Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] marca 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu zażalenia Spółdzielni [...] "[...]" w [...], utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] listopada 2020 r., znak [...], o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z [...] stycznia 2019 r. Spółdzielnia [...] "[...]" wystąpiła o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntu ustanowione dla nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...][...][...], [...], oznaczonej jako działki nr [...] w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], przekształciło się w prawo własności.
Postanowieniem z [...] listopada 2020 r. Prezydent [...] orzekł od odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Organ wskazał, że wśród działek ewidencyjnych wchodzących w skład nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] znajdują się, między innymi, działka nr [...] stanowiąca fragment wału przeciwpowodziowego [...] oraz działki nr [...] i [...] o przewidzianej funkcji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - dojazd (ulica dojazdowa). Z kolei w ewidencji gruntów i budynków oraz księdze wieczystej działki nr [...] i [...] oznaczone są jako drogi (symbol dr).
W ocenie organu pierwszej instancji, prawnie niedopuszczalne jest aby nieruchomość składająca się z kilku działek ewidencyjnych była przedmiotem różnorodnych praw. Dlatego w sytuacji, gdy część działek nie spełnia warunków ustawowych prawo użytkowania wieczystego całej nieruchomości nie może podlegać przekształceniu we własność.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółdzielnia [...] "[...]" podnosząc, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo potraktował każdą z działek jako odrębną nieruchomość. Skarżąca podniosła również, że na części działek są obiekty i urządzenia umożliwiające prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Ponadto, zarzuciła naruszenie art. 218 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, to jest pominięcie posiadanych dokumentów (operatów szacunkowych) wskazujących na mieszkalny charakter przedmiotowej nieruchomości.
Postanowieniem z [...] marca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] listopada 2020 r.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 217, art. 218 i art. 219 k.p.a., a także art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Kolegium wskazało, powołując się na treść księgi wieczystej, że przedmiotowa nieruchomość składa się z następujących działek ewidencyjnych: 1) nr [...], ulica [...], sposób korzystania DR - drogi, 2) nr [...], ulica [...], sposób korzystania B - tereny mieszkaniowe, 3) nr [...], ulica [...], sposób korzystania B - tereny mieszkaniowe, 4) nr [...], ulica [...], sposób korzystania B - tereny mieszkaniowe, 5) nr [...], ulica [...], sposób korzystania B - tereny mieszkaniowe, 6) [...], ulica [...], sposób korzystania DR - drogi, 7) nr [...], ulica [...], sposób korzystania DR - drogi, 8) nr [...], ulica [...], sposób korzystania DR - drogi, 9) nr [...], ulica [...], sposób korzystania DR - drogi, 10) nr [...], ulica A[...], sposób korzystania DR - drogi, 11) nr [...], ulica [...], sposób korzystania DR - drogi, 12) nr [...], ulica [...], sposób korzystania DR - drogi, 13) nr [...], ulica [...],[...], sposób korzystania DR- drogi i 14) nr [...], ulica [...],[...],[...], sposób korzystania TR - tereny różne. Organ dodał, że obszar całej nieruchomości wynosi [...]ha.
Kolegium podniosło, że ustalenia wynikające z księgi wieczystej potwierdzają wypisy z ewidencji gruntów i budynków. Przy tym działka nr [...] została w ewidencji oznaczona jako użytek dr oraz B - zabudowana budynkiem o funkcji innej niż mieszkalna. Z ewidencji wynika również, że działka nr [...] jest zabudowana budynkiem o funkcji mieszkalnej, natomiast działki nr [...],[...] i [...] zabudowane są budynkami o funkcji innej niż mieszkalna. Ponadto, powierzchnia budynków o charakterze innym niż mieszkalny nie przekracza 30% powierzchni wszystkich budynków położonych na przedmiotowej nieruchomości.
W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni pojęcia nieruchomości gruntowej. Działki ewidencyjnej nr [...], choć nie zabudowanej, nie można bowiem traktować jako odrębnej nieruchomości. Znajduje to potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z 21 marca 2013 r., sygn. akt III CZP 8/13. Skoro zatem działka nr [...] wymieniona jest w księdze wieczystej nr [...]obok innych działek, to stanowi ona jedynie część gruntu w rozumieniu art. 1a ustawy z 20 lipca 2018 r. i jako taka nie musi być zabudowana, aby doszło do przekształcenia (skoro nieruchomość ta w innej części jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i spełniony został warunek nieprzekroczenia 30 % powierzchni użytkowej wszystkich budynków przez inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane).
Zdaniem Kolegium, przekształcenie przedmiotowej nieruchomości wykluczają jednak zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]. Plan ten został przyjęty uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2000 r. i jest aktem prawa miejscowego. Organ podniósł, że w § 20 powołanej uchwały ustalono podstawowy układ komunikacji pieszej, do której zalicza się ciągi pieszo - jezdne oznaczone, między innymi, symbolem 43KP. W zakresie komunikacji rowerowej plan ustala obowiązek wprowadzania wydzielonych ścieżek rowerowych w liniach rozgraniczających ulic i ciągów pieszych oznaczonych m. in. symbolem 43KP (§ 21 uchwały).
Z kolei w § 36 uchwały wyznaczono zasięg miejskich terenów wypoczynku obejmujący m.in. ciąg pieszy wzdłuż wału przeciwpowodziowego Wisły (43KP). Z powyższego wynika, że funkcją działki o nr [...] (oznaczonej symbolem 43KP) jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ciąg pieszo - rowerowy.
W tej sytuacji organ odwoławczy podzielił ocenę organu pierwszej instancji, że w tym zakresie część nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] nie jest gruntem zabudowanym na cele mieszkaniowe i nie może ulec przekształceniu.
Organ nie podzielił natomiast stanowiska organu pierwszej instancji aby drogi oznaczone nr [...] i [...] były drogami publicznymi. W aktach sprawy brak jest bowiem uchwał zaliczających ul. [...] i ul. [...] do dróg gminnych.
Końcowo Kolegium podniosło, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 218 k.p.a. poprzez pominięcie oceny posiadanych dokumentów (operatów szacunkowych) wskazujących na mieszkalny charakter przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, operat szacunkowy sporządzony w innym celu i na podstawie innych przepisów nie może być bowiem przydany do oceny aktualnego charakteru zabudowy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosła Spółdzielnia [...] "[...]" w [...]
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1) przepisów prawa procesowego, to jest art. 6 k.p.a. poprzez niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie wszystkich niezbędnych w niniejszej sprawie przepisów prawa oraz kierunku orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie zasad stosowania ustawy z 20 lipca 2018 r., w zakresie definicji gruntu, nieruchomości, obowiązku organu zbadania stanu faktycznego i wyjaśnienia wszystkich niejasności oraz oparcia przez organy swoich działań i decyzji, to jest w tym wypadku wydawanego zaświadczenia, a następnie wydanego przez organ odwoławczy postanowienia na aktualnym stanie faktycznym oraz wszystkich dostępnych danych odzwierciedlających stan faktyczny, co doprowadziło do naruszenia zasady praworządności postępowania, która jest podstawową zasadą postępowania administracyjnego,
- 2) przepisów prawa procesowego, to jest art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności, tak faktycznych jak i prawnych, to jest niezbadanie stanu faktycznego sprawy i wszelkiej dostępnej dokumentacji w sprawie, wszelkich ewentualnych wątpliwości stanu faktycznego niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do decyzji niezgodnej ze stanem faktycznym oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu społeczny i słusznego interesu obywateli,
- 3) przepisów prawa procesowego, to jest art. 217 i 218 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. i potwierdzenie faktu albo stanu prawnego wynikających nie tylko z prowadzonej ewidencji, rejestrów, a także z innych danych znajdujących się w posiadaniu organu wydającego zaświadczenie, w szczególności w zakresie funkcji przedmiotowego budynku i gruntu zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a.,
- 3) przepisów prawa procesowego poprzez pominięcie wszelkich znajdujących się w posiadaniu organu oraz skarżącej planów, decyzji, inwentaryzacji powykonawczej, potwierdzających że na działkach gruntu, co do których skarżąca stara się o wydanie przedmiotowego zaświadczenia znajdują się urządzenia infrastruktury (budowlane), służące funkcjom mieszkaniowym wszystkich budynków mieszkalnych na całej nieruchomości,
- 4) przepisów prawa materialnego, to jest art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 3 i 5 ustawy z 20 lipca 2018 r. poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 5) przepisów prawa materialnego, to jest art. 1 ust 2 pkt 3 ustawy z 20 lipca 2018 r. w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez ich błędną interpretację lub niezastosowanie, wyrażającą się w pominięciu ustawowej definicji urządzeń budowlanych, przez które to urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki, co skutkowało niezakwalifikowaniem przez organ wszelkich urządzeń położonych na danej nieruchomości jako urządzeń potrzebnych do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych,
- 6) przepisów prawa materialnego, to jest art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie i ustalenie, że o sposobie kwalifikacji budynku (gruntu) dla celów gospodarki nieruchomościami decydują funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków, mimo że art. 1 ust. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. jasno określa, które grunty są zabudowane na cele mieszkaniowe i powyższa ustawa nie odsyła do innych przepisów aby ustalić jakie grunty są zabudowane na cele mieszkaniowe, a określa to wprost w art. 1 ust. 1,
- 7) przepisów prawa materialnego, to jest § 7 uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z [...] sierpnia 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niewzięcie pod uwagę, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenach przeznaczonych w całości pod budownictwo mieszkaniowe.
Tożsame zarzuty skarżąca podniosła wobec postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji.
Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania.
W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
W piśmie procesowym z [...] lipca 2021 r. skarżąca podtrzymała stanowisko w sprawie wnosząc jednocześnie o wyznaczenie rozprawy w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] listopada 2020 r. o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U z 2020 r., poz. 139), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą z 20 lipca 2018 r.".
W myśl art. 1 ust. 1 powołanej ustawy przekształcenie praw przynależnych do tego rodzaju gruntów następuje z mocy prawa z dniem 1 stycznia 2019 r. Grunty objęte powyższą regulacją zdefiniowano natomiast w art. 1 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub zabudowane na cele mieszkaniowe budynkami jedno lub wielorodzinnymi wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Przepisy ustawy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie (art. 1a ustawy).
Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek, co z kolei wynika z art. 4 ust. 2 ustawy.
Tryb wydawania zaświadczeń uregulowano w art. 217 - 220 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej zwanej "k.p.a.". W myśl art. 218 § 1 k.p.a., zaświadczenie ma na celu potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie zaś do art. 218 § 2 k.p.a., przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to ma jedynie charakter pomocniczy i nie podlega rygorom pełnego postępowania dowodowego. Ma to o tyle istotne znaczenie, że tego rodzaju postępowanie ma charakter uproszczony a organ wydaje zaświadczenie na podstawie dokumentów, które są w jego posiadaniu, przede wszystkim ewidencji i rejestrów.
Wobec tego postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Postępowanie to sprowadza się wyłącznie do zbadania okoliczności wynikających z ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia czy te dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów lub stanu prawnego, którego potwierdzenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry, mogą zawierać żądane dane. W tym postępowaniu niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń faktycznych i prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie jest aktem wiedzy organu i potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu (faktycznego, prawnego) na podstawie posiadanych danych. Pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organu należy interpretować ściśle.
Nie są to nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów, ani też, co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy wniosek skarżącej o przekształcenie dotyczył nieruchomości składającej się z czternastu działek ewidencyjnych o łącznej pow. [...]ha (księga wieczysta nr [...]), w tym działki nr [...] o pow. [...] m2. Z powołanej księgi wynika również, że działka nr [...] jest w niej oznaczona jako tereny różne ("Tr"). Identyczne oznaczenie zawierają również wpisy w znajdującej się w aktach sprawy ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla przedmiotowej dzialki. Z kolei, ze znajdującego się w aktach sprawy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że funkcją przedmiotowej działki (oznaczonej w tym planie symbolem "43KP") jest ciąg pieszo – rowerowy wzdłuż wału przeciwpowodziowego Wisły.
Jak trafnie podniósł organ odwoławczy, w ustawie z 20 lipca 2018 r. nie zdefiniowano pojęcia nieruchomości. Do tej definicji należy zatem stosować przepisy ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.c." Zgodnie z art. 46 § 1 k.c. nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Stosownie natomiast do art. 24 ust. 1 zd. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r. poz. 2204) dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W uchwale z 21 marca 2013 r. sygn. akt III CZP 8/13 (OSNC 2013/9/108), Sąd Najwyższy podniósł, że w orzecznictwie tego sądu dominuje koncepcja przewidująca pierwszeństwo wieczystoksięgowego modelu nieruchomości.
W myśl tej koncepcji nieruchomością jest część powierzchni ziemskiej, dla której urządzono księgę wieczystą. Sąd Najwyższy podkreślił, że gdy dla określonej nieruchomości zostanie założona księga wieczysta, obowiązuje reguła "jedna księga wieczysta - jedna nieruchomość", odnosząca się także do graniczących ze sobą nieruchomości, które stanowią własność tej samej osoby, a ponadto do nieruchomości stanowiących całość gospodarczą, ale nie graniczących ze sobą. Zdaniem Sądu Najwyższego, odmienny pogląd godzi w podstawową funkcję ksiąg wieczystych, jaką jest ustalenie stanu prawnego wpisanej do księgi wieczystej nieruchomości, jako odrębnego przedmiotu własności i samoistnego przedmiotu obrotu prawnego. Uznanie zatem księgi wieczystej za czynnik wyodrębniający nieruchomość najlepiej zapewnia bezpieczeństwo obrotu nieruchomościami, a względy systemowe sprzeciwiają się przypisywaniu pojęciu nieruchomości gruntowej innego znaczenia w obrębie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 46 § 1 k.c. Powołany pogląd Sądu Najwyższego sąd w składzie orzekającym podziela.
W tej sytuacji prawidłowo uznało Kolegium, że wymieniona obok innych działek w księdze wieczystej działka nr [...] stanowi jedynie część gruntu w rozumieniu art. 1a ustawy z 20 lipca 2018 r. Sama zatem okoliczność braku zabudowy powołanej działki nie stanowi przeszkody do przekształcenia nieruchomości. Taką jednak przeszkodę, jak trafnie ocenił organ odwoławczy, stanowią zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym wskazano, że funkcją działki nr [...] (oznaczonej w planie symbolem "43KP") jest ciąg pieszo – rowerowy, wzdłuż wału przeciwpowodziowego [...]. W powyższym zakresie części przedmiotowej nieruchomości nie można zatem uznać za grunt zabudowany na cele mieszkaniowe.
Tym samym, nie można uznać, że nieruchomość ta podlega przekształceniu na podstawie przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r. W tej sytuacji wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mogła mieć podniesiona w skardze argumentacja o faktycznym posadowieniu na ww. części nieruchomości (tj. działce nr [...]) terenu zielonego, boiska i placu zabaw dla dzieci czy zbiorników (zagłębień) służących zbieraniu wód opadowych z ulic [...],[...] i [...], a także pominięciu przez organy, wbrew obowiązkom wynikającym z art. 218 k.p.a., ustaleń zawartych w posiadanych dokumentach (operatach szacunkowych) dotyczących mieszkalnego charakteru przedmiotowej nieruchomości. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że zaświadczenie jest aktem wiedzy organu i potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu na podstawie posiadanych danych. Przy tym, pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organu musi być interpretowane ściśle.
Nie są to nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., ani też oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów. Nie są to również, co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie.
Wobec powyższego Sąd podzielił ocenę organów, że w odniesieniu do nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o przekształceniu, gdyż nieruchomości tej nie można uznać za grunt zabudowany na cele mieszkaniowe w rozumieniu przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r. Tym samym niezasadne okazały się podniesione w skardze i piśmie procesowym z [...] lipca 2021 r. zarzuty naruszenia art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 3 i 5 i art. 1 ust 2 pkt 3 ustawy z 20 lipca 2018 r. w związku z art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, a także przepisów postępowania, to jest art. 6, art. 7, art. 217 i art. 218 k.p.a.
Ponadto, Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, dowodu z aktu notarialnego z [...] stycznia 1984 r. oraz operatu szacunkowego z [...] września 2016 r. Zgodnie z art. 133 § 1 powołanej ustawy, sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Powołane przez skarżącą dokumenty w tych aktach się znajdują, a tym samym przeprowadzenie dowodu ze zgromadzonych w nich dokumentów uznać trzeba za zbędne.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 powołanej ustawy. Powołane przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.