Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 maja 2015 r. Uzdrowisko [...] S.A. w [...] (dalej: "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...], stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. z dnia [...] października 1953 r. znak: [...] w przedmiocie reformy rolnej.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wyeliminowanie z obrotu orzeczenia w przedmiocie reformy rolnej spowoduje, że spadkobiercy rodziny [...] będą mogli domagać się od skarżącego oraz innych posiadaczy nieruchomości przywrócenia stanu sprzed wydania orzeczenia. W tym celu, w ocenie skarżącego, spadkobiercy będą uprawnieni do wystąpienia do sądu powszechnego ze stosownymi powództwami, m.in. o zwrot nieruchomości i majątku rolnego. Podniósł, że w przypadku braku wstrzymania zaskarżonej decyzji ww. uprawnienia spadkobierców rodziny [...] wpłyną negatywnie na zasadę ekonomiki procesowej oraz spowodują znaczną uciążliwość dla skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz.718 j.t.) - powoływana dalej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika także, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpoznając wniosek skarżącego w ramach przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem Sądu strona skarżąca nie przedstawiła argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W żaden sposób nie można bowiem uznać, że argumentem takim jest powoływana przez skarżącego okoliczność, iż następcy prawny dawnego właściciela mogą domagać się przywrócenia stanu sprzed wydania orzeczenia. Powoływane okoliczności – jako zdarzenia przyszłe i niepewne - nie stanowią w ocenie Sądu przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku. Z przedstawionych przez skarżącego twierdzeń w żaden sposób nie wynika, że konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji będzie wywołanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Innymi słowy skarżący nie wykazał, na jaką konkretnie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić go wykonanie przedmiotowej decyzji. Dodatkowo należy wskazać, iż zaskarżona decyzja nie spowoduje automatycznie zmian w sferze prawa własności.
W świetle powyższego Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.
Dlatego z mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Sąd postanowił jak na wstępie.