Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt I SAB/Wa 45/05, uwzględniając skargę Z. S. na bezczynność Starosty Powiatu L. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, zobowiązał Starostę Powiatu L. do rozpatrzenia, w terminie dwóch miesięcy od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, wniosku Z. S. z dnia 2 stycznia 2001 r. w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...].
W dniu 10 marca 2006 r. Z. S. wezwał Starostę Powiatu L. do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2005 r.
W dniu 28 czerwca 2006 r. Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Starostę Powiatu L. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2005 r., żądając wymierzenia temu organowi grzywny oraz obciążenia Starosty kosztami postępowania sądowego. W uzasadnieniu podniósł, że wskazany przez sąd administracyjny termin do rozpatrzenia wniosku o zwrot przedmiotowej nieruchomości upłynął w dniu 2 listopada 2005 r. Mimo wielokrotnych wezwań organu oraz interwencji kierowanych do organów nad nim nadrzędnych, do chwili obecnej Starosta Powiatu L. nie podjął żadnej decyzji w sprawie. Organ ten mimo upływu ponad siedmiu miesięcy od uprawomocnienia się wyroku sądu nie zwrócił skarżącemu zasądzonych kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu L. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że w dacie wydania wyroku Sądu materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie był wystarczający do jej zakończenia poprzez wydanie decyzji. Brak było m. in. dokładnego określenia przedmiotu postępowania, tj. dokładnego położenia nieruchomości, aktualnego położenia geodezyjnego tego terenu, co uniemożliwiało określenie sposobu zagospodarowania przedmiotowego gruntu oraz informacji o przeznaczeniu działek objętych wnioskiem o zwrot w planie miejscowym obowiązującym na dzień złożenia wniosku o zwrot. Organ podniósł, że nie dysponuje dokumentacją dotyczącą nieruchomości położonych poza obszarem jego właściwości miejscowej, zatem zmuszony jest do występowania o nadesłanie dokumentów i udzielenie wyjaśnień do odpowiednich organów Miasta W. Starosta Powiatu L. podał, że w dniu 5 lipca 2005 r. przeprowadzono wizję lokalną przedmiotowej nieruchomości, jednakże z uwagi na brak informacji o aktualnym podziale geodezyjnym tego obszaru oraz brak udziału przedstawicieli Miasta W. blednie określono położenie wywłaszczonej nieruchomości.
Pismami z dnia 21 czerwca 2005 r. i 27 września 2005 r. Starosta wystąpił do Urzędu Miasta W. o udzielenie wyjaśnień, które pozwoliłyby na zakończenie postępowania w sprawie i wydanie decyzji. Odpowiedzi takiej organ jednak nie uzyskał. W tej sytuacji organ pismem z dnia 6 marca 2006 r. zawiadomił strony, w trybie art. 36 KPA, o niemożności załatwienia sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości w terminie. Informacje na temat lokalizacji, aktualnych oznaczeń geodezyjnych i sposobie zagospodarowania nieruchomości Starosta Powiatu L. otrzymał od Prezydenta W. w dniu 26 lipca 2006 r. Organ nie otrzymał natomiast od Naczelnego Architekta Miasta W. informacji o przeznaczeniu przedmiotowej nieruchomości w planie miejscowym, co w dalszym ciągu nie pozwala na załatwienie sprawy.
Dodatkowo Starosta L. zwrócił uwagę, że ukaranie organu grzywną nie jest zasadne w przypadku, gdy bezczynność w załatwieniu sprawy spowodowana jest przyczynami od niego niezależnymi i jednocześnie nie ponosi on odpowiedzialności za naruszenie ustalonego przez Sąd terminu do rozpatrzenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Sąd administracyjny w ramach sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej oprócz uprawnień orzeczniczych, związanych z orzekaniem w sprawach skarg na akty i czynności oraz bezczynność, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie Ppsa - posiada również uprawnienia o charakterze dyscyplinującym i represyjnym w stosunku do organu administracji publicznej.
Jedno z takich uprawnień przewiduje art. 154 Ppsa. Zgodnie § 1 i 6 tego przepisu w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, tj. art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335 ze zm.) w związku z art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.).
Wymaga przy tym podkreślenia, że – inaczej niż to miało miejsce w poprzednim stanie prawnym (art. 31 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym) - w przypadku niewykonania przez organ wyroku Sądu najpóźniej w chwili wniesienia skargi sąd administracyjny zobowiązany jest do jej uwzględnienia, ponieważ zgodnie art. 154 § 3 Ppsa wykonanie wyroku po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Uznaniu Sądu pozostawiono natomiast miarkowanie wysokości wymierzanej grzywny, w zależności o okoliczności konkretnej sprawy.
W oparciu o powyższe wywodu należy więc przyjąć, że z niewykonaniem przez organ administracji wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność mamy do czynienia wówczas gdy, organ zobowiązany prawomocnym wyrokiem Sądu administracyjnego, uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 Ppsa, zobowiązującym do wydania w określonym terminie aktu, mimo wezwania przez stronę, do dnia wniesienia skargi, obowiązku tego nie wykonał.
Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.
Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że w dniu 1 września 2005 r. Starosta Powiatu L. otrzymał prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., zobowiązujący organ do rozpatrzenia, w terminie dwóch miesięcy od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, wniosku Z. S. z dnia 2 stycznia 2001 r. w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...]. Z dniem 2 listopada 2005 r. upłynął termin do wykonania wyroku Sądu. W tej sytuacji skarżący w dniu 10 marca 2006 r. wezwał Starostę Powiatu L. do wykonania wyroku Sądu, a następnie w dniu 28 czerwca 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego żądając ukarania organu grzywną wobec niezastosowania się przez Starostę do orzeczenia Sądu.
W świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy zasadnym było więc wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1500 zł. Dokonując wymiaru grzywny Sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym wyjaśnienia Starosty Powiatu L. złożone w odpowiedzi na skargę, wskazujące przyczyny niewykonania wyroku Sądu (skomplikowany charakter sprawy, opóźniające termin załatwienia sprawy, postępowanie dowodowe prowadzone w ramach tzw. pomocy prawnej w stosunku do nieruchomości położonej poza obszarem właściwości organu i przy udziale organów niepodporządkowanych organizacyjnie Staroście Powiatu L.).
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 154 § 1 i 6 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.