Uzasadnienie
Zarządzeniem z 18 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
Starszy referendarz sądowy wskazał, że z uwagi na fakt, iż wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, przy piśmie (wezwaniu) z dnia 9 marca 2017 r. przesłano stronie urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. poinformował m. in., że nie złoży wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W związku z tym wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania na podstawie art. 257 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
W sprzeciwie z [...] czerwca 2017 r. skarżący podniósł, że w wyniku zarządzenia z dnia 18 maja 2017 r. został pozbawiony środka odwoławczego. Podniósł, że dysponuje środkami finansowymi, nie należy do osób ubogich. Ponadto wskazał na fakt, iż kilkakrotnie oświadczał, że poniesie koszty adwokata lub radcy prawnego, który sporządzi skargę kasacyjną. Zdaniem skarżącego ze względu na skomplikowany charakter sprawy, żaden adwokat, radca prawy nie chciał się podjąć napisania skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. stronie postępowania sądowoadministracyjnego może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie natomiast do treści art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Rozpoznając sprzeciw, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Od 29 sierpnia 2015 r. wzór ten stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 poz.1257). Niezłożenie prawidłowego formularza w wyznaczonym terminie powoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 252 p.p.s.a. w zw. z art. 257 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie nie dopełniono powyższego obowiązku, pomimo, że stronie skarżącej został przesłany urzędowy formularz wniosku o udzielnie prawa pomocy. Wniosek został skarżącemu doręczony w dniu 15 marca 2017 r. W odpowiedzi na pismo skarżący poinformował, że nie złożył i nie złoży wniosku o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na to, iż ma środki na opłacenie pomocy prawnej tylko żaden adwokat ani radca prawy nie chce się podjąć przygotowania skargi kasacyjnej.
Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że starszy referendarz sądowy zasadnie wydał zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.