Uzasadnienie
Uzasadnienie
Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku E. K. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z [...] listopada 1973 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] stycznia 1973 r. nr [...] orzekającej o pozostawieniu wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], hip. "[...]", ozn. nr hip. [...] bez uwzględnienia
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Zabudowana nieruchomość [...] położona przy ul. [...], hip. "[...]", ozn. nr hip. [...], plac nr [...] o pow. [...] m2, stanowiąca własność W. i A. małżonków S. (świadectwo Sądu Okręgowego w [...] Wydział Hipoteczny z [...] sierpnia 1946 r. nr [...]- str. 1 akt własnościowych) objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
Z dniem wejścia w życie ww. dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r. przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Gminy [...], a następnie na własność
Skarbu Państwa na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130).
Właściciele nieruchomości złożyli w dniu [...] września 1949 r. w Zarządzie Miejskim w [...] Wydziale Polityki Budowlanej wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 7 ww. dekretu.
Prezydium Rady Narodowej [...] decyzją z [...] stycznia 1973 r. nr [...] odmówiło ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dawnym właścicielom przedmiotowej nieruchomości.
Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zaświadczeniem wydanym przez Sąd Rejonowy dla [...][...] Wydział Ksiąg Wieczystych z [...] stycznia 2006 r. nr [...], tytuł własności przedmiotowej nieruchomości uregulowany został jawnym wpisem z dnia [...] lutego 1973 r. na rzecz Skarbu Państwa.
Wnioskiem z [...] stycznia 1973 r. Prezydium Rady Narodowej [...] Dyrekcja Budowy [...] wystąpiło z prośbą o wydanie decyzji odszkodowawczej odnośnie przedmiotowej nieruchomości.
Prezydium Rady Narodowej [...] decyzją z [...] stycznia 1973 r. pozostawiło wniosek o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] bez uwzględnienia. W uzasadnieniu wskazano, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny, który nie jest domem jednorodzinnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o wyłączeniu spod publicznej gospodarki lokalami domów jednorodzinnych oraz lokali w domach spółdzielni mieszkaniowych. Powyższą decyzję skierowano do Dyrekcji Budowy [...] i W. S. Na skutek odwołania W. S., W. K., B. T. i J. S. od ww. decyzji Ministerstwo Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska decyzją z [...] listopada 1973 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W dniu [...] października 2017 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wpłynął wniosek E. K. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z [...] listopada 1973 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] stycznia 1973 r.
Zaskarżonym decyzjom zarzucono m.in. naruszenie art. 53 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94), a w konsekwencji uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki do przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość [...].
Obecnie następcami prawnymi byłych właścicieli przedmiotowej nieruchomości są: B. T., J. S., E. K., A. K. Minister Inwestycji i Rozwoju rozpoznając sprawę przytoczył przepisy kpa, zasady oraz orzecznictwo dotyczące postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i zaznaczył, że podstawą materialnoprawną kwestionowanych rozstrzygnięć pozostawiających bez uwzględnienia wniosek o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], były przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94), a zatem w aspekcie zgodności z przepisami tej ustawy trzeba ocenić zaskarżoną decyzję.
Istotą rozstrzygnięcia w sprawie oceny legalności ww. decyzji odszkodowawczych jest ustalenie, czy nieruchomość objęta decyzją kwalifikowała się do zastosowania w stosunku do niej przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. oraz czy ewentualne naruszenia zasad przyznawania odszkodowania należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Organ wskazał, że w myśl art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., przepisy niniejszej ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do odszkodowania za gospodarstwa rolne, sadownicze i warzywnicze na gruntach, które na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) przeszły na własność Państwa, jeżeli ich poprzedni właściciele lub następcy prawni tych osób, prowadzący wymienione gospodarstwa, pozbawieni zostali użytkowania wspomnianych gruntów po wejściu w życie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. (tj. po dniu 5.04.1958 r.).
Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 2 przepisy ww. ustawy o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosowane były odpowiednio do domów jednorodzinnych i jednej działki budowlanej przeznaczonej pod budowę domu jednorodzinnego, które przeszły po wejściu w życie niniejszej ustawy na własność Skarbu Państwa na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.
Tym samym dla przyznania odszkodowania w trybie ww. ustawy, za nieruchomość objętą działaniem dekretu, konieczne było łączne zaistnienie dwóch przesłanek:
- - nieruchomość winna stanowić albo gospodarstwo rolne, warzywnicze, sadownicze albo działkę, która przed dniem wejścia w życie dekretu mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, albo powinna być zabudowana domem jednorodzinnym oraz
- - poprzedni właściciele lub ich następcy prawni zostali pozbawieni możliwości faktycznego władania wymienionym gospodarstwem albo działką pod budowę domu jednorodzinnego po dniu 5 kwietnia 1958 r. lub po tej dacie dom jednorodzinny przeszedł na własność państwa.
Powyższe w odniesieniu do niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy dom znajdujący się na przedmiotowym gruncie był domem jednorodzinnym oraz czy poprzedni właściciel został pozbawiony użytkowania po dniu wejścia w życie ustawy wywłaszczeniowej, tj. po dniu 5 kwietnia 1958 r. Niespełnienie chociażby jednej z przesłanek skutkować powinno odmową przyznania żądanego odszkodowania.
Organ nadzoru wskazał, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że odmowna decyzja odszkodowawcza z [...] stycznia 1973 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z [...] listopada 1973 r. nie naruszają prawa w sposób rażący.
W aktach własnościowych (str.
35) znajduje się elaborat szacunkowy budynków i urządzeń budowlanych znajdujących się na nieruchomości przy ul. [...] - własność małż. W. i A. S. z grudnia 1972 r., opracowany przez mgr inż. W. J. biegłego w zakresie spraw budowlanych z Prezydium Rady Narodowej [...] Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Zgodnie z ww. elaboratem na przedmiotowej nieruchomości mieścił się budynek mieszkalny, jednopiętrowy, murowany, podpiwniczony, o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2. W budynku tym znajdowały się 4 mieszkania dwuizbowe (pokój z kuchnią). Powyższe potwierdza również przedstawiony przez wnioskodawcę projekt ww. budynku zatwierdzony przez Urząd Inspekcyjno-Budowlany Zarządu Miejskiego [...] w dniu [...] grudnia 1935 r. Wszystkie mieszkania w ww. budynku wyposażone były w instalację elektryczną i wodociągową.
Z powołanych dokumentów można wnioskować, że budynek posadowiony na posesji przy ul. [...] był wprawdzie budynkiem mieszkalnym, lecz wobec samodzielności poszczególnych lokali, z których każdy wyposażony był w kuchnię, nie stanowił on domu jednorodzinnego w rozumieniu powołanej ustawy.
Minister zaznaczył, że z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że m.in. W. i A. S. użytkowali przedmiotową nieruchomość zarówno przed jak i po dniu wejścia wżycie ustawy wywłaszczeniowej, a więc po dniu 5 kwietnia 1958 r. Utrata użytkowania nastąpiła wskutek objęcia części nieruchomości decyzją lokalizacji inwestycji z [...] listopada 1971 r. nr [...] na budowę ulicy [...] na odcinku od [...] do ul. [...] (opinia geodezyjna uprawnionego geodety A. G. z dnia [...] marca 2019 r.). Ww. lokalizacja dotyczyła spójnej infrastruktury w ramach której powstała [...]. Trudno jest zatem uznać, aby względem części przedmiotowej nieruchomości nieobjętej ww. lokalizacją możliwe było faktyczne użytkowanie przez poprzednich właścicieli bądź ich następców prawnych.
Organ wskazał, że przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. wymagały dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania łącznego spełnienia wymienionych w nim przesłanek, tj. dom musiał spełniać kryterium domu jednorodzinnego oraz właściciele lub ich następcy prawni winni zostać pozbawieni użytkowania gruntów po wejściu w życie ustawy wywłaszczeniowej, tj. po dniu 5 kwietnia 1958 r., przy czym oba warunki muszą być spełnione kumulatywnie.
Odmawiając przyznania żądanego odszkodowania organy administracji powołały fakt, że na gruncie przedmiotowej nieruchomości posadowiony był dom mieszkalny 8 izbowy, niestanowiący domu jednorodzinnego.
Minister przytoczył stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne i zaznaczył, że należy zgodzić się z wnioskodawcą, że podstawą oceny charakteru domu mieszkalnego nie mogły być przepisy, na które powołały się organy odszkodowawcze. Jednakże stanowisko to ukształtowało się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopiero w latach 90-tych XX wieku. Tym samym trudno obecnie czynić zarzut rażącego naruszenia prawa, skoro tak było ono rozumiane w dacie wydawania decyzji. Z poczynionych zaś ustaleń wynika, że budynek znajdujący się na nieruchomości przy ul. [...] nie był domem jednorodzinnym, lecz małym domem mieszkalnym, zawierającym kilka niezależnych od siebie, samodzielnych mieszkań, a charakter tego budynku określono w projekcie budowlanym zatwierdzonym w dniu [...] grudnia 1935 r.
Skoro nieruchomość [...] położona przy ul. [...], hip. "[...]", ozn. nr hip. [...], nie była przed dniem wejścia w życie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] zabudowana domem jednorodzinnym, to nie została spełniona jedna z przesłanek koniecznych do przyznania odszkodowania.
W ocenie organu nadzoru nieistotna jest okoliczność, że decyzje te odmawiały uwzględnienia wniosku, bowiem w istocie jest to zamienne sformułowanie odmowy przyznania odszkodowania i nie wpływa na wynik sprawy. Zatem zasadnie - wobec niezaistnienia jednej z przesłanek wymaganych ustawą z dnia 12 marca 1958 r. - Prezydium Rady Narodowej [...] decyzją z [...] stycznia 1973 r. pozostawiło bez uwzględnienia wniosek o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość [...], co zostało utrzymane w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z [...] listopada 1973 r.
Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji wymaga bezspornego ustalenia, że kwestionowana w postępowaniu nadzorczym decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. W niniejszej sprawie ustalono, że nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji [...] listopada 1973 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] stycznia 1973 r., gdyż nie naruszają one rażąco prawa.
E. K. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:
- 1. naruszenie art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa, poprzez niedostateczne wyjaśnienie kwestii czy zabudowana nieruchomość położona w [...] przy ul. [...], stanowiąca własność W. i A. S. spełnia definicję domu jednorodzinnego i niepodjęciu wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwieniu sprawy oraz dowolną ocenę dowodów skutkującą uznaniem nieruchomości przy ul. [...] za budynek niespełniający definicji budynku jednorodzinnego,
- 2. naruszenie art. 8 kpa i art. 107 § 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zwarcie w nim ogólnych stwierdzeń, niepopartych żadnymi dowodami, że ww. nieruchomość nie spełnia definicji domu jednorodzinnego, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie, dlaczego, na jakiej podstawie organ stwierdził, że ww. nieruchomość nie stanowi domu jednorodzinnego.
- 3. naruszenie art. 9 kpa i art. 11 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek odmowy stwierdzenia nieważności decyzji i uznania, że przedmiotowa nieruchomość przy ul. [...] nie stanowi domu jednorodzinnego.
- 4. naruszenie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości poprzez błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że podstawą oceny przesłanki, o której mowa w art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., mogą być przepisy zawierające definicję "domu jednorodzinnego" ustanowione po dniu wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu była odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z [...] listopada 1973 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] stycznia 1973 r. o odmowie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...].
Zgodnie z art. 53 ust. 2 ustawy wywłaszczeniowej, przepisy tej ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domów jednorodzinnych i jednej działki budowlanej pod budowę domu jednorodzinnego, które przejdą po wejściu w życie niniejszej ustawy na własność Państwa na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...].
W uzasadnieniu kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji z dnia [...] stycznia 1973r. organ uznał, że skoro przedmiotowy dom posiadał 8 izb, zaś jego powierzchnia użytkowa przekraczała [...] m2 (według elaboratu szacunkowego biegłego W. J. z 1972r. [...] m2), to nie był on domem jednorodzinnym w rozumieniu ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o wyłączeniu spod publicznej gospodarki lokalami domów jednorodzinnych oraz lokali w małych domach spółdzielni mieszkaniowych. W konsekwencji nieruchomość ta nie spełnia przesłanek z art. 53 ustawy wywłaszczeniowej.
Dokonując oceny powyższego rozstrzygnięcia oraz treści decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1973r. Minister Inwestycji i Rozwoju wskazał, że jakkolwiek przepisy wskazanej wyżej ustawy z dnia 28 maja 1957 r. nie mogły stanowić podstawy oceny charakteru domu mieszkalnego w niniejszej sprawie, to jednak fakt ukształtowania się takiego poglądu oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego w latach 90 – tych XX wieku nie pozwala na ocenę, że organy odszkodowawcze w dacie procedowania rażąco naruszyły prawo.
Zdaniem Sądu stanowisko to zasługuje na aprobatę.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 878/16 z dnia 29 września 2016 r., CBOSA) podkreśla się, że pojęcie "domu jednorodzinnego", czy "budownictwa jednorodzinnego" nie zostało zdefiniowane w przepisach obowiązujących przed dniem wejścia w życie dekretu [...]. Próba definicji tych pojęć nastąpiła dopiero od lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. W orzecznictwie zaczęto wówczas wskazywać, że przez pojęcie domu jednorodzinnego należy rozumieć budynek zaspokajający potrzeby jednej rodziny, bez ograniczeń liczby pomieszczeń i powierzchni, jakie wprowadzono w późniejszych regulacjach prawnych (vide: wyrok NSA z 25 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 1671/97). Pogląd powyższy został podzielony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 314/07, CBOSA.
Skoro zatem do oceny legalności kwestionowanych w tym postępowaniu decyzji miarodajny był stan faktyczny i prawny istniejący w dniu ich wydania, to nie można postawić organom, które wydały kontrolowane decyzje zarzutu działania wbrew późniejszemu rozumieniu tego przepisu prawa.
Wobec powyższego,w rozpatrywanej sprawie, organ nadzoru prawidłowo - badając wystąpienie tej przesłanki, nie wziął pod uwagę pojęcia, które zostało zdefiniowane w przepisach, obowiązujących w latach późniejszych. Swoje rozumienie tego pojęcia organ wydający decyzję odnosił bowiem do ilości izb oraz powierzchni budynku.
Dodatkowo za powyższym wnioskiem przemawia specyfika postępowania nadzorczego, w którym została wydana zaskarżona decyzja. Wprawdzie pojęcie rażącego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, ale instytucja ta doczekała się bogatego orzecznictwa i piśmiennictwa. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie prezentowane są zaś poglądy, zgodnie z którymi stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a zatem pojęcie to musi być interpretowane wąsko, co oznacza, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią, nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest dotknięta decyzja, której treść stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2810/16, CBOSA).
Jak bowiem wskazano uprzednio, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, o rażącym naruszeniu prawa nie można mówić w przypadku wybrania jednej z wykładni niejednoznacznego przepisu prawa, nawet jeśli później została ona uznana za nieprawidłową. Przy czym już sam fakt istnienia różnych wykładni przepisu prawa wskazuje, że nie występuje przesłanka rażącego naruszenia normy prawnej. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu - to znaczy taki - który nie wymaga wykładni. Sankcji w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie można więc stosować, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze. Odmienna wykładnia konkretnego przepisu prawa, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a tym samym nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji (por. wyroki NSA z 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 190/12, z 16 stycznia 2013 r" sygn. akt II GSK 1975/11, CBOSA).
W świetle obowiązującego wówczas przepisu art. 53 stanowiska organu nie można zatem uznać za rażąco naruszającego prawo, co słusznie ocenił organ w postępowaniu nieważnościom. Stwierdzenie nieważności decyzji nie znajduje zastosowania, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze, a akta administracyjne sprawy potwierdzają, że organ odszkodowawczy analizował czy budynek, z uwagi na ilość pomieszczeń mieszkalnych i kuchni miał charakter domu jednorodzinnego.
Postępowanie toczące się w przedmiocie stwierdzenia nieważności polega wyłącznie na ustaleniu, czy badana w nim decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Nie chodzi zatem - jak wskazano powyżej – o ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Zakres postępowania nieważnościowego jest ograniczony jedynie do weryfikacji kontrolowanej decyzji - a to w konsekwencji determinuje sposób gromadzenia materiału dowodowego, które to działanie ma inny cel niż w postępowaniu zwykłym.
Należy wyraźnie zaznaczyć, że ocena stopnia naruszenia określonego przepisu prawnego (czy naruszenie tego przepisu jest czy nie jest rażące) oraz związku tego naruszenia z wydaną decyzją wymaga w każdej sprawie dokonania ustaleń w kontekście innych przepisów, które łącznie określają tok rozpoznawania sprawy i jej rozstrzygnięcia. Nie można bowiem przyjąć z góry założenia, że naruszenie jakiegokolwiek przepisu, nawet jeżeli stwierdzi się jego naruszenie, oznacza per se, iż decyzja w takiej sprawie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., czego skutkiem ma być stwierdzenie jej nieważności.
Powyższe wskazuje, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego. Minister rozpoznając sprawę nie naruszył także przepisów postępowania tj. wskazanych w skardze przepisów art. 7, 8, 9, 11,, 77 § 1 oraz 80 i 107 § 3 k.p.a.
Z uwagi na powyższe, uznając zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.