Uzasadnienie
Pismem z 31 stycznia 2022 r. A. K. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Ministra Rozwoju i Technologii (dalej jako organ) "wyroku z 4 marca 2019 r. sygn. akt IV SAB/Wa 447/18 w punkcie czwartym i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt I OSK 2163/19".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując przy tym, że w sprawie została już wydana decyzja.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako ppsa) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Wyrokiem z 4 marca 2019 r. sygn. akt IV SAB/Wa 447/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Ministra Inwestycji i Rozwoju do rozpatrzenia odwołania A. K. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 8 grudnia 2017 r. w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 wyroku), stwierdził, że Minister Inwestycji i Rozwoju dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu odwołania, o którym mowa w pkt 1 (pkt 2 wyroku), stwierdził, że bezczynność, o której mowa powyżej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku) oraz zasądził od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz A. K. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 4 wyroku). Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Minister Inwestycji i Rozwoju, zaskarżając go w zakresie pkt 3. Decyzją z 2 października 2020 r. nr DLI.5.6615.27.2018.RK Minister Rozwoju uchylił w całości decyzję Wojewody Mazowieckiego z 8 grudnia 2017 r. nr 5248/2017 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wyrokiem z 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt I OSK 2163/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku z 4 marca 2019 r.
Powyższa konfiguracja oznacza, że wyrok z 4 marca 2019 r. został wykonany, gdyż decyzją z 2 października 2020 r. organ rozpoznał odwołanie skarżącego.
Z treści skargi wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest niewykonanie powyższego wyroku w zakresie pkt 4, tj. zwrotu kosztów sądowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że niewykonanie wyroku w zakresie kosztów sądowych nie jest objęte dyspozycją art. 154 § 1 ppsa, albowiem zwrot kosztów sądowych nie następuje w trybie postępowania administracyjnego i nie wymaga od organu podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej. W sytuacji zwłoki z wypłatą zasądzonych kosztów sądowych między organem a stroną zawiązuje się stosunek cywilnoprawny, w którym organ jest dłużnikiem a strona wierzycielem. Strona ma zatem roszczenie o zapłatę, które może być dochodzone w drodze postępowania cywilnego, a wyrok sądu administracyjnego stanowi tytuł egzekucyjny w sądowym postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 781 § 2 kpc tytułom egzekucyjnym pochodzącym od sądu administracyjnego klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika.
Po nadaniu klauzuli wykonalności, wyrok sądu administracyjnego stanowi tytuł wykonawczy, podlegający (we wskazanej części) wykonaniu przez komornika sądowego (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 219/18 i powołane tam orzecznictwo).
W takich okolicznościach należy uznać, że niewykonanie wyroku w zakresie wskazanym w skardze nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a zatem skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa.