Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia T. G. na pismo Zastępcy Dyrektora Centrum Pomocy Społecznej [...] w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...].
Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Zastępca Dyrektora Centrum Pomocy Społecznej [...] pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. przekazało Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. zażalenie T. G. z dnia [...] listopada 2013 r. na Dyrekcję Centrum Pomocy Społecznej.
T. G. pismem z dnia 31 grudnia 2013 r. wniosła zażalenie na powyższe pismo wobec niesprecyzowania przez organ, którego jej zażalenia z dnia 25 listopada 2013 r. ww. pismo dotyczyło.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), powoływanej dalej jako "k.p.a.", stwierdziło niedopuszczalność powyższego zażalenia. Powołując się na treść art. 123 § 1 i 2 k.p.a., organ wskazał, że w toku postępowania organy administracji publicznej wydają postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że kodeks stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, jeśli kodeks tak stanowi. Zażalenie przysługuje zatem na precyzyjnie określone przez ustawodawcę rozstrzygnięcie. Analizując treść zaskarżonego pisma z dnia [...] grudnia 2013 r. organ doszedł do przekonania, że nie jest to akt, od którego przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Jest to bowiem czynność materialno-techniczna, pismo przekazujące i jednocześnie informacja dla strony o przekazaniu jej zażalenia innemu organowi.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. G., wskazując że zostało ono wydane niezgodnie z prawem i z naruszeniem jej interesu jako obywatela i petenta ośrodka pomocy społecznej. Wskazała, że nie posiada wiedzy i wykształcenia prawniczego, by móc ocenić, czy dane zażalenie podlega rozpatrzeniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r., którym na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdzono niedopuszczalności zażalenia T. G. na pismo zastępcy dyrektora Centrum Pomocy Społecznej [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.
Zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie zaś z art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w Rozdziale 11 do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
Z przytoczonych przepisów wynika, że organ przed przystąpieniem do rozpatrzenia zażalenia, zobowiązany jest do podjęcia wstępnych czynności zmierzających do ustalenia, czy zażalenie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu.
Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych zachodzi w przypadku, gdy nie ma przedmiotu zaskarżenia oraz w przypadku wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji (na przykład, gdy decyzja nie weszła do obrotu prawnego, lub gdy czynność organu administracji stanowi czynność materialno-techniczną). Natomiast przesłanka podmiotowa oznacza złożenie zażalenia przez podmiot, który nie jest do tego legitymowany.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przyczynę niedopuszczalności zażalenia wiąże z przesłanką o charakterze przedmiotowym, bowiem uznało, że kwestionowane pismo z dnia [...] grudnia 2013 r. stanowi czynność materialno-techniczną.
Z takim stanowiskiem należy się zgodzić. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ww. pismem Centrum Pomocy Społecznej przekazało jedynie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. zażalenie skarżącej z dnia 25 listopada 2013 r. na Dyrekcję tego Centrum. Czynność przesłania zażalenia ma charakter czynności materialno-technicznej, niepodlegającej zaskarżeniu zażaleniem. Pismo to nie ma bowiem ani znamion decyzji - ponieważ nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, jak również nie można go uznać za postanowienie. Przy tym wskazać należy, że zgodnie art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na wydane w toku postępowania postanowienia tylko gdy kodeks tak stanowi. Zatem, zażalenie może być wniesione tylko na postanowienia, wyliczone w kodeksie postępowania administracyjnego. Powyższe powoduje, że zażalenie skarżącej było niedopuszczalne.
Skoro powołane pismo nie mogło być przedmiotem zaskarżenia w drodze zażalenia, to prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia i skarga jako całkowicie nieuzasadniona podlegała oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).