Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Minister Kultury utrzymał w mocy decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. o odmowie pozwolenia na sprzedaż części lokali w budynku przy al. [...] w S. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Minister wskazał, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wspomnianą decyzją nr [...] -wydaną na podstawie przepisu art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie wyraził zgody na sprzedaż części lokali w budynku przy al. [...] w S., położonym na działce nr [...] obręb [...], wpisanym do rejestru zabytków województwa [...] pod nr [...] a stanowiącym własność Powiatu Z. Rozpatrując odwołanie od ww. decyzji, które wniósł Powiat Z., reprezentowany przez Starostę, organ centralny podniósł, że - wskazany jako podstawa prawna decyzji Konserwatora Zabytków - art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie stoi w sprzeczności z powołanym przez odwołującego się przepisem art. 34 ust. 6 tej ustawy.
Wymieniony wyżej przepis art. 13 ust 4 stanowi, iż sprzedaż, zamiana, darowizna lub oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a także wnoszenie tych nieruchomości jako wkładów niepieniężnych (aportów) do spółek, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, nie wprowadzając jednocześnie żadnych wyjątków od stosowania tego przepisu.
Ponadto podniesiono też, iż pozytywna opinia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w sprawie sprzedaży nieruchomości z dnia [...] sierpnia 2003 r., na którą powołuje się wnioskodawca, dotyczyła sprzedaży przedmiotowego budynku w całości, bez wydzielania z niego samodzielnych lokali, a zatem dokonana sprzedaż jednego lokalu z tego budynku nastąpiła wbrew ww. opinii.
Podział ten wprowadził niekorzystną - z konserwatorskiego punktu widzenia - sytuację własnościową, ale nie jest to jednak przesłanką, aby tę niekorzystną sytuację pogłębiać.
W tych warunkach organ stwierdził, że zarówno rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie decyzji organu I instancji było prawidłowe zarówno z
Powyższa decyzja stała się z kolei przedmiotem skargi Powiatu Z. merytorycznego punktu widzenia, jak i pod względem prawnym. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wnosząc o jej uchylenie, zarzucił organowi centralnemu naruszenie przepisów art. 7, 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.
W szczególności podniesiono w skardze, że przepis zawarty w art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zawierający sformułowanie, że ochrona zabytku polega na zapewnieniu warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie, nie może być rozumiany jako zakaz sprzedaży poszczególnych lokali w budynku zabytkowym.
Wskazano także, iż decyzja Ministra ma charakter lakoniczny a z treści obu decyzji wydanych w tej sprawie nie wynika jakimi przesłankami kierowały się organy odmawiając zgody na sprzedaż wydzielonych lokali.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury wniósł o jej oddalenie, w której stwierdził, że sprzedaż w/w lokali w przedmiotowym budynku zabytkowym doprowadzi do podziału własnościowego obiektu, co z punktu konserwatorskiego pogorszy warunki zachowania zabytku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji - w toku rozpoznawania sprawy - nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny ocenia wydany akt zarówno pod względem jego zgodności z prawem materialnym jak i zgodności z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Rozpatrując zatem w tym kontekście niniejszą skargę Sąd doszedł do przekonania, że była ona zasadną.
Nieprzesądzając - na tym etapie sprawy - o prawidłowości merytorycznej zaskarżonych decyzji, trzeba stwierdzić, że naruszają one przepisy procedury administracyjnej.
Podstawę materialnoprawną, na której zostały oparte oba rozstrzygnięcia, stanowił cytowany wyżej przepis art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Przepis ten jednak zawiera bardzo ogólną, wręcz ramową regulację i w związku z tym zachodziła konieczność, aby organ - wydając decyzję w konkretnej sprawie - powołując się na w/w przepis dokonał jednocześnie jego odpowiedniej interpretacji. Przepis ten bowiem nie zawiera wprost zakazu sprzedaży w obiekcie zabytkowym jego poszczególnych części a odsyła jedynie do działania mającego na celu zapewnienie odpowiednich warunków umożliwiających trwałe zachowanie substancji zabytku oraz jego zagospodarowanie i utrzymanie. Konieczne w związku z tym jest, aby w indywidualnej sprawie zostało wskazane na czym polega w tej konkretnej sytuacji w/w ochrona zabytku.
Zatem, jeśli w przedmiotowej sytuacji służby konserwatorskie uważały, że nie było korzystne dla obiektu zabytkowego wydzielenie w nim odrębnych nieruchomości lokalowych, winny dokładne wskazać na czym opierały swój pogląd, tak by wydana decyzja nie sprawiała wrażenia dowolności czy braku dobrej woli.
W przedmiotowej sprawie zabrakło właśnie rzetelnego uzasadnienia stanowiska organów. W decyzji wydanej w I instancji stwierdzono jedynie, że sprzedaż części pomieszczeń pogorszy warunki zachowania zabytku, nie rozwijając dalej tej myśli i nie wyjaśniając dlaczego w tej konkretnej sytuacji taki wyrażono pogląd. Minister zaś, orzekając w trybie kontroli instancyjnej, powołał się tylko na negatywne stanowisko [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Biorąc w związku z tym powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy art. 7, 8, 77 i 107 § 3 k.p.a. i z tego powodu - z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.