Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania W. K. od decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] odmawiającej W. K. przyznania zasiłku celowego – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.
Burmistrz Gminy B. decyzją z dnia [...] marca 2010 r. odmówił W. K. przyznania zasiłku celowego jako rekompensaty za [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wnioskodawca wystąpił z wnioskiem z dnia 23 grudnia 2009 r. o przyznanie zasiłku celowego w wysokości [...] złotych za [...] M. S. oraz [...] złotych za [...] K. i za [...] przez M. K. Z ustaleń organu wynika, że wnioskodawca nie spełnia kryterium dochodowego określonego w art. 8 ustawy o pomocy społecznej, bowiem jego dochód na rodzinę wynosi [...] zł i jest większy od kryterium ustawowego wynoszącego 477 zł oraz żadnej z przesłanek wskazanych w art. 7 powołanej ustawy. W związku z tym ani zasiłek celowy, ani specjalny zasiłek celowy nie może być przyznany.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, stwierdziło, iż wobec przekroczenia kryterium dochodowego, udzielenie wnioskowanej pomocy w trybie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) jest niedopuszczalne również z tego względu, że wnioskowana pomoc nie ma na celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, o której mowa w art. 39 ust. 1 tej ustawy.
Kolegium wskazało, że ustawodawca dopuszcza wyjątkowo przyznanie pomocy w postaci specjalnego zasiłku celowego, w trybie art. 41 ust. 1 powołanej ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy wnioskodawca przekracza kryterium dochodowe. Jednakże sam fakt stwierdzenia zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku nie obliguje organu do udzielenia takiej pomocy.
W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu, nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, jak również wnioskowana pomoc nie ma charakteru zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej wnioskodawcy.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. K., nie zgadzając się ze stanowiskiem organu i twierdząc, że jest ona nietrafna.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi.
Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd wskazuje, iż wydane w przedmiotowej sprawie decyzje oparte zostały na przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.; dalej: "ustawa"). Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.
Ponadto Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z opieki społecznej przysługuje osobie gospodarującej samotnie, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł. Jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobom gospodarującym samotnie o dochodach przekraczających wymienioną kwotę może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej tego kryterium dochodowego, który nie podlega zwrotowi (art. 41 pkt 1 ustawy). Przyznanie zatem zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy uzależnione jest od wysokości dochodu osiąganego przez osobę zainteresowaną; natomiast przyznanie świadczenia na podstawie art. 41 powołanej ustawy może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, nawet gdy osiągany dochód przekracza kryterium dochodowe.
Odnosząc przedstawione wyjaśnienia do sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją Sąd stwierdza, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż wniosek W. K. dotyczy przyznania świadczenia, które nie ma na celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby w rozumieniu art. 39 ust. 1 ustawy. Okoliczność ta wyklucza możliwość przyznania zasiłku także na podstawie art. 41 ustawy. Stanowisko organów w tym zakresie nie uchybia prawu. Jeżeli bowiem skarżący wystąpił o przyznanie przez właściwy organ pomocy społecznej świadczenia odpowiadającego ewentualnej szkodzie wynikającej z działania innych osób, to taki wniosek nie może podlegać uwzględnieniu na gruncie obowiązujących przepisów ustawy.
Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego Sąd stwierdza, iż w skardze, w istocie, jedynie powtórzono żądanie zmierzające do naprawienia ewentualnej szkody wynikającej z [...]. Stanowisko to, z uwagi na powyższe, nie mogło w sposób skuteczny podważyć legalności wydanych w sprawie decyzji.
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.