Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2013 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpatrzeniu wniosków D. P., M. M., J. H. i I. A. o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem tego organu z [...] października 2012 r. nr [...] zawieszającym z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] kwietnia 1966 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] listopada 1965 r. nr [...] odmawiającego ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], utrzymał w mocy postanowienie z [...] października 2012 r.
W uzasadnieniu Minister wskazał, że postanowieniem z [...] października 2012 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wskazanych orzeczeń. Zawieszenie postępowania nastąpiło do czasu przedłożenia organowi nadzoru prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabyciu spadku po A. K. współużytkowniku wieczystym gruntu przedmiotowej nieruchomości.
Od powyższego postanowienia wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy złożyli D. P., M. M., J. H. i I. A. Wskazali, że właściciele wykupionych lokali a zarazem użytkownicy wieczyści gruntu przedmiotowej nieruchomości nie posiadają przymiotu strony w niniejszym postępowaniu nadzorczym.
Po rozpatrzeniu wniosku Minister stwierdził, że w każdym postępowaniu organ administracji publicznej obowiązany jest ustalić, kto ma interes prawny lub obowiązek, a tym samym czy jest stroną postępowania indywidualnego. Zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja administracyjna rozstrzygająca sprawę co do istoty lub w inny sposób kończąca sprawę w danej instancji powinna zawierać oznaczenie stron. Organ nadzoru wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Taki interes prawny wynika z przepisów prawa materialnego stanowiącego prawa i obowiązki. Stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej dotyczącej nieruchomości [...] położonej przy [...] (obecnie m.in. ul. [...]), są jego wszyscy poprzedni właściciele lub ich spadkobiercy, aktualny właściciel nieruchomości, a także osoby, które wykażą, że przysługuje im tytuł prawnorzeczowy do tej nieruchomości.
W ocenie Ministra właściciele wykupionych lokali w budynku znajdującym się na nieruchomości przejętej w trybie dekretu z 26 października 1945 r. są również współużytkownikami wieczystymi gruntu i z tego tytułu mają prawo uczestniczyć w postępowaniu. Wobec tego obowiązkiem organu jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy z udziałem właścicieli samodzielnych lokali.
Jednocześnie Minister uznał za nietrafne stanowisko skarżącego, że właściciele wykupionych lokali mają interes faktyczny, a nie prawny. W przypadku wyodrębnienia lokali, właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu (art. 3 ust. 1 ustawy z 24.06.1994 r. o własności lokali Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). W myśl art. 3 ust. 2 powołanej ustawy nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli. A zatem właściciele wyodrębnionych lokali wskutek nabycia ich własności stali się współwłaścicielami części budynku i urządzeń oraz w określonej części ułamkowej użytkownikami wieczystymi nieruchomości, co do której zostanie wydana decyzja w postępowaniu nadzorczym.
Podsumowując organ nadzoru uznał, że atrybut strony niniejszego postępowania przysługuje nie tylko stronom postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanych decyzji dekretowych lecz każdemu, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 18.06.2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 553/07, publ. Lex 351327).
Jak wynika z odpisu zupełnego księgi wieczystej prowadzonej dla lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. zmarła A. K. ujawniona jest jako współwłaścicielka przedmiotowego lokalu.
Nie przedstawiono natomiast dokumentów stwierdzających następstwo prawne po A. K. (zmarłej [...] marca 2011 r.). Tym samym nie są ustalone wszystkie osoby, którym przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu.
Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Oznacza to, że bez zastosowania zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie nie jest możliwe. W ocenie organu nadzoru ustalenie przez sąd powszechny spadkobierców A. K. stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, tym samym w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności, które obligują organ do zawieszenia postępowania.
Na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] marca 2013 r. skargę wniósł M.M.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127 § 3 i art. 144 kpa, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia z [...] października 2012 r. pomimo, iż postanowienie to zostało wydane z naruszeniem 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 8 10, 12 i 28 kpa, a w szczególności poprzez nieuprawnione rozszerzenie kręgu osób jako mających interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej. W oparciu o postawione zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia z [...] października 2012 r. i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] kwietnia 1966 r. toczy się już ósmy rok.
Postanowieniem z [...] marca 2012 r. organ zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie. Organ dopiero wówczas wezwał do udziału w charakterze uczestników postępowania ponad 100 aktualnych właścicieli lokali w budynku posadowionym na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste spółdzielni, mimo iż osoby te nie posiadają interesu prawnego w sprawie w rozumieniu art. 28 kpa.
Skarżący zarzucił błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie przez organ art. 28 kpa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa która, w jego ocenie, doprowadziła do zawieszenia postępowania podczas, gdy organ na obecnym etapie postępowania mógł rozstrzygnąć sprawę co do istoty wydając decyzję. W konsekwencji spowodowało to, że postępowanie w nieuzasadniony sposób przedłuża się bez perspektywy na merytoryczne zakończenie sprawy.
Skarżący zarzucił, że organ nie wskazał przepisu prawa materialnego, z którego wynikałyby uprawnienia uzasadniające udział właścicieli lokali w charakterze strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej.
Podniósł, że interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa musi być interesem bezpośrednim i realnym, a nie jedynie interesem pośrednim i hipotetycznym. Zdarzenia przyszłe, a w pewnym sensie nawet niepewne nie mogą stanowić o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony.
W ocenie skarżącego organ badając przymiot strony winien dokonać oceny czy wynik danego postępowania może wpływać na sytuację prawną osoby, która twierdzi, że ma interes prawny.
Skarżący podniósł, że wydanie decyzji w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] kwietnia 1966 roku i decyzji ją poprzedzającej, nie tworzy po stronie właścicieli wykupionych lokali żadnych uprawnień i obowiązków.
Skarżący powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2010 r. w sygn. I OSK 148/10, w którym Sąd stwierdził, że sam wynik postępowania nieważnościowego nie zagraża bezpośrednio osobom, które mają aktualnie prawo do gruntu.
Skarżący podniósł, że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji dekretowej nie wywiera żadnego skutku prawnorzeczowego, a tym samym brak jest realnego i bezpośredniego wpływu zakończenia niniejszego postępowania nieważnościowego na sytuację praworzeczową osób, które wykupiły na własność lokale.
Uwzględnienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji może spowodować konieczność rozpoznania przez właściwy organ (Prezydenta W.) wniosku o ustanowienie własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego), gdyby taki wniosek był w przyszłości popierany przez spadkobierców właścicieli nieruchomości warszawskiej.
Hipotetyczność (ewentualność) zaś postępowania przed Prezydentem W. zaprzecza możliwości wywiedzenia a priori na obecnym etapie postępowania interesu prawnego właścicieli lokali do udziału w postępowaniu w przedmiocie badania legalności decyzji dekretowych - skoro interes prawny o których mowa w art. 28 kpa – jest jednolicie rozumiany w orzecznictwie sądów administracyjnych, jako interes bezpośredni i realny (a nie interes pośredni i ewentualny).
Skarżący podkreślił, że postępowanie przed Prezydentem W. a postępowanie nieważnościowe przed Ministrem, to dwa różne postępowania i dwie rożne sprawy administracyjne, dlatego tezy, iż właściciele lokali mają interes prawny do udziału w postępowaniu przed Prezydentem, nie można automatycznie stosować do postępowań nieważnościowych przed Ministrem.
Skarżący powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (uchwały: z 16 grudnia 1996 r., sygn. akt OPS 7/96; z 9 listopada 1998 r., sygn. akt OPK 4/98 i z 20 marca 2000 r., sygn. akt OPS 14/99), wskazał, że należy odróżnić skutki prawne, które wywołała decyzja kwestionowana w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności, od skutków prawnych dotyczących tego samego gruntu, wywołanych późniejszymi decyzjami lub innymi zdarzeniami prawnymi.
Podniósł, że właściciele lokali są chronieni przepisami rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Wzruszenie praw właścicieli lokali nie może odbyć się w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej, a zatem wynik tego postępowania nie może mieć wpływu na interes prawny tych osób.
Skarżący przywołał także fragment publikacji autorstwa Mirosława Gdesza "Rewindykacja gruntów warszawskich. Zagadnienia administracyjnoprawne", Warszawa 2012 r., LexisNexis, w której autor prezentuje stanowisko o braku interesu prawnego właścicieli lokali w postępowaniach o stwierdzenie nieważności orzeczeń dekretowych.
Skarżący wskazał, że postępowanie dotyczące gruntu przy ul. [...] - w przypadku dalszego stosowania przez organ takiej wykładni art. 28 kpa, jak w zaskarżonym postanowieniu, nie ma szans na zakończenie decyzją merytoryczną. Przyjęcie bowiem stanowiska organu, że właściciele wykupionych lokali, którym przysługuje prawo użytkowania wieczystego ułamkowej części gruntu w jednej z trzech działek wydzielonych z nieruchomości warszawskiej muszą uczestniczyć na prawach strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie ustanowienia użytkowania wieczystego, sankcjonuje stan rzeczy uniemożliwiający zakończenie tego rodzaju spraw przed organem nie tylko w rozsądnym terminie, ale i w jakimkolwiek terminie.
Skarżący zarzucił naruszenie zasad wyrażonych w art. 8 i 12 kpa, które, skutkować będą odpowiedzialnością Rzeczpospolitej Polskiej przed Europejskim Trybunałem Prawa Człowieka i Obywatela w Strasburgu.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje |
|Skarga jest zasadna. |
|Postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone postanowienie, dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa |
|Gospodarki Komunalnej z [...] kwietnia 1966 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] listopada 1965 |
|r. odmawiającego ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]ozn. nr hip. [...]objętej |
|działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Należy zauważyć, że |
|ewentualnym skutkiem decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej będzie konieczność |
|ponownego rozpatrzenia wniosku dekretowego. Jednakże w ocenie organu nadzoru w postępowaniu nieważnościowym powinni brać udział |
|aktualni współużytkownicy wieczyści nieruchomości, której dotyczy wniosek dekretowy. |
|Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Wprawdzie w dotychczasowym orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że oprócz |
|poprzedniego właściciela i jego następców prawnych, stronami postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia dekretowego |
|są osoby, którym przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości, której dotyczy postępowanie nadzorcze, jednakże kwestia ta wymaga |
|pogłębionej analizy. |
|Skoro interes prawny jest pochodną norm materialnoprawnych, to należy ustalić związek o charakterze materialnoprawnym między |
|ewentualnym stwierdzeniem nieważności decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku dekretowego a sytuacją prawną obecnego właściciela czy |
|też użytkownika wieczystego nieruchomości. |
|Decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności wycofująca z obrotu prawnego decyzję o odmowie ustanowienia prawa własności |
|czasowej nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach osób trzecich. Organ nadzorczy orzeka bowiem jako organ kasacyjny |
|tylko w zakresie nieważności tej decyzji, a nie co do istoty sprawy tj. przyznania prawa użytkowania wieczystego. Skutkiem decyzji |
|nadzorczej nie jest jakiekolwiek skonkretyzowanie stosunku prawnego, którego uczestnikami są właściciele czy użytkownicy wieczyści |
|gruntu. Dlatego trudno dopatrzyć się, na czym ma opierać się interes prawny właścicieli lokali będących jednocześnie |
|współużytkownikami wieczystymi gruntu. Prawa tych osób są bowiem niepodważalne chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. |
|Nie ma więc potrzeby angażowania ich w postępowanie nadzorcze. W ocenie Sądu brak jest przepisu prawa materialnego, z którego mógłby |
|wynikać interes prawny właścicieli lokali usytuowanych w budynku posadowionym na gruncie dekretowym, w badaniu oceny legalności |
|orzeczenia, które odmawiało przyznania prawa własności czasowej. Interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa to interes indywidualny, |
|aktualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych danej sprawy|
|i przesłankach zastosowania w niej określonego przepisu prawa materialnego (w tym przypadku mogą to być tylko przepisy dekretu |
|warszawskiego). |
|W ocenie Sądu interesu prawnego nie można wywieść również z faktu, że właściciele lokali tworzą wspólnotę mieszkaniową. To, że |
|postępowanie dekretowe w przyszłości może doprowadzić do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na udziale nie związanym ze |
|sprzedanymi lokalami spowoduje jedynie to, że w miejsce gminy do wspólnoty mieszkaniowej wejdzie nowa osoba. Jednak współużytkownicy |
|wieczyści nie mają jakiegokolwiek wpływu na zadysponowanie udziałem przez gminę. |
|Zdaniem Sądu brak jest przepisu zarówno w Kodeksie cywilnym regulującym wykonywanie prawa współwłasności ani w ustawie o własności |
|lokali, który kreowałby interes prawny właścicieli lokali. Interes prawny nie może być wywodzony z przysługującego takim osobom prawa |
|własności poszczególnych lokali, współwłasności części wspólnych budynku i udziału w prawie do gruntu znajdującego się pod tym |
|budynkiem. |
|Odnośnie braku skutku prawnorzeczowego w postaci restytucji prawa własności budynków znajdujących się na gruncie w sytuacji |
|stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej, warto odwołać się do postanowienia Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej z 11 lutego 2011 r. |
|(I CSK 288/2010 LexPolonica nr 3069034Izba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego 2012/11Izba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego 2012/2OSP |
|2013/4 poz.46). W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy uznał, że stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej byłym właścicielom gruntów |
|warszawskich przyznania prawa wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu wywołuje ten skutek prawny, iż|
|przywraca uprawnienie do ubiegania się o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania jako "surogatu" nieistniejących obecnie praw |
|majątkowych przewidzianych w art. 7 ust. 1 dekretu. Nie powoduje natomiast prawnorzeczowego skutku w postaci restytucji prawa własności|
|budynków znajdujących się na gruncie – art. 5 dekretu. Na tle niniejszej sprawy ten pogląd jest absolutnie trafny, ponieważ nie jest |
|możliwe aby budynek, który już raz utracił odrębność i stał się częścią składową nieruchomości, obecnie w części był częścią składową |
|nieruchomości – tj. w odniesieniu do udziałów związanych ze sprzedanymi lokalami, a w części stanowił odrębną nieruchomość w rozumieniu|
|art. 5 dekretu. |
|Należy podkreślić, że niezależnie od wyniku postępowania nadzorczego osoby, które nabyły prawa do lokali w budynku znajdującym się na |
|gruncie, którego dotyczy postępowanie, nie utracą tego prawa. Jak wyżej podniesiono właścicieli lokali jako współużytkowników |
|wieczystych gruntu chroni bowiem rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych (por. uchwałę Sądu Najwyższego składu siedmiu sędziów z |
|15 lutego 2011 r., sygn. akt III CZP 90/10). Przemawia to za stanowiskiem odnośnie braku interesu prawnego właścicieli lokali |
|będących jednocześnie współużytkownikami wieczystymi gruntu. Nawet (zakładając hipotetycznie) prowadzenie postępowania w sprawie |
|stwierdzenia nieważności decyzji o przeznaczeniu lokalu do sprzedaży nie może wpłynąć na pozbawienie właścicieli lokali praw do |
|nieruchomości, ponieważ zawarty w wykonaniu takich decyzji akt notarialny nie podlega wzruszeniu w postępowaniu administracyjnym. |
|Natomiast włączanie właścicieli lokali do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego, niepotrzebnie |
|wywołuje u tych osób obawę o utratę nabytych przez nich lokali. |
|Należy z całą mocą podkreślić, że stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej nie pozbawi użytkowników wieczystych i właścicieli lokali|
|ich praw rzeczowych. W szeregu uchwał dotyczących gruntów warszawskich (uchwały NSA z dnia 16 grudnia 1996 r. sygn. akt OPS 7/96, z |
|dnia 9 listopada 1998 r., sygn. akt OPK 4/98 i z dnia 20 marca 2000 r., sygn. akt OPS 14/99) i późniejszych wyrokach Naczelny Sąd |
|Administracyjny konsekwentnie wskazywał, że skutki prawne wywołane przez późniejszą decyzję wydaną w innym postępowaniu nie mogą być |
|automatycznie utożsamiane ze skutkami prawnymi wywołanymi przez decyzję dekretową. Jeżeli nieruchomość dekretowa znajduje się w |
|użytkowaniu wieczystym osoby trzeciej to nie oznacza, że decyzja wydana na podstawie przepisów dekretu odmawiająca byłemu właścicielowi|
|przyznania prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego) wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. |
|Zatem wynik postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej nie ma żadnego wpływu na prawa rzeczowe tych osób do gruntu |
|dawnej nieruchomości przy ul. [...] w W. Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o odmowie ustanowienia prawa własności czasowej |
|(obecnie prawa użytkowania wieczystego) nie daje komukolwiek uprawnienia do gruntu nieruchomości [...]. Dlatego stronami niniejszego |
|postępowania nadzorczego powinny być jedynie osoby (ich następcy prawni), do których decyzję te skierowano, czyli spadkobiercy dawnych |
|właścicieli nieruchomości [...]. Wobec czego organ w sposób nieuzasadniony rozszerzył krąg stron postępowania o podmioty, które obecnie |
|są współużytkownikami wieczystymi gruntu przy ul. [...], przez co naruszył art. 28 kpa oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa, gdyż brak było |
|podstaw do zawieszenia postępowania. Organ dokonał błędnej wykładni tych przepisów, co doprowadziło do nieuprawnionego rozszerzenia |
|kręgu osób o osoby niemające interesu prawnego w sprawie administracyjnej, a tym samym niemożności zakończenia tego postępowania w |
|terminie przewidzianym przepisami postępowania. Z kolei utrzymując w mocy postanowienie z [...] października 2012 r. Minister naruszył |
|także art. 138 § 1 pkt 1 kpa. |
|Popełnione powyżej uchybienia i bezpodstawne zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji uchylenie się od |
|wydania merytorycznej decyzji narusza również gwarantowane Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 |
|r. Nr 61, poz. 284 ze zm) prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Trzeba mieć również na względzie, że |
|prowadzenie postępowania ze zbytecznym udziałem dużej liczby właścicieli lokali (współużytkowników wieczystych) znacznie |
|wydłuża postępowanie administracyjne w sprawie nadzorczej, przez co organ wielokrotnie przekroczył maksymalne terminy ustawowe na |
|załatwienie sprawy, naruszając tym samym zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 kpa w zw. z art. 7, art. 8 i art. 12 kpa. Rażąco długi|
|okres rozpoznania sprawy przez organ administracji (nawet wynikający ze skomplikowanych procedur administracyjnych) stanowi naruszenie|
|praw obywatela do uzyskania rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie w rozumieniu art. 6 Konwencji. W orzecznictwie strasburskim |
|ukształtowała się bowiem taka wykładnia wyżej powołanego przepisu, że sam fakt trwania postępowania administracyjnego przez wiele lat |
|oznacza, że system prawa i jego stosowania jest niewydolny, co pozbawia obywatela rozstrzygnięcia o jego uprawnieniach i obowiązkach w|
|rozsądnym terminie. Niniejsze postępowanie nadzorcze toczy się już ponad 8 lat. |
|Uzależnienie rozstrzygnięcia sprawy od spraw spadkowych po osobach nie mających jakiegokolwiek związku ze wskazanym postępowaniem |
|nadzorczym jest nie do zaakceptowania również z punktu widzenia praworządności. |
|Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 152 oraz art. 200 ustawy - |
|Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Wobec powyższego organ nadzoru przeprowadzi niniejsze |
|postępowanie jedynie z udziałem spadkobierców przeddekretowych właścicieli. |
|Odnośnie wniosku skarżącego o zwrócenie się przez Sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o dokonanie wykładni art. 33 |
|ust.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazać należy, że wniosek nie mógł być uwzględniony. Zgodnie z art. |
|193 Konstytucji wprawdzie każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z |
|Konstytucją lub ustawą (a nie o dokonanie wykładni), jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się |
|przed sądem, jednakże w niniejszej sprawie takie sytuacje nie zachodzą. |