Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005 roku numer [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2005 roku nr [...] orzekającej o zezwoleniu Prezydentowi Miasta K. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w K., obręb [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha, arkusz mapy [...] oraz działka nr [...] o pow. [...] ha, arkusz mapy [...], zapisanej w księdze wieczystej [...] nr [...], stanowiącej współwłasność Z. i C. Z. oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu organ administracji publicznej podał, że na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2004 roku o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej - tzw. drugiej przeprawy przez rzekę [...] w ciągu drogi krajowej nr [...], część nieruchomości stanowiącej współwłasność Z. i C. Z, oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. [...] ha oraz działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], przeznaczona została na część pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2004 roku Wojewoda [...] orzekł o zezwoleniu Prezydentowi Miasta K. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości będącej własnością Z i C. Z, stanowiącej działki opisane wyżej. Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez Z. i C Z. od powyższej decyzji, organ II instancji uznał, że zostały spełnione przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm).
Przepis ten głosi, że po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (którego uprawnienia i zadania w przedmiotowej sprawie wykonuje Prezydent Miasta K.), udziela w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe, zgodnie zaś z art. 17 ust. 2 powołanej ustawy - decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Organ II instancji podkreślił, że w piśmie z [...] listopada 2004 roku Prezydent Miasta K. wskazał, że nieruchomość obejmująca działki nr [...] i [...] została przeznaczona na realizację celu publicznego jakim jest budowa drogi krajowej nr [...], a decyzja o niezwłocznym zajęciu pasa gruntu stanowi tytuł władania nieruchomością niezbędny do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Jednocześnie wskazał, że uzyskanie pozwolenia na budowę jest warunkiem koniecznym uzyskania dofinansowania realizacji inwestycji ze środków Sektora Programu Operacyjnego "[...]", co umożliwi odciążenie tej części inwestycji ze środków miasta.
Ustosunkowując się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, organ II instancji wyjaśnił, że w istocie dotyczą one postępowania wywłaszczeniowego, ale jest to odrębne postępowanie, które podlega badaniu przez organ wyższego stopnia w odrębnym postępowaniu i nie ma związku z postępowaniem dotyczącym niezwłocznego zajęcia nieruchomości.
Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2005 roku wnieśli Z i C. Z. wskazując, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie jest finansowana z budżetu miasta i dlatego Prezydent Miasta K. nie miał legitymacji prawnej do wystąpienia do Wojewody z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie nieruchomości stanowiącej własność skarżących. Wojewoda [...] wydał zaskarżoną decyzję i nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności tylko dlatego, że Prezydent Miasta K. nie chciał ze skarżącymi negocjować sprawy nabycia nieruchomości w drodze umowy cywilno-prawnej, lecz wdrożył procedurę wywłaszczeniową. Zdaniem skarżących brak jest podstaw do wydania zaskarżonej decyzji, gdyż wyrażają oni zgodę na wejście na nieruchomość jak i na jej zbycie, pod warunkiem zapłaty za nią godziwej ceny.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, z. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta sprowadza się do oceny przez sąd, czy organ administracji publicznej przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie były przepisy art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. nr 80. poz. 721 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 1 ust. 2 ustawa ta ma zastosowanie także do dróg w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetów tych miast, z tym że uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w odniesieniu do tych dróg, wykonuje właściwy zarządca drogi. Ustawa ta ma szczególny charakter wyrażający się w treści jej przepisów, których intencją jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg procesu budowlanego inwestycji drogowych. Powołana ustawa ma na celu uproszczenie, a w konsekwencji przyspieszenie postępowań w celu nabycia nieruchomości pod drogi krajowe oraz drogi w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetów tych miast.
Na podst. art. 17 ust. 1 tej ustawy, po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (którego uprawnienia na podst. art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku w zw. z art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 roku nr 71, poz. 838 ze zm.) wykonuje w przedmiotowej sprawie właściwy zarządca drogi tj. Prezydent Miasta K.) w uzasadnionych wypadkach udziela w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe.
Ponadto z treści art. 17 ust. 2 wynika. że jeżeli jest niezbędne wykazanie prawa do dysponowania ta nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, to decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 roku Wojewoda [...]ustalił lokalizację nowego przebiegu drogi w Granicach miasta K. (przeprawa przez [...]) i gminy S. i zatwierdził projekt podziału nieruchomości m.in. działki stanowiącej współwłasność Z. Z. i C. Z. (KW [...]) oznaczonej nr [...], na działki [...] o pow. [...] m2 i [...]o pow. [...]m2. Z adnotacji zawartej na tej decyzji wynika, że stała się ostateczna z dniem [...] lutego 2004 roku. Oznacza to, że w dacie wydawania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] stycznia 2005 roku w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja z dnia [...] stycznia 2004 roku zatwierdzająca projekt podziału na dwie działki oznaczone numerami [...] i [...].
Z akt sprawy wynika również, że skarżący zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, które to postępowanie w dniu wydania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nie zostało zakończone. Prezydent Miasta K. wskazał również w piśmie z dnia [...] listopada 2004 roku, że nieruchomość stanowiąca działki [...] i [...] została przeznaczona na realizację celu publicznego jakim jest budowa drogi nr [...], a decyzja o niezwłocznym zajęciu stanowi tytuł władania niezbędny do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Uzyskanie zaś pozwolenia na budowę jest warunkiem koniecznym uzyskania dofinansowania inwestycji ze środków Sektorowego Programu Operacyjnego "[...]", co umożliwi odciążenie tej części finansowania inwestycji ze środków miasta.Okoliczności te wskazują, że organ administracji publicznej miał postawy do uznania, że zachodzi uzasadniona konieczność do wydania decyzji, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy.
Za niezasadny tym samym należy uznać zarzut podniesiony w skardze, że inwestycja nie jest finansowana z budżetu Miasta K.. Natomiast zarzuty dotyczące sposobu prowadzonego postępowania wywłaszczeniowego mogą być podnoszone w odrębnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym tej kwestii.
Z przytoczonych względów sąd na podstawie art. 151 ustawy a dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 154 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.