Uzasadnienie
[...] Spółka z o.o. pismem z dnia [...] lutego 2019 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...].
Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...] uznał za nieuzasadnione ponaglenie w sprawie bezczynności Prezydenta [...] w przedmiocie wydania postanowienia o odmowie udostępnienia akt sprawy dotyczącej ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] o pow. [...] z obrębu [...], uregulowaną w księdze wieczystej [...], przejętą na rzecz [...] w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, na podstawie decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1302, ze zm.) – dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 tej ustawy skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu postanowień poddanych kognicji sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody [...] uznające wniesione w sprawie ponaglenie za nieuzasadnione w trybie art. 37 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią tego przepisu, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (§ 1 pkt 1 bezczynność), postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (§ 1 pkt 2 przewlekłość). Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie. Na podstawie art. 37 § 6 w związku z art. 141 § 1 kpa na takie postanowienie nie przysługuje zażalenie. Postanowienie takie nie kończy postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jest bowiem wydane w postępowaniu "wpadkowym".
Nie jest ono również wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Postanowienia takie nie podlegają zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia więc do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2p.p.s.a. Przedmiotowa skarga podlega zatem odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.a. orzekł jak w sentencji.