Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...].
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, natomiast w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych umorzono postępowanie.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat – J. G. W dniu 26 lutego 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło zawiadomienie pełnomocnika z urzędu o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Sądu. Pełnomocnik wniósł o zasądzenie na jego rzecz nieopłaconych ani w części, ani w całości kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, w wysokości 150 % właściwej stawki minimalnej, ze względu na wymagany nakład pracy w niniejszej sprawie. Pełnomocnik oświadczył, że poinformował skarżącego zarówno w formie pisemnej poprzez przesłanie stosownej opinii, jak i w formie ustnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Pełnomocnik dołączył do zawiadomienia opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. Nr 461 j.t.). Uwzględniono przy tym treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801).
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit b ww. Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 lit c (tj. 240,00 złotych), a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat –75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120,00 złotych.
W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1 należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującego w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23 %. Ponadto, wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powinien zawierać oświadczenie, o którym mowa w § 20 ww. Rozporządzenia.
Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik z urzędu został ustanowiony po wydanym przez Sąd w dniu 15 października 2015 r. wyroku oddalającym skargę, a zatem nie reprezentował skarżącego w I instancji. Pełnomocnik wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Sądu. Wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu zawiera oświadczenie o którym mowa w § 20 ww. Rozporządzenia.
W niniejszej sprawie zaistniały zatem przesłanki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia według stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania.
Przy czym zaznaczyć trzeba, że w ocenie referendarza sądowego w przedmiotowej sprawie nie zaistniały podstawy do przyznania przedmiotowego wynagrodzenia w wysokości żądanej przez pełnomocnika, tj. w wysokości 150 % stawki minimalnej. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż w przyjętych stawkach minimalnych oddana została wycena koniecznego nakładu pracy po stronie pełnomocnika, związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jedynie w nadzwyczajnych, szczególnych okolicznościach, które zwiększają znacząco nakład pracy pełnomocnika niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków, istnieje możliwość podwyższenia stawki wynagrodzenia. W orzecznictwie wskazuje się również, że nie ma powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, gdy jego aktywność w wypełnianiu obowiązków w toku całego postępowania nie przekracza granic zwykłej staranności (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt II FZ 878/12 LEX nr 1244413).
W rozpoznawanej sprawie - zdaniem referendarza sądowego - nakład pracy pełnomocnika uzasadniał przyznanie wynagrodzenia w wysokości 75 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit c ww. Rozporządzenia, tj. 180,00 zł, stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, powiększonego o stosowną kwotę podatku od towarów i usług.
Podkreślić bowiem trzeba, że sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego przez Sąd wyroku jest czynnością typową wykonywaną przez pełnomocnika nieuzasadniającą podwyższenia stawki wynagrodzenia. Natomiast aktywność pełnomocnika polegająca na poinformowaniu skarżącego zarówno w formie pisemnej, jak i ustnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie przekracza granic zwykłej staranności.
Mając na uwadze powyższe na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit b wyżej powołanego Rozporządzenia w zw. z art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.