Uzasadnienie
W dniu 8 stycznia 2004 r. M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2003 r., sygn. akt I SA 735/02 oddalającego skargę M. G. i W. G. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2002 r., nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej.
Skarżący w uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania podniósł, że Sąd błędnie uzasadnił oddalenie skargi z dnia 2 kwietnia 2004 r. w świetle dowodów złożonych do akt sprawy, które skarżący określił jako "dowody źródłowe", a w szczególności nie zajął stanowiska dowodowego zawartego w odpowiedzi na skargę Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz celowo pominął decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002 r., nr [...].
Skarżący przedstawił ponadto argumenty dotyczące - wg niego - wadliwości decyzji wywłaszczeniowej, a także podniósł zarzuty dotyczące wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2003 r. oraz decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2002 r., nr [...].
W dniu 6 maja 2005 r. pełnomocnik M. G., adwokat M. J. złożył pismo procesowe, w którym poparł wniesioną osobiście przez skarżącego skargę o wznowienie postępowania, a ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność, że M. G. w momencie wydania decyzji o wywłaszczeniu z dnia [...] lutego 1978 r. był współwłaścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w C., w części 1/8 oraz właścicielem wybudowanego na nieruchomości garażu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do rozpatrzenia skargi M. G. o wznowienie postępowania wynika z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. nr 153, poz. 1271 ze zm.) zgodnie z którym, w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w dziale VII przewiduje możliwość wznowienia postępowania, które zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem. Tryb ten jednak, jako nadzwyczajny, ograniczony został do przypadków ściśle wymienionych w przepisach ustawy, przy uwzględnieniu zasady, iż wskazane przyczyny wznowienia muszą wystąpić w chwili gdy wydane orzeczenie jest prawomocne.
Zgodnie z art. 280 § 1 powołanej ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd odrzuca skargę. Zgodnie z § 2 na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia.
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że złożona przez M. G. skarga o wznowienie postępowania nie spełnia wymogów formalnych uzasadniających zbadanie jej merytorycznej zasadności, ponieważ nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 273 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie oznacza jeszcze oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, bowiem z uzasadnienia przedmiotowej skargi wynika, że podnoszona przez skarżących podstawa nie zachodzi. Za taką podstawę nie mogą być uznane powody wskazane przez skarżącego, który w skardze o wznowienie postępowania zawarł jedynie polemikę z treścią uzasadnienia wyroku z dnia 1 grudnia 2003 r., podniósł uwagi krytyczne do uzasadnienia wyroku oraz powoływał się na argumenty, które w jego ocenie świadczą o wadliwości decyzji o wywłaszczeniu i decyzji o odmowie wszczęcia postępowania nadzorczego.
Wniosek pełnomocnika skarżącego o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest wyłącznie przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów i to tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego (art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przeprowadzenie jakichkolwiek innych dowodów, poza dowodami z dokumentów, jest niedopuszczalne (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2005 r. sygn. akt FSK 2282/04, LEX nr 173165).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w postanowieniu.