Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], którą odmówiono M. W. przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka dla osób, które otrzymywały do 30 kwietnia 2004 r. ustalone na siebie świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że odmowa przyznania dodatku wynika ze stanu prawnego jaki spowodował wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 maja 2005 r. Zgodnie z tym wyrokiem art. 12 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest niezgodny z Konstytucją RP i utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2005 r. Przepis ten do dnia wydania decyzji nie został zastąpiony inną regulacją prawną. Zatem od dnia 1 stycznia 2006 r. art. 60 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie ma odniesienia do art. 12 tej ustawy. Nie było więc możliwości przyznanie wnioskowanego świadczenia ponieważ brak było do tego podstawy prawnej.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. W. podniosła, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca ponieważ świadczenie, którego jej odmówiono, w jej ocenie, powinna otrzymać.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
M. W. złożyła wniosek o ustalenie prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka dla osób, które otrzymywały do dnia 1 maja 2004 r. ustalone na siebie świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Podstawę prawną do przyznania tego świadczenia stanowi art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), który stanowi, że osoba otrzymująca świadczenia z funduszu alimentacyjnego nabywa na swój wniosek prawo do dodatku, o którym mowa w art. 12 jeżeli spełnia pozostałe przesłanki wymienione w tym przepisie. Prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 maja 2005 r., sygn. akt K 16/04, orzekł, że art. 12 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest niezgodny ze wskazanymi w wyroku przepisami Konstytucji RP oraz, że przepis ten traci moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 95, poz. 806).
Przepis art. 12 ustawy o świadczeniach rodzinnych regulował dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Już w dacie wydania decyzji przez organ I instancji art. 12 ustawy o świadczeniach rodzinnych utracił moc obowiązującą. Jednakże organ błędnie przyjął w zaskarżonej decyzji, że przepis art. 12 do dnia wydania decyzji nie został zastąpiony inną regulacją praną. Na podstawie art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. zmieniającej z dniem 1 stycznia 2006 r. ustawę o świadczeniach rodzinnych dodano do ustawy o świadczeniach rodzinnych art. 11a, w którym uregulowano dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Przepis ten już obowiązywał w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Właśnie do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka odwołuje się art. 60 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tak więc dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka został przez ustawodawcę przewidziany najpierw w art. 12 ustawy o świadczeniach rodzinnych a po utracie przez niego mocy obowiązującej z dniem 31 grudnia 2005 r., od dnia 1 stycznia 2006 r., na podstawie powołanej wyżej ustawy, dodatek ten został uregulowany w art. 11a ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Natomiast ustawodawca nie dostosował do tej zmiany regulacji prawnej dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka treści art. 60 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w którym nadal pozostawiono odesłanie do art. 12 tej ustawy, który to przepis utracił już moc obowiązującą i który został zastąpiony art. 11a tej ustawy. Uzasadnia to stosowanie przy wyjaśnianiu treści przepisu art. 60 ust. 1 wykładni systemowej, a nie jak przyjęto w decyzjach organów obu instancji, wykładni gramatycznej. Stosowanie w tej sytuacji wykładni gramatycznej prowadziłoby do niekorzystnego traktowania wnioskujących o świadczenie przewidziane w art. 60 ust. 1 tylko z tego powodu, że świadczenie, do którego nawiązuje tenże przepis, zostało uregulowane na skutek zmian stanu prawnego, w przepisie mającym obecnie inne oznaczenie niż wskazano w art. 60 ust. 1.
Należy więc przyjąć, że użyte w art. 60 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych odwołanie się do dodatku, o którym mowa w art. 12 odnosi się do dodatku, o którym mowa w art. 11a tej ustawy.
Z powyższych względów decyzje organów obu instancji, jako naruszające prawo materialne, podlegają uchyleniu. Ponownie rozpoznając sprawę organ rozważy czy wnioskodawczyni spełnia przesłanki wyszczególnione w art. 60 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych do nabycia prawa do dodatku, o którym mowa w art. 11a tej ustawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.