Uzasadnienie
W dniu 20 lipca 2006 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga K. Spółki Akcyjnej w K. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] stwierdzającą, że decyzja Naczelnika Gminy G. z dnia [...] sierpnia 1982 r. Nr [...], w części dotyczącej wywłaszczenia od Z. P. na rzecz Skarbu Państwa, na potrzeby Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w K., pod budowę K. nieruchomości położonej we wsi G., oznaczonej w dacie przejęcia jako działki nr [...]- wydana została z naruszeniem prawa, ale nie stwierdzającej nieważności tej decyzji bowiem wywołała ona nieodwracalne skutki prawne oraz stwierdzającej nieważność niniejszej decyzji w części dotyczącej przyznania odszkodowana za wywłaszczenie w/w nieruchomości.
Do skarżącej spółki zostało przesłane pismo Sądu z dnia 25 lipca 2006 r., do którego załączono odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 lipca 2006 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Zarządzeniem z dnia 20 lipca 2006 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k-2). Odpis powyższego pisma wraz z zarządzeniem o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego został doręczony K. Spółce Akcyjnej w K. w dniu 31 lipca 2006 r. (k-18).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Skarżąca spółka została prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu, a odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został jej skutecznie doręczony w dniu 31 lipca 2006 r. (k-18). Termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 7 sierpnia 2006 r.
Skoro strona skarżąca w wyznaczonym terminie nie uiściła należnego wpisu od skargi, to skargę przez nią wniesioną należało odrzucić na podstawie z art. 220 § 3 powołanej ustawy.