Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania W. K. od decyzji mocy Burmistrza Gminy B. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie przyznania pomocy na [...] – uchyliło zaskarżoną decyzję i odmówiło udzielenia pomocy we wnioskowanej formie.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.
Burmistrz Gminy B. decyzją z dnia [...] marca 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania pomocy W. K. na [...].
Z ustaleń organu wynika, że zachodzi tożsamość sprawy, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2009 r. (sygn. akt I OSK 1458/08) oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję odmawiającą przyznania pomocy na wyżej wymieniony cel. Nadto organ podniósł, że wnioskodawca otrzymał w darowiźnie [...], a mimo to domaga się [...] pozostałych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, stwierdziło, iż wobec przekroczenia kryterium dochodowego – znanego Kolegium z urzędu – udzielenie wnioskowanej pomocy w trybie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) jest niedopuszczalne również z tego względu, że wnioskowana pomoc nie ma na celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, o której mowa w art. 39 ust. 1 tej ustawy.
Kolegium nadto wskazało, że ustawodawca dopuszcza wyjątkowo przyznanie pomocy w postaci specjalnego zasiłku celowego, w trybie art. 41 ust. 1 powołanej ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy wnioskodawca przekracza kryterium dochodowe. Jednakże sam fakt stwierdzenia zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku nie obliguje organu do udzielenia takiej pomocy.
W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, jak również wnioskowana pomoc nie ma charakteru zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej wnioskodawcy.
Nadto Kolegium podniosło, że wniosek w tej sprawie został złożony już po rozstrzygnięciu sprawy powołanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ze względu na powtarzalność (często tożsamość) formy udzielenia pomocy w sprawach z zakresu pomocy społecznej, uznanie tożsamości sprawy jedynie z uwagi na fakt tożsamości przedmiotu sprawy, może budzić uzasadnione wątpliwości. Dlatego też właściwszym (bardziej jednoznacznym) kryterium, w ocenie Kolegium, jest uznanie, że sprawą tożsamą w tego rodzaju sprawach jest sprawa dotycząca tego samego wniosku, a nie sprawa dotycząca tego samego przedmiotu wnioskowanej formy pomocy.
W. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi.
Odmowa przyznania pomocy w formie zasiłku celowego była następstwem uznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., iż oczekiwana przez wnioskodawcę pomoc nie zmierza do zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.; dalej: "ustawa"). Stanowisko organ odwoławczego w tym zakresie nie uchybia prawu.
Uzasadniając powyższe Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.
Ponadto Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z opieki społecznej przysługuje osobie gospodarującej samotnie, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł. Jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobom gospodarującym samotnie o dochodach przekraczających wymienioną kwotę może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej tego kryterium dochodowego, który nie podlega zwrotowi (art. 41 pkt 1 ustawy). Przyznanie zatem zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy uzależnione jest od wysokości dochodu osiąganego przez osobę zainteresowaną; natomiast przyznanie świadczenia na podstawie art. 41 powołanej ustawy może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, nawet gdy osiągany dochód przekracza kryterium dochodowe.
Odnosząc przedstawione wyjaśnienia do sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją Sąd stwierdza, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż wniosek W. K. zmierza do przyznania świadczenia, które nie ma na celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby w rozumieniu art. 39 ust. 1 ustawy. Okoliczność ta wyklucza co do zasady możliwość przyznania zasiłku celowego, także na podstawie art. 41 ustawy, a więc w stosunku do osoby, która nie spełnia kryterium dochodowego. Kolegium wskazało, że ustawodawca dopuszcza wyjątkowo przyznanie pomocy w postaci specjalnego zasiłku celowego, w trybie art. 41 ust. 1 powołanej ustawy. Jednak przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego, także na podstawie art. 41 ustawy, wymagało spełnienia warunku wynikającego z art. 39 ust. 1 ustawy, to jest istnienia niezbędnej potrzeby bytowej. Warunek ten nie został spełniony w odniesieniu do potrzeby opisanej przez wnioskodawcę.
W. K. nie zawarł w skardze jakichkolwiek zarzutów, które odnosiłyby się do ustaleń i stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji.
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.