Uzasadnienie
Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej jako "Minister" lub "organ") decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2018 r. nr [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1952 r. nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], cd.KW [...] o pow. [...]m2.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Minister decyzją z [...] czerwca 2018 r. stwierdził nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1952 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", do stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia, bowiem z akt sprawy wynika, że nie było przeszkód w korzystaniu przez dotychczasowych właścicieli z nieruchomości zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego. Organ zauważył również, że w sprawie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 K.p.a.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewłaściwą ocenę ustalonych okoliczności; art. 8, art. 9 i art. 10 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z podstawowymi zasadami, tj. zasadą pogłębiania zaufania, zasadą udzielania informacji i zasadą wysłuchania stron; art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez uznanie, że zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego z 5 marca 1952 r. oraz art. 156 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że w przedmiotowym stanie faktycznym niezaistniały przesłanki uzasadniające uznanie, że orzeczenie to wywołało nieodwracalne skutki prawne. Skarżąca podniosła także zarzut niewłaściwości organu rozpoznającego wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia z [...] marca 1952 r.
Minister po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2018 r. podzielając stanowisko, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 156 K.p.a. Organ wskazał, że obecnie przedmiotowa nieruchomość stanowi dz. nr [...] z obrębu [...], będącą własnością Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym skarżącej. Nieruchomość ta podlegała pod działanie dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), powoływanego dalej jako "dekret", i objęta została w posiadanie przez gminę [...] w dniu 11 kwietnia 1949 r., na podstawie ogłoszenia o objęciu gruntów w posiadanie zamieszczonego w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy nr 5 z 11 kwietnia 1949 (por. opinia geodezyjna uprawnionego geodety z [...] października 2017 r.). Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy upłynął zatem w dniu [...] października 1949 r. Z wnioskiem takim w dniu [...] września 1948 r. wystąpili B. K., I. R., W. B., A. J., L. R., Z. W., J. Z., M. S., J. L. i J. S..
Powołując się na stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2003 r. sygn. akt OPS 3/03, organ uznał, że choć wniosek dekretowy złożony został przed datą objęcia w posiadanie przez Gminę [...] nieruchomości, skutecznie zainicjował postępowanie w sprawie przyznania prawa wieczystej dzierżawy. Minister zauważył dalej, że orzeczeniem administracyjnym z [...] marca 1952 r. Prezydium Rady Narodowej w [...] odmówiło przyznania prawa własności czasowej do ww. gruntu wskazując, że zachodzi konieczność przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa – na cele publiczne. Minister nie podzielił przy tym zarzutu skarżącej, że nieruchomość ta objęta została dwiema decyzjami dekretowymi, bowiem decyzja Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z [...] czerwca 1950 r. nr [...] nie dotyczyła nieruchomości przy ul. [...], ale nieruchomości położonej przy ul. [...] ozn. nr hip [...].
Wynika to z analizy akt własnościowych nieruchomości przy ul. [...], w których znajduje się orzeczenie administracyjne z [...] marca 1952 r., nie ma zaś orzeczenia z [...] czerwca 1950 r. nr [...]. Ponadto w aktach własnościowych jest decyzja Urzędu Dzielnicowego [...] z [...]sierpnia 1986 r. nr [...], w której uzasadnieniu wskazano, że orzeczenie administracyjne nr [...] dotyczyło nieruchomości przy ul. [...]ozn. nr hip [...], zaś orzeczenie nr [...]nieruchomości przy ul. [...] ozn. nr hip [...]. Minister wskazał dalej, że kontrolowane orzeczenie dekretowe z [...] marca 1952 r. wydane zostało na podstawie art. 7 dekretu, z którego wynikał obowiązek przyznania własności czasowej, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dawało się pogodzić z przeznaczeniem według planu zagospodarowania przestrzennego, a odmowa przyznania żądanego prawa była uzasadniona jedynie wówczas, gdy korzystanie z gruntu pozostawało w sprzeczności z funkcją przypisaną nieruchomości w planie.
Organ ustalił, że w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia obowiązywał dla przedmiotowej nieruchomości "Ogólny plan zabudowania [...] zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych z [...] sierpnia 1931 r. (nr VIII reg. [...]), wydany na podstawie art 23-28 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz.U. z 1939 r., Nr 34, poz. 216). Plan ten dla obszaru nieruchomości położonej przy ul. [...] w części przewidywał zabudowę zwartą o wysokości 4 kondygnacji i 50% powierzchni zabudowy, zaś w części zabudowę zwartą o wysokości 5 kondygnacji i 70% powierzchni zabudowy. Zdaniem organu, funkcja zapisana w ww. planie mogła być realizowana przez dotychczasowych właścicieli. Zgodnie przy tym ze sporządzonym w dniu 26 listopada 1948 r. oraz sprawdzonym w terenie w dniu [...] czerwca 1952 r. przez Resort Techniczno-Budowlany Zarządu Miejskiego w [...] opisem budynków, na nieruchomości tej znajdowały się: budynek frontowy prawy, murowany, 1-kondygnacyjny, niepodpiwniczony, kino, o powierzchni zabudowy [...] m2, oficyna prawa, murowana, 1-kondygnacyjna, niepodpiwniczona, świetlica o powierzchni zabudowy [...]m2.
W dacie orzekania przez organ dekretowy na gruncie istniała już zatem zabudowa, która nie była sprzeczna z zapisami planu. W ocenie Ministra, skoro stan zabudowy nieruchomości w dniu wydania orzeczenia dekretowego odpowiadał założeniom planu z 1931 r., to odmowę przyznania prawa własności czasowej należy ocenić jako rażąco naruszającą art. 7 ust 2 dekretu. Organ dekretowy nie przeprowadził bowiem w sposób wnikliwy postępowania dowodowego, nie wyjaśnił wyczerpująco stanu prawnego i faktycznego sprawy, a mimo braku ustalenia przeznaczenia nieruchomości według obowiązującego planu odebrał byłym właścicielom prawa do nieruchomości, czym naruszył art. 44 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. Nr 36, poz. 341), nakazujący dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do rażącego naruszenia art. 7 ust 2 dekretu. Minister podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne.
Decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 1995 r. nr [...], wydaną na podstawie ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79 poz. 464), stwierdzono nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...], której następcą jest [...] z siedzibą w [...] prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz budynków na 99 lat. W następstwie tej decyzji w dniu [...] września 1995 r. zawarto pomiędzy [...] z siedzibą w [...] a [...] sp. z o.o. w [...] umowę sprzedaży prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie natomiast z orzecznictwem Sądu Najwyższego nie może być uznane za nieodwracalny skutek prawny nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu z mocy samego prawa potwierdzone decyzją administracyjną. Organ podniósł, że fakt pozostawania gruntu nieruchomości objętej działaniem dekretu w użytkowaniu wieczystym osoby trzeciej sam przez się nie oznacza, że decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów tego dekretu, odmawiająca byłemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej, wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 K.p.a. W sytuacji, gdy ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu na rzecz osoby trzeciej było poprzedzone decyzją administracyjną, tak jak w niniejszej sprawie, to właśnie ta decyzja, a nie decyzja o odmowie przyznania prawa własności czasowej, była podstawą ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu.
Obecnie istniejące prawo użytkowania wieczystego jest więc skutkiem decyzji uwłaszczeniowej, nie zaś dekretowej. Odnośnie do zarzutu niewłaściwości organu Minister, powołując się na uchwałę składu 7 sędziów NSA z 5 czerwca 2000 r. sygn. akt OPS 7/00, wskazał, że organem właściwym do stwierdzenia nieważności orzeczenia wydanego przez Prezydium Rady Narodowej [...] w przedmiocie odmowy przyznania poprzedniemu właścicielowi prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego) do gruntu na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu, jeżeli grunt stanowi własność gminy, jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Nieruchomość położona przy ul. [...] stanowi zaś dz. nr [...]będącą własnością Skarbu Państwa, oddaną w użytkowanie wieczyste, a zatem organem właściwym do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia z [...] marca 1952 r. jest Minister Inwestycji i Rozwoju jako organ wyższego stopnia, o którym mowa w art. 157 § 1 K.p.a.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając organowi naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- a. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewłaściwą ocenę ustalonych okoliczności;
- b. art. 8, art. 9, art. 10 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z podstawowymi zasadami, tj. zasady pogłębiania zaufania, zasady udzielania informacji, zasady wysłuchania stron;
- c. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu poprzez uznanie, że w przedmiotowym stanie faktycznym ziściły się przesłanki do uznania, że orzeczenie administracyjne z [...] marca 1952 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało stwierdzenie jego nieważności.
- d. art. 156 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie ziściły się przesłanki do uznania, że nie zachodzą nieodwracalne skutki prawne uniemożliwiające stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z [...] marca 1952 r.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że nieuprawnione jest twierdzenie, że organ dekretowy nie przeprowadził niezbędnego postępowania wyjaśniającego, nie ustalił zapisów obowiązującego w dacie orzekania planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie rozważył, czy zgodnie z tym planem właściciele mogą korzystać z nieruchomości. Zdaniem skarżącej to, że Minister nie dysponuje dowodami potwierdzającymi powyższe okoliczności nie oznacza, ze faktycznie takie postępowanie nie zostało przeprowadzone. Skarżąca odwołała się do uchwały składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 1998 r. sygn. akt OPK 4/98 i podniosła, że to właśnie organ prowadzący przedmiotowe postępowanie nie przeprowadził wnikliwego postepowania dowodowego, nie ustalił stanu faktycznego sprawy, m.in. nie ustalił istotnych kwestii związanych z planem zagospodarowania przestrzennego. Odwołując się do opinii geodezyjnej z [...] października 2017 r. skarżąca wskazała, że ani biegła ani organ nie wyjaśnili jakie jest przeznaczenie (cel) terenu tej nieruchomości.
Skarżąca zaznaczyła także, że zgodnie z adnotacją umieszczoną na samym orzeczeniu administracyjnym, stronie przysługiwało prawo do wniesienia od tego orzeczenia odwołania do Ministerstwa Gospodarki Komunalnej. W tej sytuacji zakwestionowała możliwość wzruszenia orzeczenia administracyjnego w trybie stwierdzenia jego nieważności, gdyż w jej ocenie takie działanie stanowi nadużycie przysługującego wnioskodawcom prawa. Skarżąca, jako obecny użytkownik wieczysty nieruchomości, nie może ponosić negatywnych konsekwencji braku należytego procedowania przez ówczesnych właścicieli nieruchomości lub nadużywania przysługującego im prawa podmiotowego do wzruszenia decyzji. Skarżąca podniosła także, że zasada praworządności nie uzasadnia rozwiązania prawnego umożliwiającego stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, gdy decyzja ta korzystała przez kilkadziesiąt lat z domniemania zgodności z prawem.
Stwierdzenie nieważności orzeczenia po upływie tak długiego okresu, niezależnie od wagi dotykającego go naruszenia prawa, godzi w zasadę zaufania do organów państwa. Powołując się na treść art. 156 § 2 K.p.a. oraz odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wskazała, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie ziściły się przesłanki uprawniające organ do stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – czy to w związku z naruszeniem art. 7 ust 2 dekretu, czy też innego przepisu, a jedynie z ostrożności prawnej, w przypadku uznania przez organ, że takie przesłanki jednak zostały spełnione podniosła, że orzeczenie administracyjne wywołało nieodwracalne skutki prawne uniemożliwiające stwierdzenie jego nieważności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanego przez Ministra orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1952 r. stanowiły przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...]. Mocą tego dekretu wszelkie grunty na obszarze [...] przeszły na własność gminy [...] (art. 1 dekretu), a następnie, na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. Nr 14, poz. 130 ze zm.), na własność Skarbu Państwa. Dekret stwarzał dotychczasowym właścicielom nieruchomości możliwość wystąpienia z wnioskiem o przyznanie na przejętym gruncie prawa zabudowy lub prawa wieczystej dzierżawy. Wspomniany wniosek należało złożyć w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia gruntu w posiadanie przez Gminę (art. 7 ust. 1 dekretu). Gmina zaś obowiązana była taki wniosek uwzględnić, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z planem zabudowania (art. 7 ust. 2 dekretu).
W rozpoznawanej sprawie niesporne pozostaje terminowe złożenie wniosku o przyznanie wieczystej dzierżawy przez byłych właścicieli, bowiem przedmiotowa nieruchomość objęta została w posiadanie przez gminę [...] w dniu [...] kwietnia 1949 r., na podstawie ogłoszenia o objęciu gruntów w posiadanie zamieszczonego w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] nr [...] z [...] kwietnia 1949 r. Termin do złożenia wniosku dekretowego upłynął zatem w dniu [...] października 1949 r. Z wnioskiem takim byli właściciele wystąpili zaś w dniu [...] września 1948 r. Jak przy tym wskazano w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2003 r. sygn. akt OPS 3/03, termin do zgłoszenia przez dotychczasowego właściciela gruntu określonego w art. 1 dekretu wniosku o przyznanie mu na tym gruncie prawa wieczystej dzierżawy (własności czasowej), o którym mowa w art. 7 ust. 1 tego dekretu, jest zachowany także wówczas, gdy wniosek został zgłoszony przed objęciem gruntu w posiadanie przez gminę.
Na marginesie należy tylko zaważyć, że Prezydium Rady Narodowej w kwestionowanym orzeczeniu przyjęło, że przedmiotowa nieruchomość objęta została w posiadanie przez gminę [...] w dniu [...] kwietnia 1948 r., na podstawie ogłoszenia o objęciu gruntów w posiadanie zamieszczonego w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] nr 10 z 19 kwietnia 1948 r. jednak przedmiotowa nieruchomość nie została objęta treścią tego ogłoszenia (zał. 6a i 9 do opinii biegłej [...])..
Okoliczność złożenia w niniejszej sprawie wniosku dekretowego w terminie nie budzi zatem wątpliwości Sądu.
Istota sporu sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia, czy w sprawie zasadnie odmówiono dotychczasowym właścicielom ustanowienia prawa wieczystej dzierżawy, a zatem czy przeznaczenie nieruchomości w planie zabudowy nie dało się pogodzić z korzystaniem przez nich z gruntu. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia administracyjnego z [...] marca 1952 r., przedmiotowa nieruchomość przejęta została "na rzecz Skarbu Państwa - na cele publiczne". Nie wskazano jednak w nim planu zagospodarowania przestrzennego, z którego przeznaczenie takie wynikało. Jak ustalił natomiast organ nadzoru, w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia obowiązywał dla przedmiotowej nieruchomości Ogólny plan zabudowania [...] zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych z [...] sierpnia 1931 r. Powołany przez organ geodeta uprawniony [...] w opinii z [...] października 2017 r. wskazała, że w planie tym nieruchomość położona przy ul. [...] znajdowała się w części na terenie strefy IV – sposób zabudowania zwarty, 4 kondygnacje i 70% powierzchni zabudowy, zaś w pozostałej części na terenie strefy V – sposób zabudowania zwarty, 5 kondygnacji i 70% powierzchni zabudowy.
W tej sytuacji zgodzić się należy z Ministrem, że funkcja zapisana w ww. planie mogła być realizowana przez dotychczasowych właścicieli. Jak wynika przy tym z akt sprawy, tj. ze sporządzonego w dniu [...] listopada 1948 r. oraz sprawdzonego w terenie w dniu [...] czerwca 1952 r. przez Resort Techniczno-Budowlany Zarządu Miejskiego w [...] opisu budynków, na nieruchomości znajdowały się: budynek frontowy, prawy, murowany, 1-kondygnacyjny, niepodpiwniczony, kino, o powierzchni zabudowy [...] m2; oficyna prawa, murowana, 1-kondygnacyjna, niepodpiwniczona, świetlica o powierzchni zabudowy 50m2. W dacie orzekania przez organ dekretowy na gruncie istniała już zatem zabudowa, która nie była sprzeczna z zapisami planu. Skoro zatem stan zabudowy nieruchomości w dniu wydania orzeczenia dekretowego odpowiadał założeniom planu z 1931 r., to tym samym uznać należało, że orzeczenie administracyjne z [...] marca 1952 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, rażąco narusza art. 7 ust. 2 dekretu, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Przepis art. 7 ust. 2 dekretu wymagał bowiem, aby organ dekretowy przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające celem ustalenia na dzień wydania orzeczenia: 1) w jaki sposób dotychczasowy właściciel korzysta z gruntu;
2) jaki plan zagospodarowania przestrzennego ma moc obowiązującą i jakie przeznaczenie w tym planie przewidziano dla terenu objętego wnioskiem. Dopiero wyjaśnienie powyższych okoliczności dawało organowi dekretowemu podstawę do oceny, czy konkretne zapisy części tekstowej i graficznej planu uniemożliwiają przeddekretowemu właścicielowi gruntu dalsze z niego korzystanie. Z treści orzeczenia dekretowego oraz z akt sprawy nie wynika, aby organ przeprowadził wymagane przepisami ówcześnie obowiązującej procedury postępowanie, mające na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy w kontekście wskazanych wyżej przesłanek materialnoprawnych. Jak wskazuje się natomiast w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, niewyjaśnienie, jakie przeznaczenie ma nieruchomość w planie zabudowy i oparcie się w tym względzie na planie zagospodarowania przestrzennego będącym dopiero w opracowywaniu, rażąco narusza przepis art. 7 ust. 2 dekretu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 10 marca 2003 r. sygn. akt I SA 2062/01, 25 maja 2011 r. sygn. akt I OSK1096/10 i 21 grudnia 1999 r. sygn. akt IV SA 1082/99 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z: 15 lipca 2005 r. sygn. akt I SA 2483/03; 26 sierpnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 137/05; 27 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 97/10 i 28 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1443/09; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Za prawidłowe również Sąd uznał stanowisko Ministra, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 K.p.a. Decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 1995 r. nr [...], mocą której stwierdzone zostało nabycie z dniem [...] grudnia 1990 r. przez [...], której następcą jest [...] z siedzibą w [...], prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, wydana została na podstawie ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Zdarzenie to (uwłaszczenie) nie było skutkiem wydania orzeczenia odmawiającego przyznania prawa własności czasowej, lecz skutkiem uzyskania przed dniem 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu do przedmiotowego gruntu przez państwową osobę prawną. Istotne jest też to, że ostateczna decyzja uwłaszczeniowa może podlegać weryfikacji przez organ administracji w postępowaniu administracyjnym, a zatem skutki tej decyzji nie miały charakteru nieodwracalnego.
Nie można również zgodzić się ze stroną skarżącą, że nieodwracalny skutek prawny wynika z dalszego obrotu tą nieruchomością. Obrót ten jest bowiem następstwem decyzji uwłaszczeniowej, a nie orzeczenia dekretowego, będącego przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu.
Podsumowując, Sąd uznał, że z analizy akt sprawy wynika, że kontrolowane postępowanie nadzorcze zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Minister dokładnie ustalił stan faktyczny i prawny w sprawie, a także właściwie zastosował zarówno przepisy procedury administracyjnej (w tym także powołane w skardze), jak i prawa materialnego. Wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Minister, w zgodzie z treścią art. 107 § 3 K.p.a., przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które wyjaśnia tok rozumowania organu. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ prawidłowo wskazał również fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których ewentualnie innym dowodom odmówił wiarygodności lub mocy dowodowej.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.