Uzasadnienie
Minister Kultury, decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zespołu [...] Szkół [...] w K. z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] o skreśleniu T. K. z listy uczniów.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ nie stwierdził uchybień formalno-prawnych w sprawie skreślenia T. K. z listy uczniów. W ocenie organu analiza dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wskazuje na brak poszanowania przez T. K. norm obyczajowych i zasad współżycia szkolnego oraz społecznego wobec nauczycieli. W ocenie organu nieusprawiedliwione nieobecności na zajęciach lekcyjnych nie były jedyną i podstawową przyczyną skreślenia z listy uczniów. Już wcześniej T. K. był ukarany pozostawieniem w szkole warunkowo. Jako podstawę prawną decyzji organ powołał art. 156 § 1 pkt 2 kpa, art. 17 pkt 3 kpa oraz art. 39 ustawy o systemie oświaty.
W skardze na decyzję Ministra Kultury T K. zarzucił naruszenie przez organ drugiej instancji przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 8, 10, 75, 77, 80, 81, 86, 107 § 1 i 2, art. 127 § 1, 136, 138 kpa oraz naruszenie prawa materialnego - art. 39 ust. 2, art. 41 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie oświaty oraz § 68 Wewnątrzszkolenego Systemu Oceniania stanowiącego załącznik nr 1 do Statutu Zespołu [...] Szkół [...].
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona z tego względu, że decyzje organów obu instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Jako podstawę prawną decyzji Minister Kultury powołał m.in. art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Przepis ten stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji i ma zastosowanie wyłącznie w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Przesłanki takiego postępowania są inne niż postępowania zwykłego prowadzonego w trybie odwoławczym. Nie wynika z materiału dokumentacyjnego by w sprawie zostało wszczęte postępowanie nadzwyczajne o stwierdzenie nieważności decyzji, dlatego też wydanie decyzji przez Minister Kultury nastąpiło z naruszeniem powołanego przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Rację ma skarżący, że z uzasadnień obu tych decyzji nie wynika z jakich powodów został on skreślony z listy uczniów Zespołu [...] Szkół [...] w K. Uzasadnienia te są bardzo lakoniczne i ogólnikowe. Nie przywołują dowodów, na podstawie których organy uznały za uzasadnione skreślenie skarżącego z listy uczniów. Organy te, jako powód decyzji o skreślenie z listy uczniów wskazują w uzasadnieniach swoich decyzji na postawę skarżącego wyrażającą się lekceważeniem norm moralnych i zasad współżycia szkolnego i społecznego, jednakże nie wskazują w jakich zachowaniach skarżącego miałaby się przejawiać taka jego postawa i na jakich dowodach oparto, poczynione w tym zakresie, ustalenia. Nie zawierają te uzasadnienia również odniesień do dowodów przemawiających na korzyść skarżącego oraz wskazania dlaczego tym dowodom organy odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej.
Do materiału dokumentacyjnego nie został załączony Statut Zespołu [...] Szkół [...] w K., a jedynie w materiale dokumentacyjnym znajduje się załącznik nr 1 do tego Statutu, który reguluje wewnątrzszkolny system oceniania. Nie jest więc możliwe dokonanie przez Sąd oceny prawidłowości postępowania związanego ze skreśleniem skarżącego z listy uczniów w związku z regulacjami zawartymi w statucie szkoły.
Powyższe uchybienia nie pozwalają na kontrolę przez Sąd zgodności z prawem dokonanego skreślenia T. K. z listy uczniów szkoły.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.