Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2003 r. stwierdzającą nieważność na podstawie art. 156 §1 pkt.2 kpa decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1992 r. w części dotyczącej stwierdzenia nabycia przez Gminę B. własności nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...].
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że kontrolowana decyzja dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, bowiem decyzją z dnia [...] kwietnia 1992r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę B. własności nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...]. Powyższa okoliczność oraz fakt, że kwestionowana decyzja narusza przepis art.11 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 10 maja 1990r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. (Dz.U. Nr 32 poz. 191) powodują że badana decyzja narusza prawo a naruszenie tego prawa ma charakter rażący, co zgodnie z art.156 § 1 pkt 2 stanowi podstawę stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniosła Gmina B. domagając się jej uchylenia. W skardze zarzucono wadliwą interpretację przepisu art. 11 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych dokonaną przez organ. Ponadto podniesiono brak oceny faktu, iż inwestycja na przedmiotowej działce ([...]) zrealizowana była przez Miasto a została przejęta po 27 maja 1990r. i to na etapie zmienionych potrzeb społeczności lokalnej. Niewyjaśnienie powyższych okoliczności narusza zasady procesowe wyrażone w art.6, 7,11,77, oraz 156 § 1 pkt.2 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.
Na wstępie należy zaznaczyć, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w trybie postępowania nadzorczego, którego przedmiotem była ocena ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1992 r. pod kątem zaistnienia przesłanek taksatywnie wymienionych w przepisie art. 156 § 1 kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w przepisie art. 16 § 1 kpa. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie w trybie nadzoru, czy kontrolowana decyzja ostateczna dotknięta jest wadami wyszczególnionymi w w/w przepisie i w razie stwierdzenia ich zaistnienia wyeliminowanie takiej decyzji z obrotu prawnego.
Organ stwierdził nieważność kontrolowanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1992 r. w części dotyczącej stwierdzenia nabycia przez Gminę B. własności nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt.2 kpa uznając, ze jej wydanie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa poprzez obrazę zakazu "res iudicata", bowiem wcześniej decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 1992r. Wojewoda [...] odmówił nabycia przez Gminę B. tej samej działki. Obie decyzje wydane zostały na podstawie art. 18 ust.1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. (Dz.U. Nr 32 poz. 191).
Niewątpliwie naruszenie zasady " res iudicata" stanowi rażące naruszenie prawa jednak zauważyć należy, że ustawodawca przewidział taką sytuację jako samodzielną przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w pkt.3 § 1 art.156 kpa. Niepowołanie tego przepisu jako podstawy prawnej decyzji a zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stanowi naruszenie przepisów postępowania jednak pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ.
Zasadność zastosowania przepisu art. 156 § 1 pkt 3 kpa. ma miejsce w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istnienie tożsamości sprawy zachodzi w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów.
Porównanie treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r. oraz decyzji tego samego organu z dnia [...] maja 1992 r. w sposób oczywisty potwierdza istnienie tożsamości przedmiotowej. Organ orzekający w decyzji z dnia [...] kwietnia 1992 r., która stała się ostateczna wyraźnie odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę B. własności działki przy ul. [...] nr ew. [...]. Następnie decyzją z dnia [...] maja 1992 r. stwierdził nabycie przez Gminę B. przedmiotowej działki. W świetle powyższego kontrolowana decyzja dotyczy sprawy "już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną".
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zasadnie stwierdził nieważności tej decyzji. Z tego względu skarga podlega oddaleniu. Wobec wyeliminowania decyzji z dnia [...] maja 1992 r. z obrotu prawnego nie zachodzi potrzeba odniesienia się do zarzutów skargi dotyczących zastosowania przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych oraz związanych z zastosowaniem tych przepisów naruszeniem zasad postępowania wyrażonych w art.7 i 77 kpa.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.