Uzasadnienie
Burmistrz Miasta M., decyzją z [...] grudnia 2013 r. w [...], odmówił W.K. przyznania pomocy finansowej dla osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego na R. K. Z treści decyzji wynika, że podstawą materialnoprawną jej wydania stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego.
W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez W. K. od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. w [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na R. K. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. K. opisała szczegółowo stan zdrowia syna R. K. którym się opiekuje i podniosła, że nie ubiega się o świadczenie pielęgnacyjne na syna a jedynie o dodatek opiekuńczy niezależny od dochodu.
Ustanowiony z urzędu dla skarżącej pełnomocnik w osobie r.pr. K. B. na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. poparł skargę wniesioną przez skarżącą i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Granice przedmiotowe orzekania przez organ odwoławczy zakreśla decyzja organu I instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy może orzekać tylko w przedmiocie, który był przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji organu I instancji od której wniesiono skutecznie odwołanie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ I instancji była pomoc finansowa dla osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego przewidziana w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, regulowana przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (Dz. U. z 29 marca 2013 r. poz.413).
Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., jako organ odwoławczy przedmiotem zaskarżonej decyzji uczyniło świadczenie pielęgnacyjne o którym nie rozstrzygał organ I instancji. Przy czym nie ulega wątpliwości, że nie nastąpiła pomyłka w oznaczeniu przedmiotu rozstrzygnięcia decyzji I instancji przez organ odwoławczy. Całość bowiem rozważań organu odwoławczego zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sprowadza się do art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w ogóle organ nie odwołuje się do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 26 marca 2013 r. a konkluzja sprowadza się do stwierdzenia, że w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, która nie pozwala na przyznanie wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego.
Utrzymując więc w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie, który w ogóle nie stanowił rozpoznania przez organ I instancji organ odwoławczy rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności takiej decyzji, określona w art.156 § 1 pkt 2 kpa.
Ponownie rozpoznając odwołanie W. K.od decyzji Burmistrza Miasta M. z [...] grudnia 2013 r. organ odwoławczy odniesie się do przedmiotu tej decyzji jakim jest odmowa przyznania pomocy finansowej dla osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego.
Z powyższych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.