Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2004 roku numer [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2004 roku numer [...] Wojewody [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej podniósł, że decyzją z dnia [...] października 1987 roku numer [...] Kierownik Urzędu Dzielnicowego K. ustalił dla [...] Dyrekcji [...] w K. opłatę roczną z tytułu zarządu gruntami wymienionymi w załączniku do tej decyzji.
W dniu 30 kwietnia 2003 roku P. SA [...]. w K. wystąpiły z wnioskiem o stwierdzenie nabycia z mocy prawa, prawa użytkowania wieczystego gruntu oznaczonego jako działka numer [...] o powierzchni [...]oraz prawa własności budynku znajdującego się na tej nieruchomości, położonego w K. przy ulicy [...], dla której to nieruchomości jest urządzona księga wieczysta Kw.[...].
Z odpisu z księgi wieczystej Kw.[...], wydanego w dniu 22 kwietnia 2003 roku wynika, że dziale drugim jako właściciel nieruchomości położonej w K. składającej się z działki gruntu oznaczonej numerem [...] o powierzchni [...], wpisany jest Skarb Państwa.
Decyzją z dnia [...] marca 2004 roku numer [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 roku przez Przedsiębiorstwo [...] w W., prawa użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w K. przy ulicy [...], a składającej się z działki gruntu oznaczonej numerem [...] o powierzchni [...], dla której to nieruchomości jest urządzona księga wieczysta Kw.[...] oraz odmówił nabycia z mocy prawa przez w/w podmiot prawa własności budynku znajdującego się na tej nieruchomości.
Decyzją z dnia [...] maja 2004 roku numer [...] Minister Infrastruktury [...] Wojewody [...].
Na decyzję z dnia [...] maja 2004 roku numer [...] Ministra Infrastruktury skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniosły P. SA w W. Strona skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art.200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 46/00 poz.543 ze zmianami) i art.34 ustawy z dnia 8 września 2000 roku o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. 84/00, poz.948 ze zmianami).
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Decyzją z dnia [...] lipca 2004 roku numer [...], działając z urzędu, Minister Infrastruktury stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] maja 2004 roku numer [...].
W piśmie z dnia 13 września 2005 roku Minister Infrastruktury wskazał, że żadna ze stron postępowania nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2004 roku numer [...], jak również nie złożonego żadnego wniosku o wzruszenie w/w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że P. SA w W. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] maja 2004 roku numer [...]. W dacie wniesienia skargi powyższa decyzja administracyjna pozostawała w obrocie prawnym, a więc wniesienie skargi było prawnie dopuszczalne.
Natomiast poza sporem pozostaje okoliczność, że decyzją z dnia [...] lipca 2004 roku numer [...] Minister Infrastruktury stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] maja 2004 roku numer [...] Ministra Infrastruktury. Z pisma Ministra Infrastruktury z dnia 13 września 2005 roku wynika, że decyzja tegoż organu z [...] lipca 2004 roku jest ostateczna, ponieważ żadna ze stron nie wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy ani nie złożono żadnych innych wniosków w celu wzruszenia tej decyzji.
W tym stanie rzeczy na skutek stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2004 roku numer [...], decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego z skutkiem ex tunc, co oznacza, że sprawa wróciła na etap postępowania odwoławczego.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności uznać należało, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.161 § 1 pkt.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami) orzekł jak w postanowieniu.