Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 maja 2015 r. J. P. i K. S. wnieśli skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 132/14 wnosząc o wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 132/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 27 lutego 2013 r. w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały zwrócone w dniu 1 października 2014 r. (data prezentaty wpływu do Prezydenta W.).
Pismem z dnia 3 listopada 2014 r. (data wpływu pisma do organu) skarżący wezwali Prezydenta W. do wykonania powyższego wyroku.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] ustalono odszkodowanie za część przedmiotowej nieruchomości o pow. [...] m2.
Ponadto wskazano, że pismem z dnia 11 czerwca 2015 r. pełnomocnik stron został poinformowany, iż z uwagi na dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe załatwienie sprawy w terminie określonym w wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 132/14. Jednocześnie jako datę zakończenia postępowania wskazano dzień 30 września 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako: "p.p.s.a". Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 132/14 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku skarżących w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 1 października 2014 r., a tym samym termin zakończenia postępowania wyznaczony ww. wyrokiem upłynął dnia 1 grudnia 2014 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez skarżących do wykonania tego wyroku, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej ww. wnioskiem.
Skoro zatem Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 18 czerwca 2014 r. sprawy nie załatwił - a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do jej rozstrzygnięcia, ale także do dokonania tego w określonym terminie - to wniosek o wymierzenie grzywny jest niewątpliwie w pełni uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
Zważywszy na fakt, że organ nie wykonał wyroku Sądu, w realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 1000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Z tego względu Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o orzeczenie jej w maksymalnej przewidzianej prawem wysokości.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.