Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...], działając na podstawie § 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania Z. T., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Z. T. choroby zawodowej – przewlekła choroba [...] związana z nadmiernym [...].
W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan sprawy:
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. wydał w dniu [...] marca 2004 r. decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Z. T. choroby zawodowej – przewlekła choroba [...] związana z nadmiernym [...]. Decyzję wydano w oparciu o ocenę narażenia zawodowego i orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] września 2003 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w R. Dział Diagnostyczno-Konsultacyjny Poradnia Chorób Zawodowych oraz (po odwołaniu się skarżącej) orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wystawione przez Instytut Medycyny Pracy w L. Od tej decyzji odwołała się Z. T. Jak wykazały oceny narażenia zawodowego Z. T. była w latach [...] zatrudniona jako [...] w kilku placówkach [...] i pracowała w narażeniu na wzmożony [...]. Jednak dwie placówki służby zdrowia uprawnione do orzekania w zakresie chorób zawodowych nie potwierdziły zawodowej etiologii występujących u niej schorzeń.
W oparciu bowiem o § 2 ust 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych. W przypadku przewlekłych chorób narządu głosu związanych z nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat są to: guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią (poz. 15 wykazu). Rozpoznane u Z. T. schorzenia nie są wymienione we wspomnianym wykazie chorób zawodowych.
Odnosząc się do wniosków zawartych w odwołaniu o uniemożliwieniu przebadania przez niezależnych, biegłych specjalistów lub skierowanie na obserwację kliniczną w celu faktycznego, wnikliwego zbadania jej stanu zdrowia, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wyjaśnił, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie wyłącznie przez uprawnioną do orzekania w zakresie chorób zawodowych jednostkę służby zdrowia.
Z. T. była trzykrotnie badana przez uprawnione do orzekania jednostki służby zdrowia i trzykrotnie otrzymała orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w L. nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., orzeczenie lekarskie [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w R. nr [...] z dnia [...] września 2003 r. i orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w L. nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r.).
Nie negując występowania u Z. T. wielu poważnych chorób i nie podważając jej wieloletniego zatrudnienia w narażeniu na wzmożony [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. stwierdził, że organy inspekcji sanitarnej nie mają uprawnień do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego, niż to uczynili lekarze orzecznicy, rozpoznania schorzenia.
Na decyzję Państwowej Wojewódzkiej Inspekcji Sanitarnej w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. złożyła skargę Z. T. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie istnienia choroby zawodowej.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że zaskarżona decyzja jest bezzasadna i krzywdząca. Jej zdaniem z zebranego w sprawie materiału dowodowego jasno wynika, że w czasie wieloletniej pracy zawodowej na stanowisku [...] była narażona na nadmierny [...].
W wyniku 30 lat pracy w zawodzie [...] z narażeniem na nadmierny [...] powstała u niej choroba zawodowa i trwały [...], [...], schorzenie pochodne w postaci stanu [...] w 1993 r.
Istniejące faktyczne schorzenie wymienione w wykazie chorób zawodowych pod postacią [...] i [...] zastąpiono inną nazwą nie wymienioną w omawianym wykazie chorób zawodowych pod postacią rzekomego "[...]" co uważa za bezzasadne, bowiem występuje u niej faktyczny niedowład tych mięśni i schorzenie jest chorobą zawodową.
Nie może zgodzić się ze stanowiskiem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. zaprezentowanym w treści zaskarżonej decyzji. Prosi o dopuszczenie dowodu z biegłych sądowych specjalistów klinicznych z zakresu istniejących u niej poważnych schorzeń [...] lub rozpatrzenia możliwości skierowania jej na obserwację kliniczną w specjalistycznej placówce służby zdrowia w celu faktycznego wnikliwego zbadania stanu jej zdrowia pod kątem istnienia choroby zawodowej.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Oznacza to, że ocenia decyzję co do zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w chwili wydania zaskarżonej decyzji i na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.
Wprawdzie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, lecz skarżąca takich dowodów nie przedstawiła. Natomiast przepis ten nie przewiduje możliwości dopuszczenia w postępowaniu przed sądem dowodu z opinii biegłych.
W czasie wydania decyzji przez organy obu instancji obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).
Zgodnie z § 8 ust 1 tego rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika.
Organy orzekające w niniejszej sprawie nie kwestionowały narażenia na nadmierny [...] podczas pracy w zawodzie [...], ani też wielu chorób, na które cierpi skarżąca.
Jednak trzykrotne badanie skarżącej oraz wydane orzeczenia lekarskie: [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w R. z dnia [...] września 2003 r. oraz Instytutu Medycyny Pracy im. [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. oraz z dnia [...] stycznia 2004 r. stwierdziły, że posiadane przez skarżącą choroby nie wykazały klinicznych cech choroby zawodowej [...].
Z pkt 15 załącznika do powołanego wyżej rozporządzenia wynika, że do przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat zalicza się:
- 1) guzki głosowe twarde
- 2) wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych
- 3) niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią.
Natomiast u skarżącej występują takie schorzenie jak:
Wykonane we wskazanych wyżej placówkach służby zdrowia badania [...], [...] i [...] nie wykazały związku przyczynowego między schorzeniami skarżącej, a wykonywaną przez nią pracą.
Stwierdzić należy, że tryb postępowania w niniejszej sprawie był zgodny z trybem określonym w przepisach powołanego wyżej rozporządzenia, które nakazuje zebrania dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy zawodowej pracownika oraz dokonanie oceny stanu zdrowia przez jednostki właściwe do rozpoznania chorób zawodowych.
Z tych wszystkich względów sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.