Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu wniosku P. (dalej powoływany jako skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] stwierdzającej nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] października 1954 r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w K., oznaczonej jako parcela "1", utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję Ministra Budownictwa.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji został przedstawiony następujący stan faktyczny i prawny:
Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. orzeczeniem z dnia [...] października 1954 r. wywłaszczyło na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w K., oznaczoną jako parcela "1", stanowiącą własność W. B. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji wywłaszczeniowej wystąpił W. B. Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] stwierdził nieważność orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia [...] października 1954 r. w części dotyczącej parceli "1".
Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta K. odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r.
W następstwie rozpoznania wniosku Prezydenta Miasta K. o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2001 r.
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA 1010/02 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Prezydenta Miasta K. na w/w decyzję z dnia [...] marca 2002 r.
Pismem z dnia 2 lipca 2002 r. P. – [...] Zarząd [...] wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] sierpnia 2000 r., wskazując, iż część wywłaszczonej nieruchomości oznaczona jako działki nr "A" i nr "B" użytkowana jest przez P. "[...]" w K., w związku z czym P. przysługiwały na mocy art. 28 Kpa prawa strony w postępowaniu zakończonym tą decyzją, a jego nie powiadomienie o toczącym się postępowaniu i zapadłej decyzji stanowi rażące naruszenie prawa.
Po rozpoznaniu wniosku P. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r., wskazując, iż powołana decyzja była już przedmiotem postępowania nadzorczego, zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2002 r.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu wniosku P. [...] Zarządu [...] utrzymał w mocy w/w decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2003 r.
Po rozpatrzeniu skargi P., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 858/04, uchylił powyższą decyzję Ministra Infrastruktury oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2003 r., w uzasadnieniu wskazując m.in., iż zarzut uprzedniej oceny legalności decyzji z [...] sierpnia 2000 r. stanowi argument właściwy dla decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 157 § 3 Kpa), a nie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności innej decyzji.
Decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 Kpa, Minister Budownictwa umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie z wniosku P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2001 r. o stwierdzeniu nieważności powołanego orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] października 1954 r.
W uzasadnieniu w/w decyzji Minister Budownictwa wskazał, iż z uwagi na uprzednią ocenę legalności dokonaną w drodze ostatecznej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2002 r. ponowne procedowanie w tej samej sprawie jest niedopuszczalne.
Po rozpoznaniu wniosku P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Infrastruktury zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania nadzorczego.
W uzasadnieniu decyzji Minister stwierdził, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270; dalej powoływana jako ppsa) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie natomiast z art. 170 ppsa prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe.
Taka sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie, ponieważ decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] sierpnia 2000 r. nr [...] była już przedmiotem postępowania nadzorczego zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Ponadto oceny prawidłowości tej decyzji dokonał Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA 1012/02 wskazując, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2000 r. stwierdzająca nieważność wywłaszczenia jest prawidłowa.
Dlatego też ponowne orzekanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2000 r. jest niedopuszczalne, decyzja wydana w wyniku ewentualnego postępowania dotknięta byłaby wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Nieuzasadnione jest również twierdzenie wnioskodawcy, jakoby ocena prawna zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2003 r. stała się nieaktualna w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych.
Odnosząc się do zarzutu pominięcia go jako strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ stwierdził, że brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym może stanowić podstawę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji.
Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją Ministra Infrastruktury i wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 Kpa i art. 107 § 1 i 3 Kpa oraz art. 41 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. W szczególności organ nie wziął pod uwagę, że parcele "2" uległa podziałowi, a postępowanie nieważnościowe zakończone decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2000 r. dotyczyło wyłącznie działek nr "C" i "D", nie dotyczyło natomiast działki nr "A" użytkowanej przez R. "[...]". Dlatego też nie jest uzasadnione twierdzenie, że powyższa decyzja nadzorcza dotyczy tego samego przedmiotu postępowania, co żądanie skarżącego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
- 1. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, dlatego Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skarg.
- 2. Dla przedmiotowej sprawy kluczowe znaczenie ma art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zgodnie, z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
- 3. Ponadto organ wydając zaskarżoną decyzję był, stosownie do treści art. 153 ppsa, również związany oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2005 r., w którym stwierdzono że okoliczność uprzedniej oceny legalności decyzji z [...] sierpnia 2000 r. stanowi argument właściwy dla decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 157 § 3 Kpa), a nie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności innej decyzji.
- 4. Zarzuty skarżącego dotyczą w istocie naruszenia przepisów prawa w postępowaniu nadzorczym zakończonym decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2000 r., która podlegała już ocenie Sądu dokonanej we wskazanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2003 r. Przytoczone przez skarżących okoliczności nie mogły być uznane - zarówno przez organ, jak i w postępowaniu sądowym - za uzasadnione, ponieważ twierdzenie, iż nastąpiła zmiana stanu faktycznego sprawy jest gołosłowne.
- 5. Wbrew twierdzeniu skarżącego organ rozpatrywał sprawę stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego w odniesieniu do całej parceli "1" i tak też brzmi rozstrzygnięcie nadzorcze. Dlatego też powoływanie się na okoliczność, że decyzja nadzorcza z dnia [...] sierpnia 2000 r. nie obejmuje działki nr "B" jest całkowicie bezpodstawne.
- 6. W takiej sytuacji Minister nie mógł uczynić nic innego jak tylko wydać decyzję o umorzeniu postępowania nadzorczego, ponieważ wydanie ponownej merytorycznej decyzji w sprawie – z uwagi na prawomocny wyrok sądu administracyjnego – było niedopuszczalne.
- 7. Nie wiadomo w jaki sposób – skarżący również tego nie wyjaśnia - decyzja o umorzeniu postępowania nadzorczego narusza art. 41 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych.
Dlatego też brak jest jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.