Uzasadnienie
Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...] i [...], stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. przez Miasto [...] prawa własności nieruchomości, zajętych pod drogę publiczną gminną ul. [....].
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...] i [...], stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. przez Miasto [...] prawa własności nieruchomości, zajętych pod drogę publiczną gminną ul. [...], położonych w jednostce ewidencyjnej [...], oznaczonych geodezyjnie obręb [...], arkusz mapy [...], działki: nr [...], która w projekcie podziału, została oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz nr [...], która w projekcie podziału, została oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [....].
Od w/w decyzji odwołania, złożył R.W., który jak ustalił organ, był do dnia [...] grudnia 1998 r. właścicielem spornej nieruchomości. W swoim odwołaniu strona zarzuciła Wojewodzie naruszenie przepisów art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r., przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, jak również naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, poprzez nie niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie całego materiału.
Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r. W ocenie organu odwoławczego ustalenia dokonane w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego w zakresie występowania w przedmiotowej sprawie wszystkich trzech wymaganych przesłanek z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. w świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji, są prawidłowe.
Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu [...] grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem [...] stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie w/w art. 73 ust. 1 nastąpiło zatem jeżeli w dniu [...] grudnia 1998 r. spełnione zostały kumulatywnie następujące przesłanki:
- - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,
- - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,
- - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.
Minister wskazał, że bezspornym w sprawie jest, iż na dzień [...] grudnia 1998 r. sporne nieruchomości stanowiły własność R.W. Oznacza to spełnienie pierwszej z przesłanek określonych w art. 73 ust. 1 ww ustawy.
W ocenie organu również druga z przesłanek zawartych w art. 73 ust. 1 ustawy, została spełniona. Minister wskazał bowiem, że ulica [...] w [...] na podstawie uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg na terenie województwa poznańskiego do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. Woj. [...] nr 13, poz. 178), została zaliczona do kategorii - drogi lokalnej miejskiej. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r., dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi.
Minister podniósł również, że w aktach sprawy znajduje się mapa z projektem podziału nieruchomości, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] marca 2018 r. pod nr [...], z której wynika, że działki nr [...] i [...] były zajęte pod drogę. Ponadto w toku postępowania odwoławczego, na podstawie zgromadzonej dokumentacji, w dniu [...] grudnia 2018 r. została sporządzona przez geodetę uprawnionego A. G. opinia geodezyjna, z której wynika, że w dacie [...] grudnia 1998 r. przedmiotowe działki były zajęte pod drogę - ul. [...].
W aktach sprawy znajduje się również metryka ulicy [...], założona [...] lutego 1989 r., z której wynika, że ulica ta przebiega od ul. [...] do ul. [...] Średnia szerokość ulicy wynosi [...] m, w tym średnia szerokość jezdni to [...] m. Nawierzchnia jezdni bitumiczna. Ulica nieoświetlona. Teren działek proj. nr [...] i [...] położony jest u zbiegu ulicy [...] z ulicą [...]. Analiza załączników graficznych do metryki ulicy wskazuje, że na badanym odcinku nastąpiła zmiana przebiegu drogi, wynikająca najprawdopodobniej ze zmiany usytuowania ogrodzenia posesji przy ul. [...]. Ze szkiców nr [...] i [...] wynika, że długość ulicy wynosiła [...] m, na badanym odcinku przebieg drogi załamuje się, co odpowiada przebiegowi obecnej działki ew. nr [...], zaś teren działek proj. nr [...] i [...] nie znajdował się wówczas w pasie drogi, natomiast szkice nr [...] i [...] wskazują, że długość ulicy wynosi [...] m - jak również podano w danych ogólnych metryki, na badanym odcinku droga ma prosty przebieg, zaś na terenie działek proj. nr [...] i [...] znajdował się wówczas chodnik nieumocniony oraz jezdnia asfaltowa. Żaden ze szkiców nie jest opatrzony datą wykonania, co nie pozwala na ustalenie, kiedy nastąpiła zmiana przebiegu drogi.
Organ podkreślił również, że odbitki z roku 1998 (nr [...]) założonej w czerwcu 1977r. mapy zasadniczej wskazują, że w 1998 r. teren działek proj. nr [...] i [...] zajęty był pod jezdnię ulicy [...]. Przez teren działki proj. nr [...] przebiega sieć gazowa, a przez teren działki proj. nr [...] sieć gazowa i energetyczna. Z mapy z projektem podziału nr [...], aktualnej na dzień [...] lutego 2018r., stanowiącej integralną część decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2018r. również wynika, że teren działek proj. nr [...] i [...] zajęty był pod jezdnię ulicy [...].
Powyższe wskazuje, że na przestrzeni lat, stan zagospodarowania terenu przedmiotowych działek nie zmienił się, co pozwala stanąć na stanowisku, że w dniu [...] grudnia 1998 r. były one zajęte pod drogę.
Minister wskazał również, na spełnienie ostatniej z przesłanek do stwierdzenia własności nieruchomość na podstawie art. 73 w/w ustawy, a mianowicie to, że pozostawała ona we władaniu jednostki samorządu terytorialnego.
Analizując tę przesłankę Minister w pierwszej kolejności wskazał, że pojęcia "władania" nieruchomością - w rozumieniu art. 73 cytowanej wyżej ustawy - nie należy utożsamiać z instytucją "posiadania" uregulowaną w kodeksie cywilnym. Pojęcie władania winno być w tym wypadku rozumiane jako pozostawanie danego gruntu w faktycznym władztwie publicznoprawnym. Z tego powodu dokonywane na drodze czynności przez Skarb Państwa, czy jednostkę samorządową nie musiały uzyskiwać wcześniejszej akceptacji właściciela gruntu, który nawet nie musiał o tych czynnościach być powiadamiany.
Minister ponownie wskazał na metrykę ulicy [...] założonej w dniu [...] lutego 1989 r., z której wynika m.in., że ulica miała nawierzchnię bitumiczną oraz była nieoświetlona. Ponadto, z akt sprawy wynika, że przez teren działki proj. nr [...] przebiega sieć gazowa, a przez teren działki proj. nr [...] sieć gazowa i energetyczna. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r., poz. 594), również w wersji obowiązującej w dniu [...] grudnia 1998 r., zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, a także wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i utylizacji unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną, należy do zadań własnych gminy.
Oznacza to, że wykonując te zadania jednostka samorządu terytorialnego musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad przedmiotową nieruchomością. Wszelkie czynności związane z naprawą, konserwacją czy modernizacją posadowionej w pasie ulicy sieci i urządzeń elektrycznych musiały być zlecane przez Gminę lub z nią konsultowane. Z powyższego wynika, że czynności zarządcze w stosunku do ulicy wykonywane były przez podmiot publicznoprawny zarówno przed dniem [...] grudnia 1998 r. jak i po tej dacie.
Z powyższych dowodów zdaniem organu wynika, że działki [...] i [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. były we władaniu jednostki samorządu terytorialnego.
Na decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., R.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji organu I instancji skarżący zarzucił decyzji:
- 1. rażące naruszenie art. 15 w zw. z art. 107 § 3 i art. 138 Kpa - przez brak odniesienia się do zgłoszonego przez Skarżącego w odwołaniu zarzutu przyjęcia wykładni rozszerzającej,
- 2. naruszenie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., w zw. z art. 2 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji, przez wykładnię przepisów ustawy sprzeczną z zasadami konstytucyjnymi, w szczególności polegającą na wykładni rozszerzającej w odniesieniu do przepisu statuującego wyjątek od zasady ochrony prawa własności,
- 3. naruszenie art. 7, 77 oraz 80 Kpa przez dowolne przyjęcie, że nieruchomość w odniesieniu do której wydano decyzję w dniu [...] grudnia 1998 roku zajęta była pod drogę publiczną i pozostawała we władaniu Miasta [...],
- 4. naruszenie art. 80 Kpa przez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, w szczególności przez przyjęcie, że o władztwie publicznym nad spornymi nieruchomościami świadczy przeprowadzenie przez ich teren sieci gazowej oraz energetycznej, a także dokonywanie oceny stanu na dzień [...] grudnia 1998 r. - w oparciu o mapę zasadniczą sporządzoną w czerwcu 1977 roku,
- 5. rażące naruszenie art. 4 ust. 1 Prawa energetycznego (w brzmieniu aktualnym do dnia [...] grudnia 1998 r.) przez bezpodstawne przyjęcie, że "czynności związane z naprawą, konserwacją czy modernizacją posadowionej w pasie ulicy sieci i urządzeń elektrycznych musiały być zlecane przez Gminę lub z nią konsultowane",
- 6. błędną wykładnię uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg na terenie województwa [...] do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich przez przyjęcie, że zaliczała ona do kategorii dróg lokalnych miejskich obszar spornych nieruchomości, w sytuacji gdy z pisma Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r. (znak: [...]) a także z oglądu mapy wynika oczywiście, że zaliczenie do kategorii dróg publicznych dotyczyło działki o numerze geodezyjnym [...] - która stanowić miała ulicę [...].
Strona zarzuciła, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - jako jedyny przejaw sprawowania władztwa publicznego nad sporną nieruchomością - wskazano wykonywanie zadań własnych gminy, związanych z [...] zaopatrzeniem w energię elektryczną (co dotyczy zresztą wyłącznie działki [...], gdyż przez działkę [...] przebiega wyłącznie sieć gazowa, zaś zaopatrzenie w gaz nie zostało wskazane w przywołanym przez Ministra fragmencie Ustawy o samorządzie gminnym - jako zadanie własne gminy.
Zdaniem skarżącego nie tylko poprowadzenie przez nieruchomość przywołanych sieci nie może świadczyć o wykonywaniu władztwa publicznego nad tą nieruchomością, ale nadto - z żadnego przeprowadzonego w sprawie dowodu nie wynika, by w odniesieniu do tych sieci miały być prowadzone jakiekolwiek prace związane z naprawą, konserwacją czy modernizacją tych sieci. Organ drugiej instancji błędnie lokuje datę istotną, z punktu widzenia wydawanej przez siebie decyzji, o przynajmniej dekadę wcześniej - to jest w czasach, gdy przedsiębiorstwa energetyczne (a więc zarówno gazownicze jak i elektroenergetyczne) jedynie zarządzały mieniem państwowym.
Skarżący wskazał, że w 1998 r - spółki gazownicze oraz elektroenergetyczne władały już własnymi sieciami, a gmina nie była uprawniona do zlecania im czynności wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie istniał także żaden obowiązek konsultowania z nią czynności związanych z naprawą, konserwacją czy modernizacją takich sieci - poza jej nieruchomościami oraz drogami, którymi zarządzała.
Skoro zatem zdaniem skarżącego z żadnego dowodu przeprowadzonego w sprawie nie wynika, by zlecenia takie (lub konsultacje) miały miejsce - to niezrozumiałym jest dlaczego, w ocenie organu świadczą one o wykonywaniu władztwa publicznego nad tymi nieruchomościami.
W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny M.D. popierając skargę, wniósł o dopuszczenie dowodu z wydruku mapy geodezyjnej, zawierającego zobrazowanie zakresu przestrzennego decyzji określającej lokalizację celu publicznego ul. [...] z oświetleniem zewnętrznym. Sąd postanowił dopuścić wniosek dowodowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), nieruchomości pozostające w dniu [...] grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem [...] stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołany przepis określa przesłanki od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Przesłanki te to zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie nią w dniu [...] grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości.
Podkreślić należy, że przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, na podstawie tego przepisu.
Przepis art. 73 powołanej ustawy nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej.
Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed [...] stycznia 1999 r.
W niniejszej sprawie istnieją dwie kwestie sporne. Pierwszą kwestią sporną jest status nieruchomości oznaczonej jako działki [...] i [...]. Skarżący uważa, że działki te nie były zajęte pod drogę publiczną.
Sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych.
Na tę okoliczność tzn. braku zajętości pod drogę publiczną pełnomocnik skarżącego złożył na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2020 r. wydruk mapy geodezyjnej zawierającej zobrazowanie zakresu przestrzennego decyzji określającej lokalizację inwestycji celu publicznego ulicy [...] z oświetleniem zewnętrznym.
Kolejną kwestią sporną jest zagadnienie faktycznego władztwa sprawowanego nad działkami gruntu nr [...] i [...] przez jednostkę samorządu terytorialnego.
Do spełnienia przesłanki władztwa nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu k.c.) a jedynie wykazanie faktycznego władania nią. Ustawodawca nie związał bowiem skutków nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z jej posiadaniem opartym wyłącznie na jakiejkolwiek umowie, lecz odniósł się do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość nie stanowiła w dniu [...] grudnia 1998 r. własności publicznej.
Przy czym zważyć należy, że jeżeli pojęcie władania rozumiane jest jako wykonywanie zarządu drogą w sposób określony ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), to oznacza, że jednostka zarządzająca drogą publiczną utrzymuje ją - przykładowo: odśnieża, remontuje, modernizuje, umieszcza znaki drogowe. Stosownie bowiem do art. 4 ust. 1 pkt 10 ustawy o drogach publicznych utrzymanie drogi oznacza - " wykonywanie robót remontowych, przywracających jej pierwotny stan oraz robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej". Za takim administracyjnym charakterem władztwa przemawia samo umiejscowienie tej regulacji w ustawie - Przepisy reformujące administrację publiczną. Tak więc organ który wnioskuje o stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne powinien wykazać, że przedmiotowym gruntem faktycznie władał, a więc wykazać, że wykonywał prace związane m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem.
Organ na okoliczność faktycznego władztwa wskazał, że przez teren działki projektowej nr [...] przebiega sieć gazowa, a przez teren działki projektowej nr [...] siec gazowa i energetyczna jak również, że z metryki ulicy [...] wynika, ze w 1989 r. miała nawierzchnie bitumiczną.
Zdaniem Sądu wywodzenie władania nieruchomością w oparciu o istnienie sieci gazowej i elektrycznej jest niewystarczające, skoro organ nie ustalił nawet w którym roku te instalacje zostały położone.
Reasumując po pierwsze przypomnieć należy, że przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia [...] grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dacie [...] grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej.
Skarżący kwestionuje zajęcie projektowanych działek nr [...] i nr [...] pod drogę publiczną i na okoliczność braku zajętości złożył na rozprawie wydruk z mapy geodezyjnej określającą lokalizację ulicy [...].
Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji dokona ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego na okoliczność zajętości nieruchomości pod drogę publiczną z uwzględniłem złożonego na rozprawie wydruku z mapy geodezyjnej.
Po dokonanej analizie, w przypadku gdy organ stwierdzi, że istnieje możliwość zakwalifikowania na dzień [...] grudnia 1998 r. projektowanych działek nr [...] i nr [...] do definicji pasa drogowego jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, w sposób nie budzący wątpliwości wykaże że przedmiotowe działki pozostawały we władaniu Miasta [...].
Jak organ sam wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do środków dowodowych stanowiących podstawę do wykazania spełnienia bądź nie przesłanki władztwa publicznego zaliczyć można w szczególności: umowy dotyczące urządzenia, utrzymania lub modernizacji konkretnej drogi, dokumenty finansowe związane z wykonywaniem prac zleconych przez zarządcę drogi (np. rachunki i faktury), umowy ubezpieczenia dróg publicznych zawarte przed dniem [...] grudnia 1998 r., dokumentacja powykonawcza, metryki robót wskazujące na prowadzenie robót w okresie obejmującym [...] grudnia 1998 r., umowy ubezpieczenia dróg publicznych, dowód z oświadczenia osób, którymi mogą być pracownicy firm świadczących usługi w zakresie modernizacji, utrzymania i ochrony dróg, z których będzie wynikać zakres prowadzonych prac jak również dowód z oświadczenia właścicieli nieruchomości zaje tej pod drogę oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich.
Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Organ nie przedstawił żadnej dokumentacji finansowej i innej dotyczącej wykonywanych prac na drodze i jej utrzymania, w tym na spornych działkach.
Jeżeli brak jest takiej dokumentacji to nie znaczy, że sprawowania władztwa nie można dowodzić w inny sposób, w tym zeznaniami świadków.
Reasumując Sąd zważył, że Minister oraz Wojewoda nie wykazali w sposób nie budzący wątpliwości że spełnione zostały łącznie przesłanki zajętością oraz władania przedmiotową nieruchomością na dzień [...] grudnia 1998 r.
Z przyczyn wyżej omówionych zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, organ odwoławczy naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Dlatego Sąd z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko przedstawione w niniejszym uzasadnieniu.