Uzasadnienie
Pismem z 11 kwietnia 2024 r. B. W. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 1 lutego 2024 r., nr SKO.4000-2484/2023, uchylającą decyzję Wójta Gminy Dębe Wielkie z 17 listopada 2023 r., nr ŚR 4412-35/23 o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad E. M. i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji w całości.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, że w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej jako: p.p.s.a.), uwzględniło złożoną skargę w całości i decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 20 maja 2024 r., nr SKO.4001-830/2024 uchyliło zaskarżoną decyzję z 1 lutego 2024 r. oraz decyzję Wójta Gminy Dębe Wielkie z 17 listopada 2023 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Pismem z 28 czerwca 2024 r. organ poinformował tut. Sąd, że skarżąca nie wniosła sprzeciwu od decyzji z 20 maja 2024 r.
Pismem z 17 lipca 2024 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania sądowego, wskazując, że wobec uwzględnienia przez organ w całości jej żądania, skarga pozostaje bezprzedmiotowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże, sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z treści powołanego przepisu wynika, że strona skarżąca jest dysponentem skargi i Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 60 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie, skarżąca, w piśmie z 17 lipca 2024 r. nadesłanym do tut. Sądu, oświadczyła, że wniesiona przez nią skarga stała się bezprzedmiotowa i wnosi o umorzenie postępowania sądowego. Sąd przyjął, że pismo to stanowi wniosek o cofnięcie skargi zgodnie z art. 60 p.p.s.a. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że ta czynność dyspozytywna strony nie stanowi obejścia prawa ani nie prowadzi do utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.