Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] prostującym z urzędu oczywiste omyłki zawarte w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...].
W uzasadnieniu przedstawiono następująco stan faktyczny i prawny sprawy:
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. sprostowało z urzędu oczywiste omyłki zawarte w orzeczeniu Kolegium z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie, w której I. sp. z.o.o. w W. złożyła wniosek o ustalenie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Pismem z dnia 11 marca 2011 r. I. wystąpiła z zażaleniem – wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r.
Rozpoznając wniosek złożony Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami wyłączono możliwość składania zażaleń, co oznacza, że środek ten jest niedopuszczalny nawet w odniesieniu do tych postanowień, w których kontrola instancyjna została przewidziana w kodeksie postępowania administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że strona jest całkowicie pobawiona możliwości kwestionowania postanowienia w przedmiocie sprostowania, jednak może to czynić jedynie w drodze sprzeciwu do sądu powszechnego
Skargę na powyższe postanowienie złożyła I. sp. z.o.o. w W. zarzucając naruszenie art. 79 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 ze zm. dalej ugn) w zw. z art. 157 i 156 kpa poprzez błędną wykładnię prowadzącą do naruszenia konstytucyjnej zasady legalizmu wyrażonej w art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz ograniczenia prawa do sądu. Wskazując na powyższe spółka wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie.
Jak stanowi ustawa o gospodarce nieruchomościami, w terminie 30 dni - od dnia otrzymania wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty wraz z ofertą przyjęcia nowej jej wysokości - użytkownik wieczysty może złożyć do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości (art. 79 ust. 2), Kolegium wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty, od którego nie przysługuje odwołanie (art. 79 ust. 3), lecz sprzeciw równoznaczny z podaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego (art. 80 ust. 1), przy czym do postępowania przed Kolegium stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń, a także przepisy o opłatach i kosztach (art. 79 ust. 7).
Jak wynika z tych przepisów, należy rozróżnić orzeczenia Kolegium, które są rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty, tj. zasadności dokonanego przez organ wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zatem postępowanie główne, co do meritum. W tego rodzaju postępowaniach przed Kolegium stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń, a także przepisy o opłatach i kosztach (art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami).
Jednak w trakcie tego postępowania, (kończącego się wydaniem orzeczenia, od którego służy sprzeciw do sądu powszechnego), może dojść do postępowań ubocznych, incydentalnych. Takie postępowanie miało miejsce w niniejszej sprawie. Postanowienia w kwestiach incydentalnych nie są orzeczeniami, od których przysługuje sprzeciw. Zostały bowiem wydane w postępowaniu o charakterze administracyjnym i rozstrzygają kwestie administracyjnoprawne. Kolegium nie rozpatruje wówczas sporu równorzędnych stron, lecz orzeka w sposób władczy i jednostronny o braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego. Przedmiotem postępowania nie jest wtedy zasadność aktualizacji opłaty rocznej, ale postępowanie uboczne, w tym przypadku dotyczy to sprostowanie orzeczenia. W tego rodzaju postępowaniach zdaniem sądu mają zastosowanie wprost przepisy kpa.
Wykazane uchybienia w zakresie prowadzonego postępowania incydentalnego w zakresie sprostowania orzeczenia skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji winien uwzględnić powyższe rozważania i rozpoznać złożone zażalenie mając za przedmiot badanie wystąpienia przesłanek wynikających z art. 113 kpa.
Mając niniejsze na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1. lit. c i art. 152 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania sądowego rozstrzygając na mocy art. 200 tej ustawy.