Uzasadnienie
Minister Gospodarki postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2009 r. nr [...].
W uzasadnieniu decyzji Minister Gospodarki wskazał, że postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] zwrócił B. B. podanie z dnia [...] września 2009 r.
Powyższe postanowienie zostało skarżącej doręczone w dniu 12 listopada 2009 r. Z chwilą skutecznego doręczenia skarżącej ww. rozstrzygnięcia, określony w art. 141 § 2 kpa siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoczął swój bieg i upłynął w dniu 19 listopada 2009 r. Od powyższego postanowienia odwołanie zostało wniesione za pośrednictwem poczty w dniu 20 listopada 2009 r. W związku z powyższym organ stwierdził, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem ustawowego terminu.
Skargę na postanowienie Ministra Gospodarki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. B., nie zgadzając się ze stanowiskiem organu i twierdząc, że jest ono nietrafne. Ponadto wniosła w skardze o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadania zgodności z Konstytucją RP art. 141§2 kpa w zw. z art. 57§5 kpa.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2009 r., Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wydając postanowienie organ nie naruszył prawa w sposób uzasadniający uchylenie tego aktu.
Wyjaśniając podstawy rozstrzygnięcia sprawy Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 141 § 2 w zw. z art. 127§ 3 w zw. z art. 144 kpa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Termin ten nie podlega przedłużeniu, a jedynie możliwe jest jego przywrócenie na zasadach określonych w art. 58 k.p.a. Wobec tego jednym z warunków skutecznego wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. W przypadku, gdy w postępowaniu wstępnym okaże się, że odwołanie zostało wniesione po terminie (nie ma przy tym znaczenia, że przekroczono termin o jeden dzień), organ administracji jest obowiązany wydać postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a. o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to może być zaskarżone do sądu administracyjnego.
W sprawie administracyjnej zakończonej zaskarżonym postanowieniem B. B. otrzymała postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2009 r. w dniu12 listopada 2009 r. Postanowienie zawierało pouczenie o przysługującym środku prawnym służącym weryfikacji rozstrzygnięcia oraz o sposobie i terminie jego wniesienia. B. B. wniosła odwołanie w dniu 20 listopada 2009 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Należy w tym miejscu przypomnieć, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Minister Gospodarki utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., a skarga od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu została prawomocnie oddalona wyrokiem z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 417/10.
Należy również stwierdzić, iż Sąd nie znalazł podstaw do skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisu art. 141 §2 kpa i art. 57§ 5 kpa.
Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Ingerencja Trybunału jest możliwa tylko wtedy, gdy dany przepis, oceniany abstrakcyjnie i w oderwaniu od konkretnych sytuacji faktycznych, jest w takim stopniu wadliwy, że w żaden sposób i przy przyjęciu różnych metod wykładni nie daje się Interpretować w sposób racjonalny i zgodny z Konstytucją. W ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, interpretacja art. 134 kpa oraz art. 141 §2 kpa dokonana przez organ administracji publicznej była właściwa. Brak było zatem podstaw do kierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego.
Podsumowując rozważania Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy prawidłowo wydał postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a. Wydanie tego postanowienia było konsekwencją nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i bezspornych ustaleń organu co do daty doręczenia postanowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.