Uzasadnienie
Decyzją z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także jako organ/kolegium) utrzymało w mocy własną decyzję z [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji kolegium z [...] maja 2005 r. nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Zarządu Dzielnicy [...] [...] [...] z [...] grudnia 1991 r. nr [...] którą ustanowiono na rzecz [...] Spółdzielni [...] w [...] użytkowanie wieczyste gruntu położonego przy ul. [...] – [...] – [...] – [...] w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] przy ul. [...] o pow. [...] m2.
Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] Spółdzielnia [...] (dalej jako skarżąca), zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2, art. 7, 77 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej jako kpa), a także art. 190 ust. 4 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019, poz. 2167, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, (art. 134 § 1 ppsa) i stosownie do art. 135 ppsa Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w pierwszej instancji.
Stroną postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji był S.K., do którego skierowane zostały obie decyzje. Jak wynika z odpisu aktu poświadczenia dziedziczenia, S. K. zmarł [...] lipca 2016 r.– a zatem przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji. Konsekwencją śmierci osoby fizycznej jest utrata przez taką osobę zdolności prawnej i tym samym zdolności do bycia stroną postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w stosunku do osoby zmarłej nie można prowadzić postępowania ani wydać decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowany został pogląd, że wydanie decyzji w takich okolicznościach wiąże się z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, niezależnie od tego, czy organ wiedział o śmierci strony jak również od tego, czy jego niewiedza była zawiniona (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1389/17). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten podziela.
Z aktu poświadczenia dziedziczenia repertorium [...] nr [...] wynika, że spadek po zmarłym nabyła w całości K. K. – która nie była stroną postępowania w niniejszej sprawie. Wobec powyższego skutkiem skierowania zaskarżonej decyzji do osoby zmarłej stało się pozbawienie spadkobiercy S. K. prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 30 § 4 kpa spadkobiercy strony wchodzą do postępowania z mocy samego prawa, a zatem muszą mieć zapewniony udział w postępowaniu i możliwość przedstawienia swego stanowiska w sprawie.
Niezależnie zatem od podniesionych w skardze zarzutów należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w pierwszej instancji, z uwagi na wydanie ich w warunkach rażącego naruszenia prawa i dlatego na podstawie art. 145 § 2 w zw. z art. 135 ppsa orzeczono jak w sentencji. Rozpoznając ponownie sprawę organ ustali krąg stron postępowania z uwzględnieniem następcy prawnego S. K. i przeprowadzi postępowanie z jego udziałem. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).