Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Województwa L. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...].
W dniu 22 lipca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisu, podając, że zarządzenie wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczone zostało skarżącemu w dniu 21 czerwca 2011 r., zaś odpis skargi wraz z pismem przewodnim został złożony w Biurze Podawczym Urzędu Marszałkowskiego w L. w dniu 28 czerwca 2011 r., a zatem z dochowaniem terminu. Na dowód złożenia pisma w terminie, do wniosku dołączona została kserokopia pisma z prezentatą Biura Podawczego. W uzasadnieniu powyższego wniosku pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że w Urzędzie Marszałkowskim w L. obowiązuje instrukcja obsługi obiegu dokumentów, na podstawie której wszelka korespondencja wysyłana jest i doręczana przez Biuro Podawcze.
Wobec tego, zdaniem pełnomocnika, składając pismo w powołanym do tego Biurze Podawczym, zachowała termin, zaś okoliczność, że pracownik Biura Podawczego nadał pismo w dniu następnym, nie jest zależna od działań i woli pełnomocnika, na którą nie ma on wpływu.
Zatem, zdaniem skarżącej, wskazane powyżej fakty i okoliczności im towarzyszące czynią wniosek zasadnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Okoliczności podniesione we wniosku o przywrócenie terminu nie zasługują na uwzględnienie.
W świetle postanowień zawartych w art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną kumulatywnie spełnione następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5) powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.
W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu. Pełnomocnik odpowiada za winę osób, którymi się posługuje, również za zaniedbanie przez pracownika Urzędu Marszałkowskiego czynności koniecznej do zachowania terminu procesowego zleconej przez radcę prawnego, nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt III CKN 1052/98, LEX nr 50719). Jeżeli strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania szczególnej zawodowej staranności w postępowaniu przez tego pełnomocnika. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego powinien zadbać o terminowe i rzetelne dokonanie czynności procesowej. Skoro pełnomocnik skarżącego zlecił dokonanie czynności pracownikowi Urzędu Marszałkowskiego, to ciążył na nim obowiązek odpowiedniego pouczenia go. Wszelkie czynności dokonane przez pełnomocnika strony w granicach udzielonego umocowania pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. Oznacza to, że wszelkie czynności pełnomocnika, jak i wszelkie jego zaniechania, mające miejsce w zakresie udzielonego mu pełnomocnictwa pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla mocodawcy. Nie może zatem pełnomocnik powoływać się na niedbalstwo, nieuwagę, czy też brak należytej staranności w wykonaniu poruczonej czynności ze strony osoby, której zlecił nadanie odpisu skargi do Sądu, gdyż jest to jego zaniedbanie. Pojęcie winy strony (pełnomocnika strony) w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona (pełnomocnik strony) upoważniła do dokonania określonej czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, poz. 148).
Pełnomocnik powinien mieć świadomość wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych, zaś przy dochowaniu należytej staranności powinien, jako profesjonalista, dopilnować, aby czynność procesowa został dokonana terminowo (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. FZ 110/04 i FZ 133/04, niepublikowane).
Okoliczności, na które powołuje się pełnomocnik skarżącego nie spełniają warunku uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i brak było podstaw do jego uwzględnienia.
Zauważyć nadto należy, iż wniosek skarżącego nie pozostaje w jakiejkolwiek spójności z argumentacją przedstawioną w jego uzasadnieniu. Jeżeli bowiem strona twierdzi, iż czynność procesowa została dokonana z ustawowym terminie, a postanowienie o odrzuceniu skargi jest niezasadne, to przedstawienie tego stanowiska powinna nastąpić ewentualnie w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi, a nie we wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynność procesowej. Złożenie takiego wniosku oznacza, że strona ma świadomość uchybienia terminu. Skarżący nie dostrzega tych okoliczności, a także nieistotności daty przekazania pisma pomiędzy poszczególnymi komórkami organizacyjnymi Urzędu dla zachowania terminu do dokonania czynności procesowej.
Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.