Uzasadnienie
M. W., G. M. i L. K., reprezentowani przez r.pr. Z. W., skargą z 23 maja 2012 r. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. w związku z niewykonaniem przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 listopada 2011 r., sygn. akt I SAB/Wa 259/11.
Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku ww. z dnia 11 lutego 2008 r. o wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (obecnie [...]), ozn. hip. [...] w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wskazała, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z 23 listopada 2011 r. zostały zwrócone organowi w 14 marca 2012 r., a zatem był on zobowiązany do wykonania wyroku do 14 maja 20012 r., czego nie uczynił. Skarżący podali, że pismem z 16 maja 2012 r. bezskutecznie wezwali Prezydenta W. do załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że pełnomocnik skarżących, pismem z 15 marca 2012 r., został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami, w tym sporządzonym operatem szacunkowym, przed wydaniem w sprawie decyzji. Podnosił także, że przygotowany jest już projekt rozstrzygnięcia, a obecnie trwają czynności mające na celu zabezpieczenie środków pieniężnych na wypłatę odszkodowania.
Przy piśmie procesowym z 31 lipca 2012 r. Prezydent W. przesłał wydane w sprawie dwie decyzję z [...] lipca 2012 r. nr [...] i nr [...]. Pierwszą z tych decyzji organ ustalił odszkodowanie za grunt pochodzący z z dawnej nieruchomości przy ul. [...]. W drugiej zaś odmówił przyznania odszkodowania za posadowione na niej budynki. Mając więc na względzie wydanie powyższych rozstrzygnięć wniósł on o odstąpienie od wymierzania organowi grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny.
Skarga ta została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Przy czym wymierzenie organowi administracji publicznej grzywny, o której mowa w tym przepisie, ma miejsce zarówno wówczas, gdy organ ten w ogóle nie wykonał orzeczenia sądowego, jak również wówczas, gdy wprawdzie orzeczenie to wykonał, ale uczynił to z przekroczeniem wyznaczonego terminu i po wniesieniu skargi - jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 154 § 3 p.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.
W rozpoznawanej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 listopada 2011 r. sygn. akt I SAB/Wa 259/11 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku M. W., G. M. i L. K. o ustalenie odszkodowania za utraconą nieruchomość [...] położoną przy dawnej ul. [...].
Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 14 marca 2012 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wniesienia skargi z 23 maja 2012 r., mimo uprzedniego wezwania organu przez strony skarżące do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem M. W., G. M. i L. K. Decyzję w tym przedmiocie organ podjął dopiero [...] lipca 2010 r. (decyzje nr nr [...] i [...].), a więc blisko dwa miesiące po upływie wyznaczonego przez Sąd terminu.
Skoro zaś Prezydent. W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z 23 listopada 2011 r., sprawy nie załatwił, a rozstrzygniecie podjął dopiero po wniesieniu niniejszej skargi oznacza to, że wyroku tego nie wykonał on w całości. Wyrok ten wszak zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy (do czego ostatecznie doszło po wniesieniu skargi) ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie.
W tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być w tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji gdy wyroki sądów nie są respektowany przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
Załatwienie natomiast przez organ administracji publicznej sprawy, w której pozostawał on w zwłoce, po wniesieniu skargi stanowi okoliczność, którą Sąd bierze pod uwagę przy wymiarze zasądzanej grzywny. Celem bowiem grzywny w takiej sytuacji jest wyłącznie ukaranie organu za niewykonanie w całości orzeczenia sądowego, a nie przymuszenie go do zastosowania się do ww. wyroku.
W realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną funkcję spełni grzywna w wysokości 300 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.