Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1136/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Powiatu [...], działającego przez Z. w [...], na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję W. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Powiat [...] własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], KW nr [...], zajętej pod część ulicy [...].
Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi argumentując, że jeśli skarga z dnia 21 kwietnia 2011 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 11 maja 2011 r. to miał on możliwość przekazania jej według właściwości do organu w dniu 12 maja 2011 r. i wówczas zostałby zachowany ustawowy 30-dniowy termin z art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarżący powołał się na konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę, że organy władzy działają na podstawie i w granicach prawa co urzeczywistnia się m.in. poprzez zaufanie obywateli do organu.
Skarżący podniósł również, że wśród źródeł prawa wymienionych w art. 87 Konstytucji nie ma orzeczeń sądowych, na których oparł się Sąd wydając postanowienie z dnia 27 lipca 2011 r. Powiat [...] w uzasadnieniu wniosku stwierdził ponadto, że przed organami administracji oraz sądami administracyjnymi toczy się kilka postępowań dotyczących różnych działek położonych wzdłuż ulicy [...] w [...], których stan prawny i faktyczny jest taki sam jak w niniejszej sprawie. Uregulowanie stanu prawnego tych nieruchomości – zdaniem skarżącego – leży w interesie publicznym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Brak winy po stronie dokonującego, czy zamierzającego dokonać określoną czynność procesową stanowi konieczną, a jednocześnie podstawą przesłankę przywrócenia terminu.
Z powyższego wynika, że Sąd może uwzględnić wniosek strony o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej jedynie wtedy, gdy ustalone zostanie, że uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W razie natomiast ustalenia przez sąd, że okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, Sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, Lex nr 50702).
W postanowieniu z dnia 12 stycznia 1999 r. (sygn. akt II UKN 667/98, OSNP-wkł. 1999/8/6) Sąd Najwyższy zauważył, iż przy ocenie braku winy, jako przesłance przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem (inwalidztwo drugiej grupy) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy.
Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw prawnych do przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra z dnia [...] kwietnia 2011 r.
Jak już wyżej wskazano, skargę na decyzję organu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.), za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). O powyższym skarżący został prawidłowo pouczony w decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r.
Składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (złożony w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a.), strona nie wskazała natomiast, dlaczego uchybiła terminowi i dlaczego nie ponosi winy w niedokonaniu w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Polemizuje natomiast z legalnością wydanego przez Sąd postanowienia powołując się na konstytucyjne zasady, które to zarzuty mogłyby stanowić ewentualne podstawy skargi kasacyjnej. Nie mają natomiast znaczenia w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu, bowiem w niniejszym postępowaniu Sąd ocenia jedynie, czy strona uprawdopodobniła okoliczności, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu.
Odnosząc się do argumentu, że to Sąd przekazując skargę do Ministra Infrastruktury celem nadania jej prawidłowego biegu w trybie art. 54 p.p.s.a. po dwóch dniach od jej wpływu spowodował uchybienie terminu wyjaśnić należy, że nie ma przepisu prawa powszechnie obowiązującego, z którego wynika obowiązek Sądu przesyłania organowi skargi wniesionej niezgodnie z przepisami. W związku z powyższym strona nie może powołać się na w/w okoliczność jako podstawę do przywrócenia terminu, nie argumentując przy tym, dlaczego nie zastosowała się do wymogów z art. 54 § 1 p.p.s.a.
Wobec powyższego uznać należy, że działanie skarżącego przejawia walor nienależytej staranności w dbałości o własne interesy. Tym samym nie można stwierdzić, by nie ponosił on winy w uchybieniu terminowi dokonania w/w czynności w postępowaniu sądowym.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.