Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] maja 2004r. znak [...] przyznającą D. M. zasiłek celowy w wysokości [...] zł. z przeznaczeniem: na dożywianie [...] zł. w czerwcu, [...] zł. na dożywianie w lipcu, [...] zł. na dopłatę do czynszu za czerwiec i lipiec.
W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy 12 marca 2004r. o pomocy społecznej / Dz. U Nr. 64 poz. 593/ pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia, a osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współudziału w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Zatem osoba ubiegająca się o pomoc społeczną winna we własnym zakresie podejmować wszelkie działania w celu poprawienia swojej sytuacji życiowej i materialnej, a ośrodki pomocy społecznej nie mogą ponosić wszystkich kosztów utrzymania wnioskodawcy.
Organ pomocy społecznej udzielający takiej pomocy przy rozpoznawaniu wniosków w przypadku niedostatecznej ilości środków na tę pomoc, uwzględnia sytuację poszczególnych osób jak i musi mieć na względzie ilość środków.
Zgodnie z art. 39 ust. l ustawy z dnia 11 marca 2004r. o pomocy społecznej zasiłek celowy z pomocy społecznej może zostać przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej.
Przyznanie zasiłku celowego następuje w drodze uznania administracyjnego. Oznacza to, że ośrodek pomocy społecznej nie ma obowiązku jego przyznania, tym bardziej w żądanej przez wnioskodawcę wysokości. Przepisy ustawy o pomocy społecznej nie wskazują wysokości zasiłków celowych, natomiast wielkość takiego zasiłku jest określona potrzebami wnioskodawcy, a także, możliwościami finansowymi ośrodka pomocy społecznej.
Na powyższą decyzję wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. M. W skardze zarzuca, naruszanie art. 138 §1 pkt.1 kpa oraz 105 kpa. Na rozprawie skarżąca zmodyfikowała zarzut skargi, wskazując, że uzasadnienie decyzji narusza art. 107 kpa, ponieważ nie omówiono w nim stanu faktycznego. Organ nie wykazał jakimi środkami dysponował w miesiącu czerwcu i lipcu na pomoc społeczną w 2004 r. jak również nie wskazał ilu osobom udzielił pomocy. Ponadto skarżąca podniosła, że uzasadnienie decyzji narusza jej poczucie godności w tej części w której organ pisze " wnioskodawca nie może oczekiwać wieloletniego utrzymania przez ośrodek pomocy społecznej poprzez comiesięczne zasiłki celowe".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga jest uzasadniona.
Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, do czego sąd administracyjny powołany jest w myśl art. 3 § 1 pkt.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdził, że zarówno decyzja ostateczna jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, co nie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 listopada 1994r. w sprawie III ARN 55/94 OSNAPiUS nr 7 poz.83 uznał " Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art.80 kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 §1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (art. 7 kpa)".
Pogląd ten w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Rzeczą organu orzekającego w drugiej instancji było sprawdzenie, czy faktycznie organ pierwszej instancji nie dysponował niezbędnymi środkami finansowymi, ażeby przyznać skarżącej wyższy zasiłek celowy. Możliwości płatnicze Ośrodka Pomocy Społecznej [...] M. m. W. powinny jednoznacznie wynikać z ustaleń poczynionych w zaskarżonej decyzji. Za gołosłowne uznać należy stwierdzenie, że ośrodek nie posiada wystarczających środków, bez wskazania jakiegokolwiek dowodu dla uprawdopodobnienia tego stanowiska. Organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością (art. 7 i 77 k.p.a.). Dotyczy to nie tylko ustalenia przesłanek, jakie według przepisów ustawy o pomocy społecznej powinna spełniać skarżąca, ażeby przyznać jej świadczenie, ale również okoliczności, które decydują o przyznaniu zasiłku w niższej niż w oczekiwanej przez skarżącą wysokości.
Przepis art. 107 k.p.a nakłada na wszystkie organy administracji publicznej obowiązek uzasadnienia faktycznego i prawnego wydawanych decyzji. Uchybienie tym rygorom uniemożliwia sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi zauważyć należy, że przepis art. 8 kpa nakłada na organ przeprowadzenie postępowania w taki sposób by pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa. Sugestie zawarte w decyzji organu zajmującego się pomocą społeczną, że skarżąca nie może oczekiwać wieloletniego utrzymywania przez Państwo, w którego imieniu ten organ właśnie taką pomoc sprawuje, nie są zgodne z cytowaną dyrektywą art. 8 kpa.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wymienione braki w wyjaśnieniu sprawy wskazują, że jej rozstrzygnięcie nastąpiło z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 i 107 kpa, zaś uchybienie tym przepisom pozostaje w związku z treścią zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, co powoduje ich uchylenie na podstawie art. 145 §1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz U. NR.153 poz. 1270 /. Na podstawie art. 152 tej ustawy orzeczono o nie wykonalności zaskarżonej decyzji.