Uzasadnienie
W następstwie postanowienia wydanego przez referendarza sądowego z dnia 29 kwietnia 2014 r. (k- 12) radca prawny H. M. został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. Skutkiem powyższego wyznaczony pełnomocnik skierował do Sądu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k – 30 i k- 49) informując, że koszty te nie zostały uiszczone przez skarżącego ani w całości ani w części.
W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
Podstawą rozpatrzenia wniosku jest art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) stanowiący, iż wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji w innej sprawie wynoszą 240 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponadto stosownie do § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Z akt sprawy wynika, że wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego na etapie postępowania prowadzonego w pierwszej instancji i podejmowała w związku z tym czynności należało stwierdzić, że należne jest mu wynagrodzenie w kwocie 240 zł (§ 14 ust 2 pkt 2 c cytowanego rozporządzenia) powiększonej o podatek VAT.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.