Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r.,
Nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości.
W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny:
Decyzją z dnia [...] listopada 1994 r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych z dnia 10 maja 1990 r. – (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w L., przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna Nr [...], w obrębie
Nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej Nr [...], stanowiącej integralną część decyzji.
Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności opisanej decyzji zwrócił się adwokat J. P. – pełnomocnik J. S., J. S., A. S., T. S., wskazując, iż nieruchomość położona przy ul. [...] ul. [...] w L. nie stanowiła własności Skarbu Państwa, a jedynie jego współwłasność, tym samym nie było podstaw do wydania decyzji przekazującej tę nieruchomość na własność gminie.
Dnia [...] grudnia 2009 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...].
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji złożył adwokat J. P. reprezentujący wskazane powyżej osoby, zarzucając organowi naruszenie art. 7 kpa, art. 10 kpa, art. 5 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej w sytuacji, gdy została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa.
W wyniku jego rozpatrzenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, iż nie ma podstaw do uzależniania wydania decyzji od wyniku toczącego się postępowania przed Ministrem Gospodarki w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. Wspomnianym orzeczeniem, na podstawie art. 2 ust. 7 oraz art. 6 ustawy nacjonalizacyjnej z dnia 3 stycznia 1946 r. na własność Skarbu Państwa zostało przejęte przedsiębiorstwo Przemysł [...] i S-ka Spółka Akcyjna w L. ul. [...].
W protokole zdawczo-odbiorczym z dnia 20 października 1950 r. jako nieruchomość stanowiącą integralną część ww. przedsiębiorstwa, została wskazana nieruchomość przy ul. [...] w L. oznaczona Nr hip. [...], rep. [...]. Protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 20 października 1950 r. został zatwierdzony orzeczeniem Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] maja – [...] sierpnia 1952 r., a tym samym całość nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] została przejęta wraz z przedsiębiorstwem Przemysł [...] i S-ka Spółka Akcyjna w L. ul. [...] na własność Skarbu Państwa jako integralny składnik.
Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. Nr [...] Minister Gospodarki stwierdził nieważność orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] maja – [...] sierpnia 1952 r. w zakresie [...] niepodzielnych części nieruchomości gruntowej i budynku mieszkalnego w L. ul. [...] o pow. [...] m2 zapisanej w księdze wieczystej oznaczonej Nr hip. [...], rep. Nr [...]. Decyzja Ministra Gospodarki z [...] maja 2001 r. jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, iż zgromadzona w sprawie dokumentacja wskazuje, iż wnioskodawcy mają w części [...] prawo własności do placu Nr [...] o pow. [...] m2. W postępowaniu toczącym się przed Ministrem Gospodarki wyjaśnione zostało, że z nieruchomości tej zostały wydzielone działki nr [...], nr [...], nr [...]. Minister podkreślił, że zgodnie z pismem Urzędu Miasta L. z dnia 15 marca 2000 r. w wyniku późniejszych podziałów działka nr [...] weszła w skład działki nr [...], działka nr [...] odpowiada działce [...], natomiast działka nr [...] uległa podziałowi na działkę nr [...] i nr [...]. W konsekwencji organ stwierdził, iż brak jest dowodów wskazujących, iż wnioskodawcy dysponują prawem rzeczowym do działki nr [...]. Wobec powyższego uznał także, iż wnioskujący nie posiadają przymiotu strony i nie są zdolni do wszczęcia postępowania administracyjnego.
Pismem z dnia 5 maja 2010 r. J. S., J. S., A. S., T. S. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2010 r. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7 kpa, art. 28 kpa, art. 77 kpa, art. 157 § 3 kpa.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż ustalenia poczynione w przedmiotowej sprawie przez organ są błędne. Skarżący wskazali, że we wniosku o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Wojewody [...] jasno sprecyzowano, że mowa jest o nieruchomość, która objęta jest księgą wieczystą KW nr [...]. Jak dalej wskazali, z przyczyn nie do końca jasnych dla skarżących, organ administracyjny uznał, że chodzi o działkę nr [...]. Skarżący podkreślili, że z uzasadnienia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2001 r. ponad wszelką wątpliwość wynika, że działka nr [...] (a nie [...]), objęta księgą wieczystą KW Nr [...], o łącznej powierzchni [...] m2 została odłączona od działki o powierzchni [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej oznaczonej nr hip. [...], rep. Nr [...].
Ponadto skarżący podnieśli, iż organ nie wyjaśnił rozbieżności wynikające z analizy uzasadnienia Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2001 r. Zdaniem skarżących w uzasadnieniu mowa jest o działce Nr [...], a nie [...], która jest objęta księga wieczystą KW nr [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej ppsa). Sąd uwzględnia skargę uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa tego rozstrzygnięcia jedynie wówczas, gdy uzna, że w sprawie istnieją przesłanki określone w art. 145§1 ppsa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.
| Istotą rozpoznawanej sprawy było ustalenie, czy J. S., J. S., A. S. i T. S. posiadają przymiot strony w rozumieniu |
|art. 157 § 2 kpa w zw. z art. 28 kpa i 156 § 1 kpa, gdyż posiadanie tego przymiotu uprawniało do skutecznego złożenia do Ministra Spraw |
|Wewnętrznych i Administracji wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada |
|1994 r. stwierdzającej nabycia z mocy prawa przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej numerem |
|działki [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW [...]. |
|Stroną – jak określa art. 28 kpa – jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze |
|względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony rozstrzygają przepisy prawa |
|materialnego. Uczestniczenie takiej osoby w postępowaniu administracyjnym samo przez się nie czyni z niej strony. Musi ona wykazać, że ma |
|materialnoprawny interes uczestniczenia w tej sprawie. To dopiero daje jej legitymację strony. Przystępując do rozpatrzenia wniosku o |
|stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji administracyjnej, organ nadzoru we wstępnej fazie postępowania ma obowiązek ustalenia, czy żądanie |
|zgłoszone w tym przedmiocie pochodzi od strony postępowania. Jeśli tak jest i nie zachodzą przeszkody o charakterze przedmiotowym do |
|przeprowadzenia postępowania nadzorczego, organ wszczyna postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie to prowadzone |
|jest z udziałem stron weryfikowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji, bądź ich następców prawnych, a także innych podmiotów, jeżeli wykażą, że|
|są stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 kpa. |
|Tak więc stroną postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oprócz osób, które uczestniczyły w |
|pierwotnym postępowaniu w charakterze stron, mogą być i inne osoby, które żądając stwierdzenia nieważności decyzji wykażą swój interes prawny |
|lub obowiązek – czyli także ten, kto wykaże swój tytuł prawny do objętej postępowaniem nieruchomości. W niniejszej sprawie Sąd w całości |
|podzielił pogląd Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odnośnie faktu, że J. S., J. S., A. S. i T. S. nie mają przymiotu stron w |
|postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r. – bowiem nie przedstawili żadnego tytułu |
|prawnorzeczowego do przedmiotowej nieruchomości, w żaden sposób nie wykazali że nieruchomość ta w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła ich własność |
|lub współwłasność – a w związku z tym nie podlegała komunalizacji. |
|Podstawę prawną decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy |
|wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 i Dz. U. Nr 43, poz. 253). |
|Skarżący nie byli stronami postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją Wojewody [...]. Pozostaje zatem do rozważenia kwestia czy |
|skarżący obecnie posiadają interes prawny lub obowiązek, którego mogłyby dotyczyć skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności kwestionowanej |
|decyzji. W tym zakresie skarżący wywodzą swój interes prawny z faktu, że decyzją z dnia [...] maja 2001 roku Minister Gospodarki stwierdził |
|nieważność orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] maja - [...] sierpnia 1952 roku w zakresie niepodzielnych części nieruchomości |
|gruntowej i budynku mieszkalnego w L. ul. [...] o pow. [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej oznaczonej nr hip. [...] rep. Nr [...]. Z akt|
|sprawy wynika, że na dzień wydania orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 roku o nacjonalizacji Przedsiębiorstwa |
|Przemysłu [...] i s-ka S.A. w L. ul. [...]. Na dzień przejęcia przez państwo ww. Spółki jej współwłaścicielami byli m.in. J. S., J. S., T. S., |
|A. S. (każde z nich po [...] części). Z opinii biegłego z zakresu geodezji znajdującej się w aktach sprawy oraz z uzasadnienia decyzji |
|Ministra Gospodarki z dnia [...] maja |
|2001 roku wynika, że działka o pow. [...] m2 zapisana w księdze wieczystej nr hip. [...] odpowiada działkom [...] o pow. [...] m2 (która |
|następnie weszła wspólnie z działkami nr [...] i [...] w skład działki [...] o pow. [...] m2), [...], której aktualnie odpowiada działka nr |
|[...] o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2(która następnie ulegała podziałowi na działki nr [...] i [...]). Z żadnego dokumentu nie wynika |
|(w tym również z uzasadnienia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2001 r.), że przedmiotowa działka o pow. [...] m2 odpowiada w |
|jakiejś części działce nr [...] będącej przedmiotem komunalizacji decyzją z dnia [...] listopada 1994 roku. Mając na uwadze powyższe |
|okoliczności, w ocenie sądu, organ administracji prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazali w sposób nie budzący wątpliwości, iż są osobami |
|uprawnionymi do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 roku. To skarżący mają |
|obowiązek wykazać, iż są uprawnieni do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej, nie istnieją zaś podstawy do |
|obciążania organu administracji obowiązkiem wykazywania, że skarżącym to uprawnienie przysługuje. |
|Oznacza to, że Minister prawidłowo ocenił, że po stronie skarżących brak jest interesu prawnego wywiedzionego z konkretnej normy prawa, która |
|dawałaby podstawę do uznania skarżących za strony w rozumieniu art. 28 kpa. Prawidłowo zatem organ II instancji uznał, że skarżący nie mogli w |
|tej sytuacji skutecznie żądać wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1994 r. Należy |
|ponadto zaznaczyć, że brak interesu prawnego osoby składającej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji powoduje niedopuszczalność |
|rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w tym przedmiocie, przy czym w sytuacji, gdy już z żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia |
|nieważności decyzji wynika, że podmiot wnoszący żądanie nie ma interesu prawnego, winna nastąpić odmowa wszczęcia postępowania w sprawie |
|stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 kpa. |
|Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. |
|U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji |