Uzasadnienie
Adwokat B. K. (ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu do reprezentowania interesów skarżącej J. S.) w skardze kasacyjnej z dnia 12 listopada 2009 r. zamieścił wniosek o zwrot na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaznaczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
W tym stanie sprawy stwierdzono co następuje.
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W myśl § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki adwokata. Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata za reprezentowanie strony w pierwszej instancji stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit c wynosi 240 zł, zaś za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik podejmował czynności w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jak również sporządził i wniósł w imieniu skarżącego skargę kasacyjną od wyroku, zatem stawka 360 zł jest adekwatna do nakładu pracy wykonanej przez pełnomocnika i nie wymaga podwyższenia.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 r., należało orzec jak w sentencji postanowienia.