Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] orzekającą o skierowaniu i umieszczeniu małoletniego do domu pomocy społecznej.
Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wyrokiem z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy [...] w [...] Wydział Cywilny orzekł w pkt IV o umieszczeniu małoletniego J. G. w domu pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży.
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] orzekł o skierowaniu małoletniego J. G. do domu pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży [...] (pkt 1) oraz umieścił ww. osobę w Domu Pomocy Społecznej "[...]" przy ul. [...] w [...] (pkt 2) i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 3).
W uzasadnieniu orzeczenia powołał treść art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182) i stwierdził, że małoletni wymaga całodobowej opieki z powodu stanu zdrowia. Ustalił ponadto, iż nie ma możliwości zapewnienia mu usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania. Zostały zatem spełnione przesłanki do skierowania go do domu pomocy społecznej.
Dodał, że z uwagi na konieczność realizacji uprzednio wskazanego wyroku Sądu decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. G. wnosząc o wstrzymanie umieszczenia jego syna – J. G. - w Domu Pomocy Społecznej "[...]".
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] orzekającą o skierowaniu i umieszczeniu małoletniego do domu pomocy społecznej.
0Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że Prezydent [...] wykonywał prawomocny wyrok Sądu powszechnego w przedmiocie umieszczenia dziecka w domu pomocy społecznej. Sąd Okręgowy [...] w [...] Wydział [...] Cywilny wyrokiem z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...] orzekł o umieszczeniu J. G. w domu pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży (pkt IV orzeczenia). Organ administracji nie działał zatem w sprawie w sferze swobodnego uznania, lecz był związany wskazanym orzeczeniem. Prezydent i Kolegium nie były władne do wstrzymania wykonania wyroku sądu powszechnego.
Skargę na powyższą decyzję wniósł A. G. Opisał w niej swoją sytuację rodzinną. Podniósł, że jego syn skończy [...] lat w lipcu 2014 r. Jednocześnie wskazał, iż syn emocjonalnie reaguje na informacje o przeniesieniu i z tego względu wniósł o umożliwienie mu pozostania w aktualnym ośrodku do czasu pełnoletności.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisku w sprawie oraz wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W piśmie z dnia 21 lutego 2014 r. skarżący wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i wskazał, że podejmując decyzję Sąd oparł się na zeznaniach Dyrektora Domu Pomocy Społecznej, w którym syn przebywa. W jego odczuciu zeznania te były krzywdzące.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna.
Ponadto zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ww. ustawy, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Skarga nie jest zasadna, a zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa.
Na wstępie przywołać należy, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] marca 20012 r sygn. akt [...] Sąd Okręgowy [...] w [...] Wydział Cywilny (pkt IV orzeczenia) umieścił małoletniego J. G., urodzonego [...] lipca 1996 r. w [...] w domu pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży.
Powyżej wskazane orzeczenie, zgodnie z art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, jako prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Powyższe oznacza, że użyte określenie "inne sądy i inne organy" i przewidziany powołanym przepisem zakres związania odnosi się między innymi do sądów administracyjnych, ale także do organów administracji publicznej i organów samorządu terytorialnego. Podobnie orzekł WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 473/07, w którym stwierdził, że: "swoistość mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego (art. 365 § 1 k.p.c.) wyraża się w tym, że obejmuje także inne sądy i organy, w tym także orzekające w postępowaniu administracyjnym. Organy te muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu, a żaden organ wskazany w tym przepisie nie może swych rozstrzygnięć oprzeć na twierdzeniu przeciwnym".
W literaturze podkreśla się, iż prawomocne orzeczenie pociąga za sobą konsekwencje, że nikt nie może negować faktu orzeczenia i jego określonej treści (T. Ereciński i in. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem W-wa 1989 r., t. II s. 590).
Będąc związany treścią powyższego orzeczenia Prezydent [...], prawidłowo przystąpił do jego realizacji, poprzez wydanie decyzji w przedmiocie skierowania małoletniego J. G. do Domu Pomocy Społecznej dla dzieci i młodzieży [...] i umieścił go w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w [...], a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy.
Prawidłowo zatem organ I instancji wskazał art. 54 ust. 1, art. 56 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz.182 ze zm.), jako podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia. Przy czym zauważyć należy, iż z tego ostatniego przepisu wynika, że decyzje o skierowaniu do domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwy dla tej osoby w dniu jej skierowania do domu pomocy społecznej. Przyznanie zaś świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej (art. 106 ustawy o pomocy społecznej).
W tym stanie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego o pozostawieniu J. G. w obecnym miejscu pobytu – tj. domu dziecka. Uznanie bowiem powyższego argumentu stanowiłoby zaprzeczenie związania prawomocnym orzeczeniem sądu - co w istocie naruszyłoby konstytucyjną zasadę wskazującą, że organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa.
Rozumiejąc sytuację skarżącego Sąd z powyższych względów nie mógł uwzględnić powołanych w skardze okoliczności, dotyczących stanu emocjonalnego małoletniego, wywołanego przyszłą zmianą miejsca pobytu.
Z przyczyn wyżej podniesionych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 20902r prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.