Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...] prawa własności nieruchomości położonej w J. stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] ha objętej księgą wieczystą KW nr [...], zajętej pod drogę publiczną - ul. [...].
T. M. zaskarżył przedmiotowe postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w całości, zarzucając mu naruszenie art. 7, art. 8, art. 145 § 1 pkt 5 art. 148 i art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Podtrzymując wszystkie zarzuty złożone wcześniej we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wnioskiem z dnia 2 września 2010 r. Zarząd Powiatu w [...] wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Powiat [...], prawa własności nieruchomości położonej w J., stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną - ul. [...].
Wojewoda Podkarpacki, działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...] prawa własności nieruchomości położonej w J. stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną - ul. [...].
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 138/11 odrzucił skargę T. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r.
Następnie T. M. pismem z dnia 17 czerwca 2011 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wyszły na jaw nowe okoliczności sprawy, które nie były znane organowi w dniu wydania decyzji, zatem opierając się o przesłankę, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, tj. wskazując na pismo Burmistrza Miasta J. z dnia 4 sierpnia 1999 r. nr [...], skierowane do T. M. oraz pismo T. M. z dnia 10 września 1999 r. skierowane do Starostwa Powiatowego w [...]. Wnioskodawca wskazał na fakt odnalezienia kserokopii powyższych pism na początku czerwca 2011 r. [...] Urząd Wojewódzki pismem z dnia 21 lipca 2011 r. przekazał powyższy wniosek zgodnie z właściwością Ministrowi Infrastruktury.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r.
Pismem z dnia 28 grudnia 2011 r. T. M. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższym postanowieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 Kpa. Stanowi ono odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 Kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Ratio legis istnienia tej instytucji wynika z faktu, iż po podjęciu decyzji ostatecznej może wyjść na jaw wadliwość postępowania, w którym orzeczenie takie zapadło, albo też mogą pojawić się okoliczności podważające znaczenie przesłanek, na których oparto rozstrzygnięcie sprawy.
Przepis art. 148 § 1 Kpa stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Decydujący jest zatem moment dowiedzenia się przez stronę o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1207/2008, LexPolonica nr 2060939).
T. M. jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, opierając swoje stanowisko na przesłance wyjścia na jaw nowych dowodów bądź nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi w dniu orzekania.
Nowymi dowodami w sprawie miały być: pismo Burmistrza Miasta J. z dnia 4 sierpnia 1999 r., znak: [...] skierowane do T. M. oraz pismo T. M. z dnia 10 września 1999 r. skierowane do Starostwa Powiatowego w [...].
Słusznie wskazały organy obu instancji, że T. M. dowiedział się o istnieniu pisma Burmistrza Miasta J. z dnia 4 sierpnia 1999 r., znak: [...] w dniu, w którym zostało mu ono doręczone, co musiało nastąpić pomiędzy 4 sierpnia 1999 r. a 10 września 1999 r. Fakt ten potwierdza powołanie się przez T. M. w piśmie z dnia 10 września 1999 r. skierowanym do Starostwa Powiatowego w [...] na ww. pismo Burmistrza Miasta J. Organy dokonały zatem prawidłowej wykładni, przyjmując że miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania zaczął swój bieg najpóźniej w dniu 10 września 1999 r., a wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony do Wojewody [...] dopiero w dniu 20 czerwca 2011 r., czyli w dniu nadania przedmiotowego wniosku w placówce pocztowej w J. To, że skarżący "zapomniał" o ww. dokumentach i obecnie je odnalazł nie ma znaczenia dla oceny, kiedy wnioskodawca dowiedział się o piśmie Burmistrza Miasta J. powoływanym obecnie jako podstawa wznowieniowa.
Podobna argumentacja zasadna jest w zakresie dokonania oceny pisma T. M. z dnia 10 września 1999 r. skierowanego do Starostwa Powiatowego w [...] oraz pisma Powiatowego Zarządu Dróg w [...] z dnia 21 października 1999 r. nr [...], jako przesłanki wznowienia postępowania.
Przypominanie sobie przez stronę coraz to nowych dowodów (dokumentów) nie może stanowić przesłanki pozytywnej do wznowienia postępowania, skoro strona znała treść tych dokumentów dużo wcześniej.
Dla oceny zachowania terminu określonego w art. 148 § 1 Kpa istotne jest kiedy wnioskodawca dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowieniową, a nie kiedy sobie o tej okoliczności przypomniał.
Argumentacja zawarta w skardze, podobnie jak we wniosku nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem ocena kolejnego dowodu, wskazanego przez wnioskodawcę, mogłaby nastąpić dopiero we wznowionym postępowaniu. Natomiast wobec niedochowania przez wnioskodawcę terminu określonego w art. 148 § 1 Kpa brak jest formalnoprawnych podstaw do wznowienia postępowania.
Prawidłowo zatem organy przyjęły, że skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co skutkowało wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 Kpa.
Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.