Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 czerwca 2012 r., sprecyzowanym pismem z dnia 4 września 2012 r. D.N. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynności pracownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. W skardze domagała się kategorycznego zwolnienia Pani E.W., która "odczytała jej decyzję o zasiłku nadpłaty". Wskazał przy tym, że "jest to już co najmniej drugie posunięcie ze strony E.W.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest skarga złożona w trybie art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej: "kpa"), zgodnie, z którym przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z art. 228 kpa skargi te składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia, które zostały wymienione w treści przepisu art. 229 kodeksu postępowania administracyjnego.
Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie został wymieniony w tym przepisie jako "organ" właściwy do rozpatrzenia takich skarg, a przedmiotowa skarga nie dotyczy przypadków określonych w art. 3 § 1 i § 2 ppsa uznać należało, że sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w przedmiotowej sprawie.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.