Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął w dniu 25 lipca 2017 r. (data stempla biura podawczego) formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnioskodawczyni wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Z nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z [...] letnią córką, którą samotnie wychowuje. Wnioskodawczyni oświadczyła, że obie z córką są obywatelkami Rosji narodowości [...]. W Polsce mieszkają od 2013 r. Wskazała, że mają przyznaną ochronę uzupełniającą na podstawie decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia 1 czerwca 2016 r. Wnioskodawczyni oznajmiła, że nie ma przyznanego mieszkania komunalnego, dlatego zmuszona jest wynajmować pokój na wolnym rynku, którego koszty pochłaniają prawie całość dochodów. Dodała, że z Ośrodka Pomocy Społecznej córka ma przyznaną pomoc w formie opłacania obiadów w szkole. Zaznaczyła, że nie ma w Polsce rodziny, ani znajomych, którzy mogliby ją wspomóc finansowo.
Wnioskodawczyni podała, że nie posiada domu, mieszkania, nieruchomości rolnej, innej nieruchomości, zasobów pieniężnych, oszczędności zgormadzonych na rachunkach bankowych oraz w gotówce, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności oraz przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 5.000 zł.
Wnioskodawczyni wskazała, że wraz z córką utrzymuje się z dochodu o łącznej wysokości 2.000,18 zł netto miesięcznie. Na dochód ten składa się zasiłek wypłacany przez Wojewódzkie Centrum Pomocy Rodzinie w wysokości 790 zł, kwota z tytułu umowy o pracę w wysokości 420,18 zł oraz kwota 790 zł z tytułu przyznanego na córkę zasiłku.
Jako stałe zobowiązania finansowe i wydatki miesięczne wnioskodawczyni podała kwotę 1.000 zł tytułem wynajmu pokoju, 500 zł tytułem opłat za czynsz i media oraz kwotę ok. 500 zł na zakup żywności i środków higienicznych.
W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 t.j.) zwanej dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie z art. 245 § 1 - 3 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2).
Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy uznać należy, że wnioskodawczyni wykazała, że znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej ją do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Uznano, że wnioskodawczyni przy wysokości uzyskiwanego dochodu i ponoszonych wydatkach miesięcznych nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z tego względu, przyznano wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Jednocześnie ze względu na ustawowe zwolnienie wnioskodawczyni, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych zbędne stało się rozpoznawanie wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej (a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 249 a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tego względu, umorzono postępowanie w zakresie wniosku wnioskodawczyni o zwolnienie od kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 249 a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.