków utrzymania jej i jej małoletnich dzieci.
Jednocześnie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji jest środkiem ochrony tymczasowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.