Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 października 2016 r. S.K. i H.K., reprezentowani przez radcę prawnego K. W., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 737/15, zobowiązującego Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia 31 grudnia 1998 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczonej jako "[...] " dz. nr [...], w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W uzasadnieniu wskazali, że pomimo upływu terminu do wykonania wyroku, organ nie wydał decyzji w kwestii odszkodowania. Jednocześnie pozostało bezskuteczne pismo skarżących z dnia 13 września 2016 r., wzywające organ do wykonania wyroku. W związku z powyższym skarżący wnieśli o wymierzenie organowi grzywny.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że w toku postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej. Przy czym pismem z dnia 25 stycznia 2017 r. pełnomocnik stron został poinformowany, że obecnie trwa analiza zebranej dokumentacji, a decyzja w sprawie zostanie wydana do dnia 30 czerwca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powołanego art. 154 § 1 wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie, stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione.
Z analizy akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 737/15, uwzględnił skargę skarżących na bezczynność Prezydenta [...] i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia 31 grudnia 1998 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczonej jako "[...] " dz. nr [...] - w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zakreślony przez Sąd powołanym wyrokiem termin do wydania decyzji upłynął w dniu 27 sierpnia 2016 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu Prezydent [...] nie wykonał powołanego wyroku Sądu, co czyni zasadną przedmiotową skargę na niewykonanie tego wyroku.
Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
W przedstawionych okolicznościach sprawy - biorąc pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego przez Sąd terminu na załatwienie sprawy - Sąd uznał, iż grzywna w wysokości 1000 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta [...] za niewykonanie ww. wyroku
Jednocześnie rozpoznając sprawę stosownie do treści art. 154 § 2 p.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka zaszła w przedmiotowej sprawie.
W ocenie Sądu, bezczynność organu po wydaniu wyroku z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 737/15, ma charakter rażącego naruszenia prawa. Za takim stanowiskiem Sądu przemawia długość trwającego postępowania oraz to, że organ po otrzymaniu prawomocnego wyroku Sądu z dnia 12 lutego 2016 r. wraz z aktami administracyjnymi sprawy nie podjął żadnych kroków mających odzwierciedlenie w aktach sprawy a zmierzających do załatwienia wniosku odszkodowawczego - i to pomimo wezwania skarżących z dnia 13 września 2016 r. do wykonania wyroku oraz złożenia do Sądu przedmiotowej skargi z dnia 13 października 2016 r. Natomiast z punktu widzenia zasady praworządności, która ze swej istoty stanowi o działaniu zgodnym z prawem, nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której wyrok Sądu nie jest wykonywany. Tymczasem do dnia rozprawy w niniejszej sprawie, tj. do dnia 30 marca 2017 r. decyzja w sprawie nie została wydana.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1, § 2, § 6 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a.