Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] lutego 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu zażalenia [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2020 r., nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia.
Stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco.
W dniu [...] grudnia 2019 r. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa, złożyła wniosek o wydanie, na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, zaświadczenia o przekształceniu, z dniem 1 stycznia 2019 r., prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...], [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], w prawo własności w udziale przysługującym [...] Spółdzielni Mieszkaniowej.
Organ I instancji ustalił, że przedmiotowa nieruchomości przy ul. [...] zabudowana jest dwoma budynkami mieszkalnymi oraz składa się z dwóch działek nr [...] - oznaczonej w ewidencji gruntów jako drogi oraz nr [...] – oznaczonej jako tereny mieszkaniowe. Organ potwierdził stan powyższy także w zapisach działu I - SP księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla spornej nieruchomości.
Ponadto organ ustalił, że ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg publicznych gminnych w rozumieniu art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.). Ponadto działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], według rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części [...] znajduje się częściowo (pasek terenu w części wschodniej) w liniach rozgraniczających drogi dojazdowej ul. [...] oznaczonej symbolem [...]. Na podstawie zdjęć lotniczych ww. terenu organ przyjął, że ta część działki nr [...] znajduje się poza ogrodzeniem posesji i urządzony jest na niej chodnik biegnący wzdłuż ulicy oraz pas zieleni. Organ wskazał także, że ulica [...] jest również drogą publiczną gminną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Organ I instancji wyjaśnił, że w myśl art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, drogi publiczne stanowią odpowiednio własność publiczną lub samorządową, co oznacza w ich wyłączenie ich z obrotu prawnego.
Powyższe okoliczności, zdaniem organu, uniemożliwiają wydanie wnioskowanego zaświadczenia, zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów.
Postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...] Prezydent [...] odmówił [...] Spółdzielni Mieszkaniowej wydania wnioskowanego zaświadczenia.
Zażalenie na ww. postanowienie złożyła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa.
Postanowieniem z [...] lutego 2020 r., nr [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy ww. postanowienie z [...] stycznia 2020 r.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Kolegium przywołało treść art. 4 pkt 1-3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych w prawo własności tych gruntów.
Kolegium podzielając ustalenia faktyczne organu I instancji wskazało, że nieruchomość objęta wnioskiem stanowi działki ewidencyjne nr [...] i [...] uregulowane w księdze wieczystej nr [...]. Z ww. księgi wieczystej wynika, że działka nr [...] – stanowi drogę a działka nr [...] – tereny mieszkaniowe. Kolegium podniosło następnie, że działka nr [...] zabudowana jest dwoma budynkami mieszkalnymi, zaś działka nr ew. [...] stanowi drogę i położona jest w pasie drogowym ul. [...]. Ulica ta zaliczona jest do kategorii dróg publicznych gminnych. Nadto, na części działki nr [...] znajduje się chodnik biegnący wzdłuż ul. [...] oraz pas zieleni. Z ustaleń Kolegium wynika także, że [...] również zaliczona jest do kategorii dróg publicznych gminnych.
Kolegium stwierdziło, że nie można uznać, że elementy drogi publicznej stanowią urządzenia budowlane, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z 20 lipca 2018 r. Zdanie Kolegium w przepisie tym bowiem jest o tym, że budynki gospodarcze, garaże, inne obiekty budowlane lub urządzenia budowlane mają umożliwiać prawidłowe racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Należy więc przyjąć, w ocenie Kolegium, iż korzystanie to musi odnosić się jedynie do budynków mieszkalnych posadowionych na nieruchomości objętej przekształceniem, a nie do nich i innych, bliżej nie zidentyfikowanych obiektów i budynków mieszkalnych. Takiego charakteru nie posiada droga publiczna, która służy wszystkim, bliżej nieokreślonym uczestnikom ruchu drogowego i nie może być traktowana jako obiekt przynależący wyłącznie do nieruchomości usytuowanych w jej bezpośredniej bliskości.
Podsumowując, Kolegium uznało, Należy więc przyjąć, iż korzystanie to musi odnosić się jedynie do budynków mieszkalnych posadowionych na nieruchomości objętej przekształceniem, a nie do nich i innych, bliżej nie zidentyfikowanych obiektów i budynków mieszkalnych. W ocenie Kolegium, nie jest zatem możliwe wydanie żądanego zaświadczenia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa zarzucając mu:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy t.j.:
- a) art. 217 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], że organ I instancji prawidłowo ustalił, że nie wystąpiła podstawa do wydania rzeczonego zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania nieruchomości w prawo własności, zważywszy że organ I instancji niewłaściwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające pomijając dowody z dokumentów w których był posiadaniu: umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste z dnia [...] maja 1965 r., sporządzonej w formie aktu notarialnego za numerem Rp [...], z której wynika że nieruchomość została oddana na cele mieszkaniowe pod zabudowę budynkami mieszkalnymi; oraz wypisu z rejestru gruntów, z którego wynika że nieruchomość nie stanowi drogi publicznej, a dz. ew. nr [...] w całości zabudowana jest budynkami mieszkalnymi oznaczonymi numerami porządkowymi [...] i [...]; co w konsekwencji doprowadziło do tego, że organ stanął na stanowisku, że wydanie zaświadczenia nie jest możliwe z uwagi na to, iż część nieruchomości stanowi drogę o charakterze publicznym, w sytuacji gdy na organie spoczywa obowiązek uzyskania tytułu prawnego do nieruchomości, która została zaliczona do kategorii dróg publicznych gminnych, co nie nastąpiło, a także to że wydanie zaświadczenia w przedmiotowej sprawie ma charakter specyficzny od innych zaświadczeń organu albowiem wydane zaświadczenie ma stwierdzać w sposób wiążący zaistnienie skutku prawnego w postaci przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów w prawo własności oraz stanowić podstawę ujawnienia tego prawa w księdze wieczystej,
- b) art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę całości zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], że nie wystąpiła podstawa do wydania zaświadczenia - zważywszy, że organ I instancji miał dostęp do wszelkich dokumentów, oraz decyzji związanych z przedmiotową nieruchomością, które świadczyłyby o tym, że nieruchomość ta zabudowana jest budynkami mieszkalnymi, nie został zrobiony podział nieruchomości z przeznaczeniem pod przejęcie części nieruchomości pod drogę publiczną, czego Prezydent [...], jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w ogóle nie zważyły, co w rezultacie doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy wydania rzeczonego zaświadczenia,
- c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia, dlaczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zgłoszonych przez Skarżącą dowodów w postaci umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, jak również wypisów z rejestru gruntów, a także pominięcie okoliczności, że cała nieruchomość jest przedmiotem obrotu prawnego, skoro Skarżąca Spółdzielnia przenosi odrębną własność lokali w nieruchomości i udział w nieruchomości gruntowej na rzecz swoich członków;
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego t.j.:
- a) art. 1 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie przez organ, że nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, w sytuacji gdy w przeważającej części nieruchomość zabudowana jest budynkami mieszkalnymi, a także innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych,
- b) art. 1a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wprowadzenie tej regulacji ustawą z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1309) rozszerzono zakres działania ustawy przekształceniowej na grunty nie mające wyłącznie przeznaczenia mieszkaniowego, a więc także co do zasady na grunty przeznaczone w planach miejscowych pod drogi publiczne, czy zajęte faktycznie pod drogi publiczne,
- c) art. 1a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów poprzez niedokonanie przez organ ustalenia, czy obiekt inny niż budynek, w tym przypadku droga przekracza 30 % powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie,
- d) art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy dz. ew. nr [...] i cześć dz. ew. nr [...] nie została przejęta przez gminę, w taki sposób że gmina nabyłaby wyłączne prawo do nieruchomości, a tym samym nie można przyjąć, że stanowi ona drogę publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a jedynie można przyjąć, że część tej nieruchomości stanowi drogę wewnętrzną niezbędną do racjonalnego korzystania przez mieszkańców Spółdzielni z budynków mieszkalnych.
Powołując się na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2020 r. oraz postanowienia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia prawa, w tym kosztów zastępstwa prawnego radcy prawnego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jego oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty okazały się zasadne.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2020 r., nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] w prawo własności.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r., poz. 916), zwanej dalej "ustawą". Grunty objęte powyższą regulacją zdefiniowano w art. 1 ust. 2 ustawy. Zgodnie powołanym przepisem, przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub zabudowane na cele mieszkaniowe budynkami jedno lub wielorodzinnymi wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Przepisy ustawy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie (art. 1a ustawy).
Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek, co z kolei wynika z art. 4 ust. 2 ustawy.
Ma to o tyle istotne znaczenie, że do tego rodzaju postępowania znajdzie zastosowanie tryb, o którym mowa w art. 217 i 218 k.p.a. Tego rodzaju postępowanie ma charakter uproszczony a organ wydaje zaświadczenie na podstawie dokumentów, które są w jego posiadaniu, przede wszystkim ewidencji i rejestrów. Przepis art. 218 § 1 k.p.a. dopuszcza przy tym możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Postępowanie to sprowadza się do zbadania okoliczności wynikających z ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia czy te dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów lub stanu prawnego, którego potwierdzenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry, mogą zawierać żądane dane.
W tym postępowaniu niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie jest aktem wiedzy organu, który poprzez nie potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu (faktycznego, prawnego) na podstawie posiadanych danych. Pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organy należy interpretować ściśle. Nie są to nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów, ani też, co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie. Przedstawione w tym miejscu stanowisko jest wyrazem ograniczenia przez ustawodawcę ewentualnego postępowania wyjaśniającego do elementów wyłącznie koniecznych, zmierzających do sprawdzenia własnego zasobu informacyjnego, nie zaś dogłębnego ustalania określonych faktów, czy też stanów prawnych.
W niniejszej sprawie Prezydent [...] odmówił wydania zaświadczenia uznając, że sporna nieruchomość obejmująca działki nr [...] i [...] nie podlega przepisom ustawy.
W zakresie działki nr [...] podstawą takiej oceny było ustalenie, na podstawie informacji z ewidencji gruntów oraz działu I księgi wieczystej nr [...], że na spornej działce znajduję się pas drogowy zajęty pod drogę gminną ul. [...].
W ocenie Sądu, stanowisko organów odnoszące się do spornej działki nr [...] jest prawidłowe. W tym zakresie zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Z cytowanych powyższej przepisów ustawy wynika, że przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności tych gruntów podlegały jedynie grunty zabudowane na cele mieszkaniowe. Grunty zajęte pod drogę publiczną nie są gruntami zabudowanymi na cele mieszkaniowe, co z mocy prawa wyłączało takie obszary spod przekształcenia, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy.
W realiach niniejszej sprawie w zakresie działki nr [...] zastosowania nie znajduję również przepis art. 1a ustawy. Zważyć bowiem należy, że działka nr [...] stanowi działkę wyłącznie drogową, i nie są na niej zlokalizowane żadne budynki, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy. A zatem nie został spełniony w przypadku tej działki warunek, o którym mowa art. 1a ustawy – "jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy".
Z kolei w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] organy przyjęły, na podstawie wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. oraz zdjęć lotniczych ww. terenu, że działka nr [...] znajduję się częściowo (pasek terenu w części wschodniej) w liniach rozgraniczających drogi gminnej ul. [...] (chodnik i pas zieleni).
W ocenie Sądu, w zakresie działki nr [...] organy administracji nie dokonały jednak prawidłowej oceny dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, przede wszystkim informacji z księgi wieczystej. Nie uwzględniły też w ogóle zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika z powyższych dokumentów, które znajdują się w aktach sprawy, działka nr [...] oznaczona jest jako tereny mieszkaniowe, a na tym terenie usytuowane są dwa budynki mieszkalne. Ponadto, ze znajdującej się w aktach mapy ewidencyjnej wynika, że wskazana przez organy ulica [...] stanowi odrębną działkę drogową o nr [...].
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Punktem wyjścia dla ustalenia, czy dana nieruchomość jest zabudowana budynkami mieszkalnymi, są zatem dane ujęte w ewidencji gruntów i budynków. Jak trafnie podkreślono w orzecznictwie ewidencja gruntów i budynków ma charakter dokumentu urzędowego i szczególna moc dowodową w rozumieniu art. 76 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 7 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Po 435/08, CBOSA).
Natomiast zgodnie z poglądami doktryny, przytoczonym wyżej przepis wprowadza bezwzględne związanie zapisami ewidencji gruntów i budynków równie dla potrzeb stosowania komentowanej ustawy (por. Ł. Sanakiewicz, Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, Komentarz, Wolters Kluwer 2019)
Informacje zawarte w powołanych dokumentach nie pozwalają zatem zaaprobować stanowiska organu, że część przedmiotowej nieruchomości stanowi pas drogi gminnej ul. [...]. Stanowiska tego nie można przy tym wywodzić, jak czynią to organy, na podstawie zdjęć lotniczych. Zdjęcia lotnicze nie są bowiem dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. Nie mogą zatem stanowić źródła dowodowego i ani organ ani Sąd nie mają podstaw do tego aby na tego rodzaju dowodzie opierać ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie. Ponadto, należy odróżnić ustalenie przeznaczenia terenu pod drogę publiczną (np. w planie miejscowym) od ustawowo zdefiniowanej drogi publicznej jako budowli o nadanej kategorii drogi publicznej. Nadawanie takiej kategorii następuje w odrębnej procedurze dla każdej z kategorii dróg publicznych, więc nie można nadać drodze publicznej kategorii w planie miejscowym. (tak: E. Bończak-Kucharczyk.
Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz aktualizowany, LEX 2020). Podsumowując, sam fakt planistycznego przeznaczenia danego gruntu (jego części) pod drogę publiczną, bez ewidencyjnego i prawnego wydzielenia tego gruntu i wybudowania na nim drogi, nie ma znaczenia dla oceny stanu faktycznego istniejącego na gruncie w dacie istotnej dla przekształcenia.
Wobec powyższego, Sąd uznał, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcia organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 76 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 i 4 w związku z art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 1a ustawy w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwe ustalenie, że na części działki nr [...] znajduje się pas drogowy.
W sytuacji jednak gdy, rozstrzygnięcia organów obu instancji nie zostały sformułowane w sposób umożliwiający Sądowi ich częściowe uchylenie – tzn.
w takim zakresie w jakim naruszają one wskazane powyżej przepisy prawa – ponieważ nie zawierają oddzielnych punktów sentencji dotyczących poszczególnych działek ewidencyjnych – Sąd uznał za konieczne uchylenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2020 r. oraz postanowienia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., w całości.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni, mając na uwadze dokonaną przez Sąd ocenę dokumentów urzędowych zgromadzonych w sprawie, a następnie ustali czy w świetle tych dokumentów istnieją podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy względem działki nr [...].
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania sądowego (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a.