Uzasadnienie
Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] przekazujące Wojewodzie [...], według właściwości, wniosek Z. N. o wydanie decyzji potwierdzającej jego prawo do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego, na poczet ceny sprzedaży przez Skarb Państwa nieruchomości lub na poczet opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jak też ceny sprzedaży położonych na nim budynków lub urządzeń.
Wojewoda [...] wskazał, że podstawą prawną decyzji był przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczeniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego (Dz.U. z 2004 r. Nr 6 poz. 39). Przepis ten przewiduje iż do wydania decyzji uprawniony jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy będącego właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego albo wojewoda właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego, jeżeli o zaliczenie ubiegając się spadkobiercy tej osoby.
Z materiałów sprawy wynikało, że wnioskodawca jest spadkobiercą Z. i S., małżonków N., którzy posiadali nieruchomość poza granicami kraju w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. W Polsce zamieszkiwali w S. powiat K., w byłym województwie [...], a obecnie [...].
Minister Infrastruktury wyjaśnił, że wniosek Z. N. pochodził z dnia [...] stycznia 2004 r. i złożony był do Wojewody [...]. Wojewoda [...] przekazał go Staroście P. W dniu 30 stycznia 2004 r. weszła w życie wskazana ustawa określająca właściwość organu administracji publicznej w tych sprawach.
Z. N. na decyzję Ministra Infrastruktury złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest nieprawidłowe z uwagi na miejsce stałego zameldowania wnioskodawcy i spadkobiercy w jednej osobie, a nadto, że jest "ucieczką" od sprawnego załatwienia spraw w miejscu zameldowania wnioskodawcy.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Z. N. złożył wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych za obecnymi granicami państwa, w dniu [...] stycznia 2004 r. W dacie jego złożenia obowiązywały przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalenia wartości tych nieruchomości (Dz.U. z 1998 r. Nr 9 poz. 32 ze zmianami). Według tych przepisów organem właściwym do wydania decyzji w tych sprawach był Starosta Powiatu na którego obszarze przebywał na stałe zainteresowany. W tym przypadku Starosta M. W dniu 30 stycznia 2004 r. weszła w życie stosowana obecnie i cytowana już ustawa z dnia 12 grudnia 2003 r. przewidująca w art. 15 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, odmienną od poprzedniej, właściwość organów administracji publicznej. Kryterium właściwości zostało ustalone według ostatniego na terenie Polski miejsca stałego zamieszkania właścicieli nieruchomości, pozostawionych za granicą.
W ten sposób Z. N., będący spadkobiercą Z. i S. N., może ubiegać się o wydanie decyzji od Wojewody na którego obszarze administracyjnym stale oni zamieszkiwali. Właściwość ta ma charakter bezwzględny, co wynika z przepisu art. 15 cytowanej ustawy, który brzmi "Postępowanie w sprawach potwierdzenia praw do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na podstawie jej przepisów".
Stosownie do art. 61 kpa datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku organowi administracji publicznej. W sprawie tej był to dzień [...] stycznia 2004 r. Skoro zaś spadkodawcy skarżącego mieszkali na terenie województwa [...], a sprawa z wniosku Z. N. nie została zakończona, Wojewoda tego województwa jest właściwy do rozpatrzenia sprawy.
Z tego względu skargę jako nieuzasadnioną w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) oddalono.