Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2013 r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. C. od decyzji Prezydenta W. z [...] listopada 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzją z [...] listopada 2012 r. nr [...] Prezydent W. orzekł o odmowie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m2 i działka nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], zajęte pod drogi [...] – ul. [...] i ul. [...] w W., uregulowane w księdze wieczystej KW nr [...].
Od decyzji Prezydenta W. odwołała się Z.C.
W wyniku rozpatrzenia odwołania oraz całokształtu sprawy organ II instancji wskazał, że w dniu 14 listopada 2005 r. Z.C. złożyła w Kancelarii wniosek o ustalenie odszkodowania za zajętą pod drogę nieruchomość położoną przy ul. [...] i ul. [...] w W. Organ przytoczył treść przepisu art. 73 ustawy z 13 października 1998 r.
- – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U.Nr 133, poz. 872 ze zm.).
Wojewoda wyjaśnił, że wniosek o ustalenie odszkodowania – w trybie art. 73 tej ustawy może być merytorycznie rozstrzygnięty dopiero po stwierdzeniu ostateczną decyzją wojewody przejęcia nieruchomości z dniem 1 stycznia 1999 r. na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
Decyzja ta potwierdza fakt nabycia przez jeden z ww. podmiotów prawa własności gruntu, a zarazem może stanowić podstawę do ubiegania się przez byłego właściciela o odszkodowanie.
Wojewoda [...] wskazał, że z akt sprawy wynika, że stan faktyczny ustalono na podstawie księgi wieczystej KW nr [...], w której jako właściciel wpisana była Z.C. oraz z zaświadczenia Delegatury Biura Geodezji i Katastru w Dzielnicy [...] Urzędu W. z 13 lipca 2010 r., z którego wynika, że na podstawie danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla dzielnicy [...], dawnej działce nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w dawnej księdze wieczystej [...], a także opisanej w akcie notarialnym Rep. [...], odpowiadają obecnie działki: nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha, nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha i nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha.
Ponadto z treści aktu notarialnego z [...] sierpnia 1986 r. Rep. A nr [...], wynika, że w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej dla nieruchomości położonej w W., jako właściciele wpisani byli J. i S. małżonkowie D. na zasadach wspólności ustawowej, oraz, że J. D. (mąż zmarł [...].05.1986 r), sprzedała na rzecz Z.C. i jej męża J. C. nieruchomość, oznaczoną wówczas jako działka ewid. nr [...] o pow. [...] m2.
J.C. zmarł [...] września 1987 r., a spadek po nim nabyła w całości żona
- – Z.C. (postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] sygn. akt [...]).
Następnie aktem notarialnym Rep. A nr [...] z [...] października 2006 r. Z.C. sprzedała zabudowaną część nieruchomości opisanej jako działka nr [...] E. i S. W. Organ wskazał, że z załączonych dokumentów wynika, że właścicielem nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r., w skład której wchodziła część działki nr [...] o pow. [...] m2, stanowiąca obecnie działki: nr [...] o pow. [...] ha zajętą pod drogę [...] – ul. [...] i nr [...] o pow. [...] ha, zajętą pod drogę [...] – ul. [...], była Z.C.
Własność części tej nieruchomości ujawniona została w księdze wieczystej
KW nr [...] na rzecz kolejnych nabywców H. i S. W., jako wspólność ustawowa majątkowa małżeńska.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa.
Zgodnie z art. 73 ust. 3 ww. ustawy przejście nieruchomości, z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., na własność Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego stwierdza w decyzji deklaratoryjnej Wojewoda [...].
Ostateczna decyzja o stwierdzeniu nabycia własności nieruchomości stanowi o tym jakie nieruchomości lub ich części zostały zajęte pod drogi i czy drogi te mają status dróg publicznych, kto był właścicielem przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., oraz który z podmiotów publicznoprawnych władał tą nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r.
Wskazanie w tej decyzji właściciela nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. jest konieczne, ponieważ jest to jedna z przesłanek nabycia przez podmiot publicznoprawny z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną.
Skoro więc w takiej decyzji ustala się na dzień 31 grudnia 1998 r. właściciela nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, ustaleń takich nie prowadzi się ponownie na etapie postępowania o ustalenie odszkodowania za tę nieruchomość.
Decyzja Wojewody [...] z [...] października 2010 r. nr [...], stwierdzająca nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod ul. [...], oznaczonej jako dz. nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2 i decyzja Wojewody [...] z [...] października 2010 r. nr [...], stwierdzająca nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod ul. [...], oznaczonej jako dz. nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2 mają charakter wiążący dla organów prowadzących postępowanie w przedmiocie odszkodowania za wyżej opisane nieruchomości, są ostateczne, co oznacza, iż funkcjonują w obrocie prawym i są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania.
Ewentualnemu wzruszeniu tych decyzji służą nadzwyczajne instytucje procesowe przewidziane w postępowaniu administracyjnym, których realizacja jest możliwa w razie spełnienia przesłanek określonych w rozdziałach 12 i 13 kpa.
W niniejszej sprawie z tej możliwości nie skorzystano.
Organ odwoławczy wskazał, że w dacie złożenia wniosku odszkodowawczego Z.C. była osobą uprawnioną do żądania ustalenia i wypłaty odszkodowania na jej rzecz jako wieczystoksięgowa właścicielka przedmiotowej nieruchomości, w rozumieniu art. 73 ust. 4 ustawy. Na podstawie dokonanej czynności prawnej w 1986 r. na skarżącą przeszły wszelkie roszczenia przysługujące poprzednim właścicielom przedmiotowej nieruchomości w chwili zawarcia umowy sprzedaży, w tym roszczenie uzyskania odszkodowania za przejęcie nieruchomości przez Gminę W. Z zapisów w akcie notarialnym wynika, że zbywca był ujawniony w księdze wieczystej jako właściciel tej nieruchomości.
Strona postępowania dokonała określonej czynności prawnej w celu nabycia nieruchomości, kierując się treścią wpisów w księgach wieczystych, a według konstytucyjnej zasady ochrony własności nie jest możliwe odebranie własności bez odszkodowania.
Wojewoda [...] wyjaśnił, że za właściciela w rozumieniu art. 73 ust. 4 ustawy, uprawnionego do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania za działkę, która – jak się później okazało – z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przeszła na własność Skarbu Państwa lub gminy, może być uznana także osoba, której prawo do tej nieruchomości zostało ujawnione w księdze wieczystej jako prawo własności w wyniku zawarcia umowy przeniesienia własności z poprzednim właścicielem nieruchomości z zastrzeżeniem, że wydanie decyzji o ustaleniu i wypłacie tego odszkodowania może nastąpić po wpisaniu do księgi wieczystej tytułu własności do nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.
Wobec tego skarżąca w niniejszej sprawie była osobą uprawnioną do złożenia wniosku o odszkodowanie i w konsekwencji ustalenia na jej rzecz odszkodowania.
Wojewoda podniósł, że w świetle obecnego orzecznictwa (I OSK 1650/10, I SA/Wa 662/11, II SA/Po 85/10) właściciel nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. jest uprawniony do odszkodowania tylko w sytuacji, kiedy przed wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego nie doszło do przeniesienia prawa własności na rzecz innej osoby i wpisania tego prawa do księgi wieczystej.
W tych okolicznościach Wojewoda stwierdził, że organ I instancji niesłusznie odmówił ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość i dlatego uchylił decyzję Prezydenta W. z [...] listopada 2012 r.
Wojewoda wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji winien uwzględnić ustalenia wynikające z zebranego materiału dowodowego i podjąć czynności dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zachowując przy tym reguły postępowania administracyjnego wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego.
W przypadku gdy prowadzone postępowanie pozwoli na ustalenie, iż zostały spełnione przesłanki materialnoprawne do uzyskania odszkodowania przez stronę postępowania, niezbędne stanie się zlecenie wykonania operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości zajętej pod drogę publiczną oraz ustalenie wysokości odszkodowania. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z wyrażoną w art. 15 kpa zasadą dwuinstancyjności postępowania oraz art. 136 kpa określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym, Wojewoda nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego w określonym powyżej zakresie, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Miasto W. Zaskarżonej decyzji zarzuciło:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 73 ust. 4 w zw. z ust. 1 i 3, art. 73 ustawy z 13 października 1998 r.
- – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyznaniu uprawnienia do żądania ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną osobie, która nie legitymowała się tytułem prawnym do nieruchomości;
- - art. 3 ust. 1 i 5 oraz art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 2 § 1 kpc oraz 10 i 175 ust. 1 Konstytucji, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o ustalenia należące do wyłącznej kompetencji sądu powszechnego;
- - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa, polegające na czynieniu przez organ odwoławczy ustaleń leżących w wyłącznej kompetencji sądu powszechnego, niepodjęcie przez ten organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, brak rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że istniejący w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie przewidzianej w art. 73 ust. 4 ustawy, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W ocenie skarżącego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że Z.C. jest osobą uprawnioną do żądania ustalenia i wypłaty odszkodowania na jej rzecz.
Miasto W. wskazało, że jak wynika z treści księgi wieczystej
KW [...] właścicielami nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 są E. W. oraz S. W. na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej.
Z odpisu zupełnego z tej księgi wieczystej wydanego 15 kwietnia 2010 r. przez Centralną Informację Ksiąg Wieczystych, Ekspozyturę w W. wynika, iż osoby te zostały wpisane w ww. księdze wieczystej w miejsce uczestniczki na podstawie umowy sprzedaży oraz oświadczenia o ustanowieniu służebności
Rep. [...] z [...] października 2006 r. Przedmiotowy akt notarialny nie zawierał wniosku o wydzielenie do nowoutworzonej księgi wieczystej działek zajętych pod drogę publiczną. Na jego podstawie nabywcy zostali wpisani jako właściciele całej nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW [...]. Dlatego, w ocenie skarżącego, należy przyjąć, że przedmiot umowy sprzedaży z [...] października 2006 r. był tożsamy z nieruchomością objętą księgą wieczystą i stanowiącą własność zbywcy, którym była uczestniczka niniejszego postępowania.
Miasto wskazało, że dla zajętych pod drogę publiczną działek nr [...] z obrębu [...] oraz [...] z obrębu [...] została założona księga wieczysta
KW [...], z której wynika, że wyżej wskazane działki ewidencyjne nie były wcześniej, tj. przed założeniem tejże księgi uregulowane w innej księdze wieczystej.
Skarżący powołał art. 3 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U.Nr 19, poz. 147 ze zm.), zgodnie z którym domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym.
Skarżące Miasto W. podniosło, że w orzecznictwie przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym organ, który ustala stan prawny nieruchomości jest w tym zakresie związany treścią wpisów w ksiądze wieczystej.
Organ administracji nie ma prawa badać rozbieżności pomiędzy aktem notarialnym a treścią wpisów w księdze wieczystej, bowiem leży to w wyłącznej kompetencji sądów powszechnych.
Natomiast o prawie własności, ani też o przedmiocie własności nie może rozstrzygać stan w ewidencji gruntów, zaś zapisy w ewidencji gruntów mają charakter wyłącznie techniczno-deklaratoryjny.
Zdaniem skarżącego w postępowaniu o ustalenie i wypłatę odszkodowania na podstawie art. 73 ust. 4 ustawy organ administracji, dokonując zgodnie z art. 80 kpa swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, powinien przyjąć za wiążący stan wpisów w księdze wieczystej, a w przypadku jakikolwiek rozbieżności pomiędzy treści wpisów w księdze wieczystej a treścią cywilnoprawnej umowy przenoszącej własność do rozstrzygania wszelkich sporów stąd wynikających właściwy będzie sąd powszechny (np. w postępowaniu z powództwa o usgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, w postępowaniu z powództwa o ustalenie na podstawie art. 189 kpc).
Skarżący podniósł, że nie w każdym przypadku osoby wskazane w deklaratoryjnej decyzji Wojewody jako właściciele nieruchomości na datę 31 grudnia 1998 r. będą uprawnione do uzyskania odszkodowania w trybie art. 73 ust. 4 ustawy.
W świetle wykładni art. 73 ust. 4 ustawy, zapoczątkowanej wyrokiem składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2010 r. (l OPS 3/09) przyznanie uprawnienia do żądania odszkodowania innym osobom niż te, którym przysługiwało prawo własności nieruchomości w dacie 31 grudnia 1998 r., powstanie w przypadku zbycia nieruchomości przez właściciela ujawnionego w księdze wieczystej po 31 grudnia 1998 r. a przed wydaniem deklaratoryjnej decyzji Wojewody.
Skarżący podkreślił, że w ostatecznych decyzjach nr [...] oraz nr [...] z [...] października 2010 r. Wojewoda [...], stwierdzając nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogi publiczne – część ulicy [...] oraz ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] oraz nr [...] stanowiące część gruntów uregulowanych w księdze wieczystej KW Nr [...], nie wskazał wyraźnie kto był właścicielem przedmiotowej nieruchomości w dacie 31 grudnia 1998 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że właścicielem nieruchomości były osoby fizyczne.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uczestniczka postępowania Z.C. wniosła o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z 24 stycznia 2014 r. wniosła o dopuszczenie dowodu z wykazu synchronicznego nieruchomości objętej księgą wieczystą
KW [...] – id. jednostki ewidencyjnej [...] dzielnica [...], id. obrębu [...], nazwa obrębu [...] wraz z mapą ewidencyjną – na okoliczność stanu geodezyjnego i ewidencyjnego działek nr [...] i nr [...], w szczególności, że działki te są hipotekowane w księdze wieczystej
KW [...] jako część objętej tą księgą działki hipotecznej nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, której właścicielką w dniu 31 grudnia 1998 r. była Z.C.
Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "ppsa") dopuścił dowód z tych dokumentów na wyżej wskazane okoliczności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Wojewoda [...] wydał prawidłowe rozstrzygnięcie, gdyż organ I instancji przeprowadził postępowanie z naruszeniem zasad wskazanych w art. 7, 8 kpa, a także norm prawnych z art. 77§ 1, art. 80 kpa oraz przepisu art. 107 § 3 kpa. Organ
I instancji nie odniósł się do całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie i nie dokonał jego wszechstronnej oceny. Nie przeprowadził analizy zmian w ewidencji gruntów, nie wyjaśnił, kiedy utworzone zostały działki nr [...] i nr [...]. Organ
I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji ograniczył się do powołania przepisów prawa, wskazania decyzji stwierdzających nabycie przez Gminę W. działek nr [...] i nr [...], opisu umów sprzedaży z 1986 i 2006 r. oraz powołania ksiąg wieczystych, przy czym ich szczegółowej analizy nie przeprowadził. Poza oceną organu pozostał cały obszerny materiał dowodowy dotyczący dokumentów geodezyjnych, map, dokumentów archiwalnych, badań hipotecznych oraz pozostałych dokumentów urzędowych dotyczących spornych nieruchomości. Z uwagi na zasadę dwuinstancyjności określoną w art. 15 kpa oraz biorąc pod uwagę granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym wskazane w art. 136 kpa, koniecznym było uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania.
Uczestniczka Z.C. wraz z nieżyjącym obecnie mężem nabyła [...] sierpnia 1986 r. całą nieruchomość oznaczoną nr [...], a opisaną w księdze wieczystej KW [...] (§ 1 i § 2 aktu notarialnego).
Z pisma Naczelnika Biura Geodezji i Katastru w Dzielnicy [...] z [...] lipca 2010 r. skierowanego do uczestniczki wynika, że wyżej wskazana działka nigdy nie była oznaczona w ewidencji gruntów numerem [...]. Oznaczenie to pochodzi z planu parcelacyjnego nieruchomości hipotecznej "[...]" sporządzonego w 1925 r. przez mierniczego przysięgłego R. L. Działka nr [...], dla której założono księgę wieczystą KW [...], została do tej księgi wpisana zgodnie z danymi z tego planu parcelacyjnego, a nie z danymi z operatu ewidencji gruntów. Natomiast zgodnie z danymi zawartymi w archiwalnym operacie gruntów dla obrębu [...] nr [...], wpisanego do ewidencji składnicy geodezyjnej [...] marca 1976 r. w chwili zakładania przedmiotowego operatu działce hipotecznej nr [...] odpowiadała działka ewidencyjna nr [...] oraz cześć działek nr [...] i nr [...] z obrębu [...]. W wyżej wskazanym piśmie podano, że działce nr [...] o pow. [...] m2 opisanej w księdze wieczystej KW [...] oraz opisanej w § 1 aktu notarialnego z [...] października 2006 r. aktualnie odpowiadają z obrębu [...] działki: nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha.
Informacje powyższe zawarte są także w kolejnych pismach Naczelnika Biura Geodezji i Katastru w Dzielnicy [...] kierowanych do skarżącej, tj. z 18 kwietnia 2011 r. i z 16 października 2012 r. Z pisma z 18 października 2011 r. wynika, że również w dniu 31 grudnia 1998 r. dawnej działce nr [...] odpowiadały działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha.
Odpisy z księgi wieczystej nr kw. [...] z 3 kwietnia 1990 r. i z 7 lutego 2006 r. stwierdzają, że właścicielką działki nr [...] była Z.C., a pow. działki wynosi [...] m2.
Również w księdze wieczystej nr [...] z [...] kwietnia 2010 r., a więc już po umowie sprzedaży z 2006 r. na str. 2 w Rubryce 1.4 – Oznaczenie w Podrubryce 1.4.1 "działka ewidencyjna" wykreślono działkę [...] a wpisano działkę [...], a na str. 3 w Rubryce 1.5 "Obszar" powierzchnia nieruchomości wykreślono [...] m2, a wpisano [...] m2. Natomiast w miejsce uczestniczki jako właścicielki wpisano S. i E. W. Z załączonej do akt administracyjnych mapy z wypisem z rejestru gruntów z [...] sierpnia 1986 r. nr [...] sporządzonej przez geodetę inż. J. Z. i podpisanej przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] inż. Z. Z. wynika, że w skład nieruchomości stanowiącej działkę [...] z księgi wieczystej kw. [...] wchodzi działka ew. nr [...] o pow. [...] m2 oraz działki: o pow. [...] m2 położona od strony ul. [...] i o pow. [...] m2 położona od strony ul. [...]. Na mapie jest szkic nieruchomości i adnotacja, że istnieje rozbieżność powierzchni działki [...], wynikającej z dokumentów, a jej faktyczną powierzchnią, wynoszącą [...] m2, a nie [...] m2.
Pomijając kwestie dotyczące rozbieżności powierzchni, to stwierdzić należy, że z mapy wynika, iż działka [...] o pow. [...] m2 nie była tożsama, co do powierzchni i oznaczenia z całą działką nr [...]. Stan taki istniał (co wynika z adnotacji na mapie) co najmniej od 1975 r. Koresponduje to, z informacją zawartą w piśmie Naczelnika Biura Geodezji i Katastru w Dzielnicy [...] z 16 lipca 2010 r. skierowanym do uczestniczki. Mapa z 21 sierpnia 1986 r. powołana jest w treści aktu notarialnego w § 1, lecz jedynie w zakresie działki nr [...].
Z kolei z zaświadczenia Prezydenta W. z 13 lipca 2010 r. wydanego na podstawie art. 217 § 1 kpa wynika, że dawnej działce nr [...] o pow.
[...] m2 opisanej w księdze wieczystej [...] oraz opisanej w § 1 aktu notarialnego z [...] października 2006 r. odpowiadają działki: nr [...] o pow. [...] m2, [...] o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2.
Odnosząc się do treści księgi wieczystej [...] założonej dla działek nr [...] i [...], to wprawdzie z księgi tej nie wynika, aby wcześniej jedynie dla tych działek założona była inna księga wieczysta, to jednakże zauważyć należy, że w księdze wieczystej nr [...] w dziale IV księgi na str. 6-8 w rubrykach "Podstawa oznaczenia (sprostowania)", "Położenie dokumentu", powołana jest księga wieczysta [...]. W księdze wieczystej powołane są jako podstawy wpisu decyzje z [...] października 2010 r. stwierdzające nabycie własności nieruchomości przez Gminę W. Z kolei z decyzji z [...] października 2010 r. wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość opisana była w księdze wieczystej kw. [...], w której – jak wyżej wskazano – jako właścicielka działki nr [...] o pow.
[...] m2 wpisana była Z.C. Była ona również stroną obydwu decyzji z [...] października 2010 r. (nr [...] i nr [...]). Również z wypisu z rejestru gruntów tych działek z 25 września 2009 r. w rubryce "opis nieruchomości" wpisane jest, że pochodzi ona z księgi wieczystej kw. [...]. Także złożony w toku postępowania sądowy wykaz synchroniczny wskazuje, że działki nr [...] i nr [...] były objęte księgą wieczystą Kw [...], a następnie Kw [...].
Wprawdzie wypisy z ewidencji i inne dowody mają charakter techniczno-deklaratoryjny, jednakże nie może organ ich pomijać w analizie sprawy, tym bardziej w stanie faktycznym niniejszej sprawy.
Wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy odniósł się do treści ksiąg wieczystych, a dokonane ustalenia nie pozostają w sprzeczności z wpisami w tych księgach i nie naruszają przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece ani przepisów postępowania.
Skarżący powołał wyrok siedmiu sędziów NSA z 11 stycznia 2010 r.
I OPS 3/09 (lex 534304), z którego wynika, że uprawnionym do złożenia wniosku o ustalenie i wypłacenie odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy może być także osoba, która po dniu 31 grudnia 1998 r., ale przed wydaniem decyzji na podstawie art. 73 ust. 3 tej ustawy, zawarła w formie aktu notarialnego umowę nabycia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną z osobą, która była właścicielem tej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r., i została wpisana jako właściciel tej nieruchomości do księgi wieczystej. Jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Otóż skarżąca sprzedała działkę nr [...] w 2006 r. Działka ta nie była zajęta pod drogę. Z powyższych przyczyn powołany wyrok jest nieadekwatny do niniejszej sprawy.
Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Sąd z mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.