Uzasadnienie
K. Z. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 25 lutego 2026 r. nr DSW-WSS.7341.64.2025.6.MKZ w przedmiocie odmowy umorzenia kredytu studenckiego.
Pismem z 20 maja 2026 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie numeru PESEL. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 maja 2026 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych - 26).
Skarżący nie wykonał wezwania i nie nadesłał numeru PESEL.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej p.p.s.a., pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
Stosownie do art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli wskutek niezachowania warunków formalnych pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarga wniesiona przez skarżącego nie spełniała wymogów z treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. z uwagi na to, że nie zawierała numeru PESEL skarżącego. Skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Z akt sprawy wynika, że skarżący odebrał wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi w dniu 28 maja 2026 r. Mimo prawidłowego pouczenia, nie nadesłał numer PESEL. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął 5 czerwca 2026 r. Nienadesłanie przez skarżącego numeru PESEL w zakreślonym terminie przez Sąd stanowi brak formalny, którego nieusunięcie skutkuje odrzuceniem skargi.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na postawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.