Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] o wydaniu z naruszeniem prawa orzeczenia Prezydium Rady Narodowej Miasta P. z dnia [...] kwietnia 1960 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości objętej księgą wieczystą KW nr [...], a w pozostałej części stwierdzającą nieważność tego orzeczenia, odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, iż fakt uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spowodowany był okolicznościami wyłączającymi winę. W ocenie organu wysłanie wniosku pod niewłaściwy adres z uwagi na błąd popełniony przez nadawcę w adresie nie jest okolicznością wyłączającą winę, a strona zobowiązana była do zachowania należytej staranności w sprawie.
W związku z powyższym brak doręczenia w ustawowym terminie wniosku jest jednoznaczny z błędnym wskazaniem adresu organu i nie stanowi okoliczności wskazującej na fakt, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prezydent Miasta P., zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.") i wnosząc o uchylenie tegoż postanowienia oraz o wstrzymanie jego wykonalności. W skardze podniósł, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy Miasta P. Skarżący podkreślił, że przyczyną tego uchybienia było niedochowanie przez Pocztę Polską ustawowo przewidzianych obowiązków, polegających na dopuszczeniu się nieuprawnionego działania w postaci poprawienia kodu pocztowego zamiast otwarcia przez operatora przesyłki w celu uzyskania danych umożliwiających jej doręczenie lub zwrócenie nadawcy.
Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Podstawę prawną do wydania postanowienia w niniejszej sprawie stanowił art. 58 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego treścią przywrócenie terminu jest możliwe na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W niniejszej sprawie przywrócenie terminu dotyczyło wniosku o ponowne rozpatrzenie – w trybie art. 127 § 3 k.p.a. - sprawy zakończonej decyzją Ministra z dnia [...] czerwca 2005 r.
Z przywołanego art. 58 § 1 i 2 k.p.a. wynikają następujące przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie, a mianowicie: uchybienie terminu musi nastąpić bez winy zainteresowanego; brak winy zostanie uprawdopodobniony; zainteresowany złoży wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu oraz zainteresowany dopełni czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.
Oceniając brak winy zainteresowanego, organ administracji publicznej powinien przyjąć "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" (M. Jędrzejewska (w:) "Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego", Warszawa 1999, s. 322). Wynika z tego, a także z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż strona obowiązana jest do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. post. NSA, sygn. I SA/Gd 560/00; wyrok NSA, sygn. I SA/Gd 794/99; wyrok NSA, sygn. III SA 7432/98).
W niniejszej sprawie – podzielając stanowisko zawarte w postanowieniu Ministra Infrastruktury – należy przyjąć, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie przez niego terminu spowodowane było okolicznościami wyłączającymi winę. Skarżący przyznał, iż nadając przesyłkę pocztową, w adresie błędnie wpisana była nazwa miejscowości, jednakże winą za niedostarczenie przesyłki do adresata obciążył Pocztę Polską, która nie dochowała swoich ustawowo przewidzianych obowiązków.
W ocenie Sądu stanowisko prezentowane przez skarżącego jest nietrafne, albowiem to nie Poczta Polska, a pracownik skarżącego dopuścił się zaniedbania w prawidłowym zaadresowaniu przesyłki, w związku z tym należy przyjąć, iż o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą stanowić zaniedbania pracowników organu (por. wyrok NSA, sygn. IV SA 1340/99). Wysłanie wniosku pod niewłaściwy adres z uwagi na błąd popełniony przez nadawcę w adresie jest niedochowaniem należytej staranności w sprawie, co jest jednoznaczne z przypisaniem mu winy, co w konsekwencji wyłącza zastosowanie treści art. 58 § 1 k.p.a.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.